ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡ. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑ

 

            Ο Κωνσταντίνος Χρήστου Δεβελέγκας, γεννήθηκε στο Μεγάλο Περιστέρι Ιωαννίνων το 1910, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ο πατέρας του Χρήστος Δεβελέγκας ήταν δάσκαλος του χωριού.

Σε ηλικία είκοσι ετών κατετάγη στην Ελληνική Χωροφυλακή και τοποθετήθηκε στον Σταθμό Χωροφυλακής της Ροδαυγής (Νησίστα) Άρτας, όπου και υπηρέτησε τα πρώτα χρόνια της θητείας του.  

Το 1941 τιμήθηκε «επ’ ανδραγαθία», για την δράση και τον ηρωισμό που επέδειξε κατά τις επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στη Μάχη της Κρήτης.

Στη συνέχεια τοποθετείται στον Σταθμό Χωρ/κής Καταρράκτη και τις 29 Δεκ του 1946 νυμφεύεται την Παρασκευή Νικ. Τρομπούκη από τον Καταρράκτη Άρτας.

Στις 22 Ιουν του 1948, έπεσε πιστός στο καθήκον, υπερασπιζόμενος την ζωή και την ασφάλεια  των κατοίκων του Καταρράκτη και των γύρω χωριών.

Μετά τον Θάνατό του, προήχθη στον βαθμό του ενωμοτάρχη και τιμήθηκε και πάλι «επ’ ανδραγαθία», με την από 7/1/1949 απόφαση του Υπουργείου Δημ. Τάξεως. 

Στη μνήμη του και για να δηλώσουν έμπρακτα ότι η θυσία του δεν πήγε χαμένη, οι άνδρες της Δ.Χ. Άρτας και οι κάτοικοι των γύρω χωριών με έρανο και προσωπική εργασία, έκτισαν το 1955 τον Ναό των Αγίων Αποστόλων στον χώρο που άφησε την τελευταία του πνοή. Η τοποθεσία πήρε την ονομασία «Σκοτωμένου».

Τον Ιούνιο του 1978, το Αρχηγείο Χωροφυλακής με την οικονομική συμπαράσταση του αδερφού του πεσόντος, στρατηγού ε.α. Βασιλείου Δεβελέγκα και της κοινότητας Καταρράκτη, έκτισε Μνημείο ως ελάχιστο χρέος στην θυσία του, που τίμησε την πατρίδα και το Σώμα της Χωροφυλακής.

. 

ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ

 (ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΣΗ (5/8/48) ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΑΥΤΟΠΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ)

«Τις πρώτες πρωινές ώρες της 22 Ιουν 1948, ισχυρά τμήματα ανταρτών επετέθησαν κατά της έδρας του Σταθμού Χωροφυλακής Καταρράκτου, της Υποδ/σεως Χωρ/κής Πραμάντων.

Στον εν λόγω Σταθμό υπηρετούσαν οι άνδρες της Χωροφυλακής: Πάλλας Ιωάννης του Δημητρίου, Δεβελέγκας Κωνσταντίνος του Χρήστου, Θάνος Κωνσταντίνος του Ηλία, Καλούδης Νικόλαος του Βασιλείου και Κρίκας Θεόδωρος του Ηλία.

Εν τω μεταξύ, έντρομοι οι κάτοικοι του χωριού ευρισκόμενοι μεταξύ δύο πυρών, συγκρότησαν δύο μεγάλες ομάδες και κινήθηκαν να διαφύγουν. Η πρώτη με κατεύθυνση προς τα Ιωάννινα και η δεύτερη προς Άρτα.

Ωστόσο, στη θέση Δίστρατο (Σήμερα Σκοτωμένου), που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Γραικικό και Καταρράκτης, οι κάτοικοι του χωριού και οι συνοδεύοντες αυτούς άνδρες της χωροφυλακής, Δεβελέγκας και Θάνος, ενισχυμένοι με έναν ένοπλο ιδιώτη, έπεσαν σε ενέδρα. Μάλιστα, ο προπορευόμενος ένοπλος  ιδιώτης συνελήφθη από τους αντάρτες. Τότε ο Κωνσταντίνος Δεβελέγκας, για να προστατεύσει τους κατοίκους του χωριού και να τους δοθεί ο χρόνος και η δυνατότητα να διαφύγουν, προσέγγισε τους αντάρτες και ανταπέδωσε τα πυρά. Η πράξη αυτή τους αιφνιδίασε, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σύγχυση στην πλευρά τους και να προλάβουν οι κάτοικοι του χωριού  να διαφύγουν με ασφάλεια. Μαζί με αυτούς κατάφερε να διαφύγει και να σωθεί και ο συλληφθείς ιδιώτης.

Κατά τη μάχη που επακολούθησε, μέσα σε πυκνό σκοτάδι, ο Κωνσταντίνος Δεβελέγκας αντιμετώπισε μόνος του τους αντάρτες ως τη στιγμή που απομακρύνθηκαν όλα τα γυναικόπαιδα. Στη συνέχεια, στην προσπάθειά του να απαγκιστρωθεί, δέχθηκε θανάσιμο πλήγμα στο κεφάλι.  

Σύμφωνα με μαρτυρίες, όταν οι αντάρτες τον αναγνώρισαν, δεν έκρυψαν τη λύπη τους για τον θάνατό του και του απέδωσαν τιμές, καθότι η φήμη για το ήθος τον αλτρουισμό και την συμπαράσταση που έδειχνε προς όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες που είχαν ανάγκη (δίνοντας το μεγαλύτερο μέρος των αποδοχών του), ήταν γνωστή σε όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές».

 

ΣΗΜΕΡΑ (Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά το συμβάν)

Οι κάτοικοι του Καταρράκτη και των γύρω χωριών, η Δημοτική Αρχή και η Αστυνομική Διεύθυνση της περιοχής,  θέλοντας να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους προς τον πεσόντα και να τονίσουν την ύψιστη σημασία της αφοσίωσης στο καθήκον, καταθέτουν στεφάνι κατά την επιμνημόσυνη δέηση που πραγματοποιείται παράλληλα με τον εορτασμό του Ναού των Αγίων Αποστόλων. Αυτή είναι μια πράξη ενότητας και ανωτερότητας, που τους τιμά όλους. Τόσο τις Αρχές, όσο και τους κατοίκους που παρευρίσκονται στον εορτασμό και τη δέηση.

Τέλος, είναι σημαντικό να αναφερθεί, ότι, στα περισσότερα ενημερωτικά φυλλάδια και τις ιστοσελίδες που έχουν ως σκοπό την ανάδειξη της περιοχής, γίνεται μνεία τόσο του εν λόγω Ναού, όσο και του ονόματος του Κωνσταντίνου Δεβελέγκα!

‘Όπως:

«Ο ναός των Αγίων Αποστόλων, χτισμένος από τους κατοίκους του χωριού στην περιοχή που φέρει την ονομασία Σκοτωμένος προς τιμήν του  Κων/νου Δεβελέγκα , αστυνομικού του Α .Τ Καταρράκτη, ο οποίος έχασε την ζωή του υπερασπιζόμενος τους κατοίκους του χωριού κι ενώ αυτοί αποχωρούσαν από αυτό για να προστατευτούν…».

 

https://periodikostep.gr/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%8C-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%AC%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%82/

 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

 

 

 

ΕΝΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΓΙΟΡΝΤΑΝΙ

 

«Σήμερα το απόγευμα στις επτά, όλοι οι μαθητές της πρώτης τάξεως θα πρέπει να βρίσκεστε στην αίθουσα Γ1 του σχολείου», ανακοίνωσε ο καθηγητής μουσικών, και συνέχισε. «Θα γίνει δοκιμή για να επιλεγείτε σε μία από τις τρεις χορωδίες του Γυμνασίου μας. Η παρουσία σας είναι υποχρεωτική! Μπορείτε τώρα να συνεχίσετε το διάλειμμά σας».

-            Τι σημαίνει αυτό βρε Στέφανε; ρώτησα προβληματισμένος τον διπλανό μου στο θρανίο, καθώς πηγαίναμε προς τα μονόζυγα στο βάθος της αυλής...

Δεν θα είχαν περάσει ούτε δύο μήνες από τότε που μετακομίσαμε οικογενειακώς από τα Γιάννενα στην Κέρκυρα, προς το τέλος της δεκαετίας του εξήντα, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του πατέρα μου. Έδωσα εξετάσεις, όπως προβλεπόταν εκείνη της εποχή, και από το Καπλάνειο, βρέθηκα στις αίθουσες του Β’ Γυμνασίου Αρρένων Κερκύρας.

Ο Στέφανος, που ήταν πειραχτήρι, δεν μου απάντησε ευθέως! «Θα δεις», μου είπε αινιγματικά και πιάστηκε από το μονόζυγο για μια… ανακυβίστηση.    

            Βαριά, ηπειρώτικη, η δική μου προφορά, τραγουδιστή, επτανησιακή, του Στέφανου. Έτσι, πλέον των άλλων, είχαμε από την πρώτη μέρα μια σχετική δυσκολία επικοινωνίας. Αλλά, όπως και να το κάνεις, σε αυτή την ηλικία που ήμασταν, ο άνθρωπος μαθαίνει εύκολα τις «ξένες» γλώσσες. Μην ξεχνάμε πως ήταν πολύ διαφορετικές οι γλωσσικές επιρροές  ανάμεσα στους Ηπειρώτες και τους Επτανήσιους εκείνη την εποχή που δεν ήταν εύκολη η μεταξύ τους επικοινωνία. Και η τηλεόραση που έπαιξε στη συνέχεια εκπαιδευτικό ρόλο και άμβλυνε αυτές τις διαφορές, δεν είχε φτάσει ακόμη στα μέρη μας.  

            Την ίδια μέρα το απόγευμα, μας βρήκε όλους τους μαθητές στη σειρά να περιμένουμε την εξέταση των δυνατοτήτων μας στο τραγούδι, από τον υπεύθυνο των χορωδιών, τον κύριο Σκαφιδά!

            Εγώ, δεν είχα πάρει χαμπάρι τι θα έπρεπε να κάνω! Απλά, έβλεπα τον καθηγητή να κάθεται μπροστά σε ένα αρμόνιο, κάτι να παίζει και να δίνει εντολή σε έναν - έναν στους μαθητές, να λένε Λάααα.

            Πρώτος από το τμήμα μας πήγε ο Κώστας (Μηχανολόγος μηχανικός σήμερα).

-            Φωνή δεύτερη… Στην πρώτη χορωδία του είπε ο καθηγητής με θαυμασμό.                        Ακολούθησε ο Στέφανος (ορθοπεδικός ιατρός σήμερα).

-            Φωνή Τρίτη… Θέλεις δουλειά… Στη δεύτερη χορωδία και βλέπουμε. Του είπε ο καθηγητής κάπως ουδέτερα. 

Εν τω μεταξύ εγώ προσπαθούσα να καταλάβω ποια ήταν η διαδικασία, αλλά αυτό ήταν αδύνατον για τα δικά μου δεδομένα. Και παράλληλα από εγωισμό δεν ήθελα και να ρωτήσω.

-            Ο επόμενος…                      

Ο  κύριος Σκαφιδάς ήταν ένας ήρεμος και μειλίχιος άνθρωπος, γύρω στα σαράντα. Τα τρία επόμενα χρόνια που μείναμε στην Κέρκυρα, ποτέ άλλοτε δεν τον είδα να χάνει την ψυχραιμία του όπως εκείνο το απόγευμα… 

Στάθηκα όρθιος μπροστά στο αρμόνιο

-            Πες λάααα, μου είπε αυτός και πάτησε κάποια πλήκτρα του αρμονίου.

-            Λάααα, είπα!

Με λοξοκοίταξε και μετά πάτησε κάποια άλλα πλήκτρα.

Εγώ το βιολί μου, συνέχισα ακάθεκτος. Λάαααααααα…

-            Άλλαξε τόνο παιδί μου! είπε ο καθηγητής και επέλεξε με τα δάκτυλά του κάποια άλλα πλήκτρα του αρμόνιου.

-            Εγώ συνέχισα πιο δυνατά στον ίδιο τόνο, νομίζοντας πως έπρεπε να αυξήσω την ένταση της φωνής μου! Λάαααααααα…  

Θα πρέπει να σχημάτισε την εντύπωση πως το έκανα επίτηδες για να αποφύγω τις χορωδίες! Του ήταν αδύνατον να πιστέψει ότι δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου αρμόνιο! 

Και τότε πρόσεξα μια παράξενη γυαλάδα στα μάτια του καθώς σταμάτησε να παίζει. Σηκώθηκε από τη θέση του και με ρώτησε σε έξαλλη κατάσταση!

-            Γαργάρα ήρθες να κάνεις παιδάκι μου εδώ πέρα; Από πού είσαι;

-            Από τα Γιάννενα, είπα δειλά.

-            Α! μουρμούρισε. Μισός αιώνας πίσω! Θέλεις δουλειά νεαρέ… Στην τρίτη χορωδία… Φωνή αδιευκρίνιστος!  

Ο Κώστας και το πειραχτήρι ο Στέφανος, με περίμεναν… στη γωνία!  

…………..

«Άλλαξαν όμως οι καιροί», σκέφτηκα τις προάλλες, μισό περίπου αιώνα μετά,  που βρέθηκα προσκεκλημένος στην αίθουσα Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας στα Γιάννενα, για να παρακολουθήσω τη χορωδία του Συλλόγου Φίλων Πολυφωνικής Μουσικής σε ένα πρόγραμμα με τραγούδια Ελλήνων συνθετών. «Μπορεί να μην φτάσαμε και ίσως να μην φτάσουμε ποτέ στο πολύ υψηλό επίπεδο των Κερκυραίων, που έχουν βαθιά κουλτούρα πάνω στον τομέα της μουσικής παιδείας, αλλά τους πλησιάζουμε με αξιώσεις».

Ανάμεσα στα μέλη της χορωδίας αναγνώρισα τη Δέσποινα, τον Χάρη, τον Γιώργο, τον Αλέκο και άλλους γνωστούς. Όλοι τους σοβαροί και με κάποιο μικρό τρακ στην αρχή και χαρούμενοι με τα χαμόγελα ως εκεί πάνω στο τέλος της εκδήλωσης. Διέκρινα γελαστά πρόσωπα με μάτια να λάμπουν από χαρά και ικανοποίηση καθώς κατέβαιναν από τη σκηνή για να γίνουν ένα με το κοινό που δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να τους επευφημεί και να τους χειροκροτεί σε όλη τη διάρκεια αυτού του όμορφου μουσικού αφιερώματος.

Διέκρινα τον Αλέκο, τον Γιώργο, τον Χάρη, τη Δέσποινα και άλλους γνωστούς. Ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή, που ξορκίζουν το γκρίζο που μας περιβάλει με αισιοδοξία και με εργαλείο το Θείο δώρο που μας προσφέρει ο πολιτισμός μας. Ο απαράμιλλος ελληνικός πολιτισμός, το φάρμακο για τον πόνο και τις δυσκολίες και το μέσον για να πάμε μπροστά, διατηρώντας αναλλοίωτη  την προαιώνια παράδοσή μας και δημιουργώντας ένα ελπιδοφόρο σήμερα και ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας.  

Το «Ανοιξιάτικο Μουσικό Γιορντάνι» που παρουσιάστηκε στην Αίθουσα Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος στις 3 Μαΐου του 2023, ήταν ένα πραγματικό πνευματικό στολίδι, στη φορεσιά της πόλης μας!

 Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΟΙ ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ

Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά το πολιτικό προσωπικό, στο σύνολό του, στάθηκε κατώτερο των περιστάσεων. Το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, έγινε αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης και πολιτικής εκμετάλλευσης την ώρα του θρήνου.

Η κυβέρνηση, από τη μια, δεν πρόκειται να μετριάσει το πολιτικό κόστος που της αναλογεί, εφαρμόζοντας επικοινωνιακά τεχνάσματα για να καταδείξει ως μόνο υπαίτιο του ατυχήματος τον σταθμάρχη.

            Από την άλλη, η αντιπολίτευση, γελοιοποιείται επιρρίπτοντας εξ ολοκλήρου τις ευθύνες στην ολιγωρία της κυβέρνησης όταν η ίδια λόγω δικών της κακών, κάκιστων χειρισμών, φέρει στο ακέραιο την ευθύνη για τους νεκρούς στο Μάτι και στη Μάνδρα Αττικής.

Στην πραγματικότητα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, έχασαν την ευκαιρία να αναλάβουν ευθαρσώς τις ευθύνες τους και να ζητήσουν επιτέλους συγνώμη, αποδεχόμενοι εμμέσως και αμέσως τα τραγικά τους λάθη. Καθότι, το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι αν έκανε το λάθος ο σταθμάρχης ή αν τα έκανε όλα σωστά. Αν λειτούργησαν ή όχι, οι φωτεινοί σηματοδότες.   

Είναι δεδομένο πως οι άνθρωποι πάντα έκαναν και θα κάνουν λάθη, όπως και ότι η τεχνολογία ενίοτε... βραχυκύκλωνε και θα εξακολουθεί να βραχυκυκλώνει και στο μέλλον. Το ζητούμενο λοιπόν σε κάθε περίπτωση, είναι, αν έχουν προβλεφθεί και εξασφαλισθεί εκείνες οι ασφαλιστικές δικλείδες που θα εξαλείψουν την πιθανότητα να γίνει το λάθος ή αν γίνει, αυτό να διορθωθεί έγκαιρα!

Στην προκειμένη περίπτωση αυτές οι ασφαλιστικές δικλείδες δεν υπήρχαν και για αυτό φέρουν ευθύνη όλοι ανεξαιρέτως! Και βέβαια των ευθυνών αυτών δεν απαλλάσσεται ο ελληνικός λαός, ο οποίος επιμένει κοντόφθαλμα στις αποτυχημένες επιλογές του.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας 

ΤΡΑΧΥΣ ΦΛΕΒΑΡΗΣ, ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΄΄13

 
            Τραχύς Φλεβάρης, Γιάννενα, μέρες του δεκατρία: 

Ο Κώστας από τη Μονεμβασιά και ο Μανούσος από τ’ Ανώγεια κοιτάχτηκαν στα μάτια! «Αυτή τη φορά θα φτάσουμε στην κορυφή» είπε ο ένας στον άλλον χωρίς να βγάλουν άχνα τα σκασμένα από το κρύο και την αφυδάτωση χείλη τους. Βλέπεις ο λοχαγός, τους είχε απαγορέψει τις κουβέντες δυο ώρες πριν ξεκινήσει η επίθεση.

Είχαν πέσει εκατοντάδες κορμιά τις προηγούμενες μέρες στις αποτυχημένες προσπάθειες του ελληνικού στρατού να σκαρφαλώσει και να καταλάβει τα οχυρά του Μπιζανίου. Τα πράγματα είχαν δυσκολέψει αφάνταστα. Μόνο το υψηλό φρόνημα και το πάθος για τη λευτεριά, τους είχε απομείνει αντίβαρο στα τραγικά συναισθήματα που δημιουργούσαν οι εικόνες των νεκρών στρατιωτών που έπεσαν από τα τουρκικά πυρά στην προσπάθεια να καταλάβουν τα οχυρά τις προηγούμενες μέρες.

Ότι που είχαν μαζέψει οι τραυματιοφορείς τα άψυχα κορμιά των ελληνόπουλων που είχαν πέσει υπέρ πατρίδος στην προηγούμενη αποτυχημένη επίθεση και ο λοχαγός του πεζικού - ένα λεβεντόπαιδο από την Αράχοβα - έδωσε εντολή στους στρατιώτες του να προχωρήσουν στη γραμμή από την οποία θα ξεκινούσε η επίθεση. Κόντευε να χαράξει.

Εκείνη τη μέρα ο καιρός φαινόταν να είναι επιτέλους με το μέρος τους. Η ομίχλη ήταν πυκνή και θα προχωρούσαν απαρατήρητοι. Αρκούσε να φτάσουν στα είκοσι με εικοσιπέντε μέτρα από τη γραμμή των οχυρών, να κάνουν έφοδο με μια ανάσα και να τα καταλάβουν!  

Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων είχε τεράστια σημασία και έναν ξεχωριστό συμβολισμό. Τα Γιάννενα ήταν ίσως η πιο σημαντική πνευματική πηγή που κράτησε ζωντανή την ελληνική γλώσσα και όρθιο τον ελληνισμό στα χρόνια της σκλαβιάς. Ήταν η πόλη των ευεργετών και του ελληνικού διαφωτισμού!  

Και τώρα, αυτά τα παιδιά, τα καλούσε το καθήκον προς την αγαπημένη πατρίδα. Τους καλούσε η μοίρα, να φανούν αντάξιοι του Λεωνίδα, του Αισχύλου, του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, των Σουλιωτών!

Ο Κώστας, ο Μανούσος, ο Μιχαλιός από την Κύπρο, ο Γιωργής από τη Γότιστα, μάζεψαν λάσπη από το διπλανό χαντάκι που κρατούσε υγρασία, και την άπλωσαν πάνω τους για καμουφλάζ, παραλλαγή! Γίνανε ένα με το έδαφός και με τη βοήθεια της ομίχλης αθέατοι από τον εχθρό!

 Λίγα μόλις λεπτά αργότερα, ο λοχαγός έδωσε το σύνθημα να ξεκινήσουν έρποντας και όσο γίνεται αθόρυβα προς την κορυφή. Να φτάσουν στα είκοσι με εικοσιπέντε μέτρα κοντά στην πρώτη γραμμή των οχυρών χωρίς να γίνουν αντιληπτοί και να πραγματοποιήσουν έφοδο με το σύνθημά του, βρίσκοντας τον εχθρό απροετοίμαστο.

Το έδαφος ήταν αφιλόξενο, κακοτράχαλο. Ο Κώστας, πονούσε αφάνταστα στους αγκώνες, Είχε σκιστεί από το έρπειν το ύφασμα του χιτωνίου του και είχε ματώσει. «Εβδομήντα μέτρα μείνανε ακόμα, θ’ αντέξω». Είπε και έσφιξε τα δόντια!

Ο Μανούσος, είχε πέσει πάνω σε αγκάθια και είχε πληγιάσει ολόκληρος από το πρόσωπο ως τα πόδια, αλλά ήταν μαθημένος στις κακουχίες και συνέχιζε με πείσμα. «Άρχισε να χαράζει, σκέφτηκε, αλλά ευτυχώς η ομίχλη είναι πυκνή και μας καλύπτει».

Ο Μιχαλιός, για μια στιγμή σταμάτησε. Είχαν βρεθεί στον δρόμο του κάτι στουρνάρια κοφτερά σαν δίκοπα μαχαίρια! Έπρεπε να συνεχίσει περνώντας από πάνω τους. Για μια στιγμή δίστασε, του ήρθαν στο νου εικόνες από τα ζεστά καλοκαίρια στα Βαρώσια κι αισθάνθηκε στα ξεραμένα χείλη του τα τρυφερά φιλιά της κοπελιάς του πίσω στο Νησί. «Άντε Μιχαλιό, πενήντα μέτρα ακόμα μείνανε από το στόχο, υπομονή»!

Ο Γιωργής που ήταν από την περιοχή, ήταν ανήσυχος. Ήξερε πως δεν είχαν πολύ ακόμα χρόνο στη διάθεσή τους. Όπου να ‘ναι ο ήλιος θα δυνάμωνε τις ακτίνες του και θα σκόρπαγε γρήγορα την ομίχλη. «Σαράντα ακόμη μέτρα, είπε μέσα του, ο Θεός να μας λυπηθεί»!

Στην κορυφή του υψώματος που ήταν χτισμένα τα επιφανειακά οχυρά η ατμόσφαιρα είχε καθαρίσει. Οι Τούρκοι είχαν πιάσει τα πόστα τους και περίμεναν την επίθεση από στιγμή σε στιγμή. «Αυτοί οι Γκιαούρηδες δεν το βάζουνε κάτω». Τους επιτίθονταν με λύσσα, αλλά το έδαφος ήταν με το μέρος τους και τα οχυρά ήταν ένα με το έδαφος. Ήταν αόρατα σε όποιον πλησίαζε από κάτω ή από το πλάι. «Μόνο τις κάννες των όπλων μας βλέπουν οι άπιστοι»!

Ο λοχαγός σκούπισε με το μανίκι του τον ιδρώτα από το πρόσωπό του. Όχι, δεν είχε ιδρώσει από φόβο, ούτε από αγωνία. Δεν ήταν εξάλλου η πρώτη φορά που σκαρφάλωνε σ’ αυτή την απότομη πλαγιά. Είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου. Θεωρούσε τιμή του να πεθάνει για τη λευτεριά της πατρίδας και καμάρι να σταθεί δίπλα στους τριακόσιους του Λεωνίδα και στον Μάρκο Μπότσαρη! Να γίνεις ένα με τους ημίθεους της εξόδου του Μεσολογγίου!

Ο ιδρώτας ήταν από τον ήλιο που του χτυπούσε τώρα το πρόσωπο. Κοίταξε δίπλα του τους στρατιώτες του και πάγωσε το αίμα του! Εκτός από την ομίχλη που είχε υποχωρήσει και τους άφησε ακάλυπτους είχε συμβεί κάτι χειρότερο. Είχε αρχίσει να ξεραίνεται η λάσπη που είχαν βάλλει για παραλλαγή και είχαν γίνει πλέον εύκολος στόχος για τους Τούρκους. «Τριάντα ακόμη μέτρα ακόμη ως την κορυφή». «Θεέ μου γιατί μας εγκατέλειψες»; Σκέφτηκε προς στιγμήν να διατάξει οπισθοχώρηση, αλλά ήταν πλέον αργά. Είχε αρχίσει η σφαγή!  

Σηκώθηκε τότε επάνω και έδωσε το σύνθημα για έφοδο! Όμως δεν πρόλαβε να κάνει ούτε πέντε βήματα προς το οχυρό και έπεσε αιμόφυρτος από τις ριπές των πολυβόλων του εχθρού.

Καθώς βασίλευε το βλέμμα του, γύρισε πίσω το κεφάλι και κοίταξε προς τους στρατιώτες του. Ο Μιχαλιός, ο Μανούσος κι ο Γιωργής κείτονταν ακίνητοι πάνω στ’ αγκωνάρια. Λίγο πιο πίσω ο Κώστας από τη Μονεμβασιά φαινόταν τραυματισμένος αλλά ζούσε. Του έκανε νόημα να φύγει προς το πίσω. Ύστερα, μάζεψε όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει, και πριν ξεψυχήσει, άδειασε το περίστροφό του πάνω στο μπετόν αρμέ της «Σκύλλας», όπως αποκαλούσαν τα οχυρά.

Νωθρός Φλεβάρης, Γιάννενα, εκατόν δέκα χρόνια μετά, ακούστηκε ο παρακάτω διάλογος μεταξύ νεαρών μπροστά στη βεβηλωμένη προτομή του Κυπρίου ήρωα Μιχαήλ Στιβαρού, που έχασε τη ζωή του στις μάχες για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων:

-           Και γιατί ρε δικέ μου να μη του βάψω τη μούρη αυτουνού και των άλλων Μπιζανομάχων; Μπορούν να μας βλάψουν; ΌΧΙ. Μπορούν να μας βολέψουν κάπου; ΟΧΙ. Μπορούν να βάλουν γκολ στο ενενήντα; ΟΧΙ. Τους έχουμε ανάγκη; ΟΧΙ. Τους φοβόμαστε; ΟΧΙ. Γιατί λοιπόν να τους σεβαστούμε;

-           Καλά λες ρε φίλε! Μήπως και ποιος τους σέβεται;

Γιάννης Β. Δεβελέγκας 

ΔΕΝ ΕΙΝ’ ΚΑΚΟ...

 

            Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, πληροφορηθήκαμε μέσα σε τόσα άλλα, ότι  στην επικράτεια Δήμου που βρίσκεται πλησίον των Ιωαννίνων, δυστυχώς, εγγράφηκαν και φοιτούν μόνο σαράντα επτά παιδιά. Στις ακριτικές μάλιστα περιοχές το πρόβλημα είναι οξύτερο αφού επιστρατεύονται παιδάκια από «δομές» και από γύρω χωριά, προκειμένου να λειτουργήσει με τα χίλια ζόρια ένα διθέσιο Δημοτικό Σχολείο.  

Ένας διορισμένος εκπαιδευτικός, ακούστηκε να λέει:  «Λιγότερα παιδιά, καλύτερο μάθημα»…  Δεν είν’ κακό!

            Η κατάσταση ωστόσο από τη Σαγιάδα και κατά μήκος των συνόρων, είναι τραγική. Η αδιαφορία της πολιτείας απέναντι στο δημογραφικό πρόβλημα και η εγκατάλειψη αυτών των τόσο κρίσιμων για την εθνική μας ασφάλεια περιοχών δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθούν με τον επιεικέστερο όρο, ως εγκληματικές. Ο τόπος χρειάζεται ανάπτυξη που θα προσελκύσει το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό.

 Κρίνεται ως επιτακτική η ανάγκη για άμεση εκμετάλλευση της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζει τόσο η πανίδα όσο και η χλωρίδα του τόπου, για αξιοποίηση των παγκοσμίως σπάνιων ιαματικών πηγών και για την ενθάρρυνση της εξόρυξης των ενεργειακών πόρων και κοιτασμάτων που υπάρχουν, με την προυπόθεση ότι εφαρμόζεται αυστηρά η τήρηση των περιβαλλοντικών παραμέτρων, όπως γίνεται για παράδειγμα στη Νορβηγία και όπως το επιβάλλει η ευρωπαϊκή νομοθεσία.

            Ωστόσο, στην περίοδο των σοσιαλιστικών επιδοματικών επιλογών που ζούμε, που δυστυχώς αποδομούν κάθε παραγωγική και αναπτυξιακή προσπάθεια, που επιφέρουν τρομακτικό πλήγμα στην παιδεία και στον πολιτισμό, που θέτουν εν τέλει σε κίνδυνο τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την εθνική μας κυριαρχία - όση ακόμη μας έχει απομείνει-, φαίνεται πως δεν υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια για την ενίσχυση των ακριτικών μας  περιοχών. Ούτε υπάρχει πρόθεση να ενισχυθούν με κάποιο άλλο τρόπο αυτές οι περιοχές, αφού, τα εγκατεστημένα συμφέροντα του κέντρου, εμποδίζουν λυσσαλέα όποιες επενδύσεις θα περιόριζαν τα δικά τους κέρδη από συναφείς δραστηριότητες. Στην καλύτερη περίπτωση κωλυσιεργούν, έως ότου προσαρμοστούν και προετοιμαστούν κατάλληλα, ώστε να εξασφαλίσουν μελλοντικά για τις επιχειρήσεις τους, όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο μπορούν από τα προσδοκώμενα κέρδη.       

            Ένας εθνικός μας «πετρελαιάς», συμφώνησε με έναν ντόπιο «οικολόγο» μεταξύ τυρού και αχλαδιού: «Τι να την κάνει την ανάπτυξη αυτός ο ευλογημένος τόπος; Εδώ χαίρεσαι βρε παιδάκι μου  να αναπνέεις καθαρό αέρα του βουνού! Ζεις σαν άνθρωπος»… Δεν είν’ κακό! 

            Συχνά κατηγορούμε, και καλά κάνουμε, τη γειτονική μας χώρα πως έχει εγκαταλείψει χωρίς επενδύσεις τη Βόρειο Ήπειρο (Γεωγραφικός προσδιορισμός. Όπως λέμε για παράδειγμα Βόρεια Μακεδονία), αλλά εφησυχάζουμε και δεν λέμε κουβέντα για την απόλυτη εγκατάλειψη της από τη δική μας πλευρά, παραμεθόριας ζώνης. Της Ηπείρου μας δηλαδή, που είναι διαχρονικά η φτωχότερη περιοχής της ΕΕ. Της Ηπείρου μας, που δεν έχει σιδηρόδρομο, αξιόλογο αεροδρόμιο, δίκτυο φυσικού αερίου κ.λ.π. Της Ηπείρου μας, που πληγώθηκε ανεπανόρθωτα οικονομικά και πλήρωσε τεράστιο φόρο αίματος μέχρι να δει (τελευταία στην Ελλάδα) αξιοπρεπές σύγχρονο οδικό δίκτυο. Έστω κι αν αυτό μέχρι στιγμής είναι κουτσουρεμένο και ανεπαρκές προς την Πρέβεζα και την Κακαβιά.  

            Ένας Ηπειρώτης υπογράμμισε πρόσφατα σε Έλληνα υπουργό μεταφορών, πως, αφενός όταν ολοκληρωθεί ο «Μπλε Διάδρομος» στην Αλβανία που προχωρά με γρήγορους ρυθμούς, τότε η οδική σύνδεση Ιωαννίνων Κακαβιάς (Είσοδος στην ελληνική επικράτεια) θα μοιάζει με στενοσόκακο και αφετέρου πως ο παράλληλος σχεδιασμός του διευρωπαϊκού σιδηροδρομικού δικτύου, αφήνει τη λεβετογέννα Ήπειρο εκτός, καθώς οδεύει προς την Κρυσταλλοπηγή χωρίς να διακλαδώνεται προς Ιωάννινα – Πάτρα - Καλαμάτα.

Και ο υπουργός απάντησε: «Οι Αλβανοί έχουνε όραμα»… Δεν είν’ κακό!  

Τα τριάντα δύο δις ευρώ που προορίζονται για την Ελλάδα από το ταμείο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας της ΕΕ, δεν θα έλεγε κανείς ότι είναι και λίγα! Μέχρι και ημερομηνία διεξαγωγής εκλογών είναι σε θέση να ορίσουν! Τριάντα δύο δις που προορίζονται θεωρητικά να πάνε στην πράσινη μετάβαση, στην ψηφιακή μετάβαση, στην κοινωνική συνοχή και στον μετασχηματισμό της οικονομίας.

Ένας ισχυρός επιχειρηματίας πρότεινε: Κάποια στιγμή θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην τρίτη ηλικία, στα «περήφανα γηρατειά». Την ιδέα να χτίσουμε πράσινα γηροκομία στα ακριτικά χωρία μας, στο πλαίσιο την πράσινης μετάβασης, την βλέπω πολύ θετικά. Προσφέρομαι μάλιστα… εθελοντικά να βοηθήσω πάνω σε αυτόν τον τομέα.

Και οι κυβερνητικοί παράγοντες συμφώνησαν: «Όσα γερόντια κι αν αποδημήσουν εις Κύριον, όλο και κάποιοι λογικά θα απομείνουν! Και αυτούς έχουμε χρέος να τους φροντίσουμε».… Δεν είν’ κακό!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Υ.Γ.: Αυτά τα κείμενα, ξέρω πως δεν ακούγονται ευχάριστα από τους ιθύνοντες. Όμως, πες πες, ίσως ιδρώσει κάποιου το αφτί… Δεν είν’ κακό!

ΤΣΙΜΕΣ* ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ

 

Το λεωφορείο πλησίαζε όλο και πιο γρήγορα προς την πόλη των Ιωαννίνων, καθώς αυτό διάνυε τα τελευταία κατηφορικά χιλιόμετρα της φρεσκοστρωμένης με πίσσα Ιόνιας οδού!

 Ο Τζίμης ο Έλληνας - έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του τον Δημήτρη Μπάκουρα στο Αμέρικα - καθόταν στα πρώτα καθίσματα πίσω από τον οδηγό του λεωφορείου και καταβρόχθιζε με τα μάτια του το τοπίο την πατρώας γης που απλώνονταν καταπράσινο γύρω από τη λίμνη Παμβώτιδα! 

Η επαφή του Τζίμη με την Ελλάδα και την Ήπειρο, από τότε που γεννήθηκε από Έλληνες γονείς εκεί στα ξένα, ήταν μόνο μέσα από τις ιστοσελίδες των Google maps, τις συσκευασίες της φέτας Δωδώνης στα ράφια του ελληνικής ιδιοκτησίας σούπερ μάρκετ της γειτονιάς του στο Λίτλ Ροκ της πολιτείας του Άρκανσο και από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της γιαγιάς του, της Φωτεινής, που τις είχε φυλαγμένες με μεγάλη επιμέλεια σε ένα ξύλινο μακρόστενο κουτί.

Κάποιες μάλιστα από αυτές τις φωτογραφίες τις είχε πάρει μαζί του και τώρα που έφτανε επιτέλους στον προορισμό του, θέλησε πάλι να τους ρίξει μια ματιά. Τράβηξε από τη βαλίτσα του το τσαντάκι με τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και έπιασε τη φωτογραφία που ήταν πάνω πάνω. Φαινόταν τόσο ευτυχισμένη η γιαγιά Φωτεινή! Όλο νιάτα και δροσιά, νέα κοπέλα τότε, δίπλα στο ήρεμο νερό της λίμνης που χάιδευε ευγενικά τα πόδια της. Πριν βάλει πάλι τη φωτογραφία στη θέση της, τη γύρισε για να δει στο πίσω μέρος, την ημερομηνία που ήταν τραβηγμένη. Αντί όμως γι αυτή, είδε γραμμένη με μαύρο κονδυλοφόρο, μια συνταγή μαγειρικής!

ΧΕΛΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΜΙΔΑ

Υλικά: Ένα χέλι, λίγο ζυμάρι, δάφνη, λίγο λάδι, ένα κρεμμύδι, μία λαδόκολλα, αλάτι πιπέρι. Τρόπος παρασκευής: Σε ένα καθαρό κεραμίδι βάζουμε ζυμάρι και από τις δύο πλευρές. Βγάζουμε το δέρμα του χελιού και το χαράζουμε βαθιά και στις χαρακιές βάζουμε από ένα φύλλο δάφνης. Αλατοπιπερώνουμε  και ρίχνουμε λίγο λάδι στο τέλος. Σκεπάζουμε με τη λαδόκολλα και το ψήνουμε για μιάμιση ώρα! 

-          Έλα Χριστέ και Παναγιά! Αναφώνησε ο Τζίμης ο Μπάκουρας! Στο Άρκανσο που έχουμε χιλιάδες λίμνες και ποτάμια γεμάτα χέλια, κανείς δεν τα μαγειρεύει με αυτόν τον τρόπο! Είμαι περίεργος να δω πως τα μαγειρεύουν τα χέλια στην πατρίδα μου, τα Γιάννενα!

……

Λίγες ώρες μετά, σε ένα παραλίμνιο εστιατόριο που σερβίριζε, όπως του είπαν, πίτες και παραδοσιακά φαγητά, χτύπησε μαγεμένος από το θεσπέσιο περιβάλλον παλαμάκια.

-          Χέι μπόι! είπε στο γκαρσόνι που έφτασε αμέσως τρέχοντας. Φέρε μου σε παρακαλώ χέλι στην κεραμίδα και μια μπύρα χωρίς αλκοόλ.

-          Απ’ ότι ξέρω αυτό το φαγητό δεν το έχουμε, αλλά για σιγουριά θα ρωτήσω στην κουζίνα.

-          Ξέρετε, του απάντησε λίγο αργότερα ο σεφ του καταστήματος. Χέλια δεν εισάγουμε πια! Ούτε έχει πλέον η λίμνη μας, γιατί το χέλι ζει μόνο σε πεντακάθαρα νερά! Σας προτείνω ωστόσο υπέροχα πανέ βατραχοπόδαρα που αναπτύσσονται ιδανικά στο βούρκο και είναι πολύ θρεπτικά! Και βέβαια, τα κλασικά μας, μπριζόλα, μπιφτέκι, κοντοσούβλι και πίτες δικής μας παραγωγής. Έχουμε επίσης και σπουδαίο γαλοτύρι  και γιαούρτι σακούλας.

-          Ω! μάι γκαντ! Έκανε ο Ελληνοαμερικάνος και κάτι ψιθύρισε στα αμερικανογαλλικά μέσα από την οδοντοστοιχία του.  Αφήστε με μόνο λίγα λεπτά να το σκεφτώ, είπε στον σεφ και τράβηξε από το τσαντάκι του τη δεύτερη φωτογραφία της γιαγιάς. Τη γύρισε ανάποδα εξαντλώντας και την τελευταία του πλέον ελπίδα να συνδεθεί γαστρονομικά με την αληθινή πατρίδα και τις ιστορίες, που με τόση περηφάνια διηγιόταν η γιαγιά Φωτεινή από τα Γιάννενα!

Και Ω! του θαύματος! Στο πίσω μέρος της η φωτογραφία είχε μιαν άλλη συνταγή!  

ΤΣΙΜΕΣ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ

Υλικά: Ένα κιλό τσίμες, τρεις σκελίδες σκόρδο, ένα ματσάκι κρεμμυδάκια φρέσκα, ένα ματσάκι μαιντανό, τρεις φρέσκες ντομάτες, λάδι , αλάτι , πιπέρι. Τρόπος παρασκευής: Βάζουμε τις τσίμες καθαρισμένες στο ταψί με το λαδάκι. Προσθέτουμε όλα τα υλικά ψιλοκομμένα και τα ψήνουμε μισή ώρα στο φούρνο.

-          Απ’ ότι ξέρω αυτό το φαγητό δεν το έχουμε, αλλά για σιγουριά θα ρωτήσω στην κουζίνα επανέλαβε το ποίημα το γκαρσόνι, μαζί με κάτι ελληνογαλλικά που συγκράτησε με κόπο πίσω από την οδοντοστοιχία του.

-          Ξέρετε, του απάντησε λίγο αργότερα ο σεφ του καταστήματος, γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια από το πανεπιστήμιο και κυρίως τον φορέα διαχείρισης την λίμνης να γεμίσει και πάλι η λίμνη μας με τσίμες, αλλά οι κακές οι γλώσσες λένε ότι τα τεράστια κοπάδια τσίμας που ήδη έχουν καλλιεργηθεί τα δύο τελευταία χρόνια από τον φορέα με πολύ κόπο και μπόλικο χρήμα, είναι κρυμμένα στον πάτο της λίμνης και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να τις ρουφήξουνε τις τσίμες οι καταβόθρες και να πάνε τόσοι μα τόσοι κόποι και χρήματα στράφι!  

-           Ω, μπόι! Ω, χαλασιά μου! Είπε απελπισμένος ο Τζίμης ο Αμερικάνος! Και τι θα πω εγώ ο έρμος στους φίλους μου όταν γυρίσω στο Άρκανσο με τις πεντακάθαρες λίμνες και τα ποτάμια με τα γάργαρα νερά;

-            Ξέρω κι εγώ; Του είπαν με ένα στόμα ο σεφ και το γκαρσόνι και συνέχισαν! Πάρε μας μαζί σου στο Άρκανσο, στο Λίτλ Ροκ, να φέρουμε εκεί  και τις γιαγιάδες μας να μαγειρεύουν τις συνταγές της κυρα Φωτεινής, με καραβίδες, τσίμες και μαρίτσια! Θα ανοίξουμε και ένα εστιατόριο με το όνομα «Η ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΗ ΠΑΜΒΩΤΙΔΑ»! Θα κάνουμε χρυσές δουλειές...

-    Ωου! Μπίζνες! είπε ο Τζίμης ο Αμερικάνος και ρούφιξε μονοκοπανιά τη μπύρα του!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

* Η τσίμα (Phoxinellus epiroticus) είναι μικρό σε μέγεθος ψάρι του γλυκού νερού, ενδημικό της λίμνης Παμβώτιδας Ιωαννίνων. Από τις αρχές της δεκαετίας του "90 έχει παρατηρηθεί κατάρρευση του πληθυσμού της. Τριάντα χρόνια μετά γίνεται (;) προσπάθεια για την ενίσχυση του πληθυσμού της τσίμας, παρότι η οικολογική αξία της λίμνης βρίσκεται στο Ναδίρ μετά από την, για ολόκληρες δεκαετίες, εγκληματική αδράνεια των αρμόδιων αρχών και φορέων. (Αυξανόταν από τη δεκαετία του εβδομήντα ο αστικός ιστός, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα για το περιβάλλον και την προστασία της λίμνης που πλήττεται ακόμη και σήμερα από λύματα και όμβρια που καταλήγουν σε αυτήν χωρίς να δέχονται μια, έστω στοιχειώδη επεξεργασία, ένα υποτυπώδες φιλτράρισμα).

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ, Ο ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ ΤΟΜΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ¨ΘΗΡΙΟ¨

Με συμπόνια πληροφορήθηκα ότι οι παραγωγοί κινητοποιούνται προκειμένου να διεκδικήσουν παρέμβαση της πολιτείας ώστε να μειωθεί το κόστος της ενέργειας, καθότι αυτό, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ο καθοριστικότερος συντελεστής ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα και επηρεάζει αποφασιστικά όλον τον κύκλο παραγωγής και διάθεσης. Χωρίς φθηνό χρήμα, χαμηλό εργασιακό κόστος, φορολογικές διευκολύνσεις, σταθερό νομοθετικό πλαίσιο, αλλά κυρίως χωρίς φθηνή ενέργεια, είναι αδύνατον να παραχθούν ανταγωνιστικά προϊόντα όσο κι αν αυτά είναι ιδιαίτερα, μοναδικά και ποιοτικά!
          Και έχουν απόλυτο δίκιο!
          Εγώ, όμως, ένας απλός καταναλωτής που αγαπάει τον τόπο του και εύχεται για την ευημερία των συμπολιτών του, αναρωτιέμαι, πού βρίσκονταν όλοι αυτοί που σήμερα διαμαρτύρονται όταν έπρεπε να κινητοποιηθούν με αποφασιστικότητα και πάθος απέναντι στα συμφέροντα και τις ¨περίεργες¨ μειοψηφίες οι οποίες δεν έβλεπαν με καλό μάτι το πέρασμα του αγωγού φυσικού αερίου από την Ήπειρο και που τελικά κατόρθωσαν να τον εκτρέψουν προς την γειτονική μας χώρα; Γιατί δεν διεκδίκησαν τότε, ως όφειλαν, για το δικό τους συμφέρον φθηνή ενέργεια, ώστε τα προϊόντα τους να έχουν πλεονέκτημα στις τοπικές και διεθνείς αγορές;
          Ποια πρόβλεψη, σχεδιασμό και μελέτη έχουν εκπονήσει ως τώρα για την εξασφάλιση αντισταθμιστικών ωφελημάτων από την πράσινη ενέργεια που παράγεται από τα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα που ξεφυτρώνουν στη περιοχή μας στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού σχεδιασμού για τη μετάβαση στην πράσινη βιώσιμη ανάπτυξη;
          Γιατί ουδέποτε ξεσηκώθηκαν σε πανελλαδικό επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες, ώστε να πιέσουν τις κυβερνήσεις να επιταχύνουν τις διαδικασίες εξόρυξης του πλούτου πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων από τους υδρογονάνθρακες, που αποδεδειγμένα λιμνάζουν κάτω από τις θάλασσες και τις στεριές μας, όταν μάλιστα με εργαλείο την ευρωπαϊκή νομοθεσία εξασφαλίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η προστασία του περιβάλλοντος από την διαδικασία εξόρυξής τους;   
          Γιατί υποκύπτουν στις σκοπιμότητες εκείνων των κομμάτων που παρουσιάζονται ως δήθεν προστάτες της ¨αγροτιάς¨ και τις ¨εργατιάς¨; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτά τα κόμματα θρέφονται από τη δυστυχία τους; Ότι έχουν λόγω ύπαρξης και πολιτικό ρόλο, μόνο όταν οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι ή οι εργάτες γης όπως συνηθίζεται να ονομάζονται υποτιμητικά τελευταία, είναι εξαθλιωμένοι;
          Γιατί δεν απαίτησαν δυναμικά, από κανέναν υπουργό και καμία κυβέρνηση να θέσουν σε εφαρμογή (οι ίδιοι οι υπουργοί το ομολογούν), ένα αποτελεσματικό σχέδιο γεωργικής ανάπτυξης, όπως αυτό που εφαρμόζεται για παράδειγμα στη Ολλανδία με άμεση εμπλοκή του κράτους, το οποίο θα δημιουργούσε προϋποθέσεις αξιοποίησης του μοναδικού στον κόσμο φυτικού και ζωικού πλούτου που μας προσφέρει η ελληνική γη;
          Πολλά ¨γιατί¨ υπάρχουν που όσο τα σκέφτεται κανείς του φέρνουν θλίψη και απογοήτευση, για να καταλήξει τελικά στο συμπέρασμα ότι είμαστε άξιοι της τύχης μας.
          Θα μου πει τώρα κάποιος: «Μα, φταίνε οι παραγωγοί»;
          Φυσικά και έχουν ένα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Όπως όταν οδηγούν το αγροτικό τους κοιτάνε μακριά για να προβλέπουν και να αποφεύγουν τις λακκούβες, έτσι ας ανοίξουν και τα μάτια τους να δούνε λίγο παραπέρα, για να μην πέφτουν από τα σύννεφα όταν έρχονται δύσκολες μέρες.
          Σε αυτό το σημείο βέβαια πρέπει να επισημάνουμε και τις τεράστιες ευθύνες των εκπροσώπων της πολιτείας, οι οποίοι την ώρα που οι παραγωγοί διαμαρτύρονται, πίνουν πιθανότατα ανέμελα το καφεδάκι τους. Αυτοί έχουν ως πρώτιστο καθήκον και υποχρέωση να προστατεύουν τον παραγωγό και την παραγωγή, προβλέποντας τις εξελίξεις και όχι τρέχοντας ασθμαίνοντας πίσω από αυτές. Αυτοί, είναι εκείνοι που γνωρίζουν τα εμπόδια που υπάρχουν, έχουν τα μέσα, και οφείλουν να αγωνιστούν για να ξεπεραστούν. Αυτοί είναι εκείνοι που συνομιλούν και κοιτούν στα μάτια το ¨Θηρίο¨! Όσοι τουλάχιστον δεν έχουν ταυτισθεί με αυτό!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας