Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ, Ο ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ ΤΟΜΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ¨ΘΗΡΙΟ¨

Με συμπόνια πληροφορήθηκα ότι οι παραγωγοί κινητοποιούνται προκειμένου να διεκδικήσουν παρέμβαση της πολιτείας ώστε να μειωθεί το κόστος της ενέργειας, καθότι αυτό, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ο καθοριστικότερος συντελεστής ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα και επηρεάζει αποφασιστικά όλον τον κύκλο παραγωγής και διάθεσης. Χωρίς φθηνό χρήμα, χαμηλό εργασιακό κόστος, φορολογικές διευκολύνσεις, σταθερό νομοθετικό πλαίσιο, αλλά κυρίως χωρίς φθηνή ενέργεια, είναι αδύνατον να παραχθούν ανταγωνιστικά προϊόντα όσο κι αν αυτά είναι ιδιαίτερα, μοναδικά και ποιοτικά!
          Και έχουν απόλυτο δίκιο!
          Εγώ, όμως, ένας απλός καταναλωτής που αγαπάει τον τόπο του και εύχεται για την ευημερία των συμπολιτών του, αναρωτιέμαι, πού βρίσκονταν όλοι αυτοί που σήμερα διαμαρτύρονται όταν έπρεπε να κινητοποιηθούν με αποφασιστικότητα και πάθος απέναντι στα συμφέροντα και τις ¨περίεργες¨ μειοψηφίες οι οποίες δεν έβλεπαν με καλό μάτι το πέρασμα του αγωγού φυσικού αερίου από την Ήπειρο και που τελικά κατόρθωσαν να τον εκτρέψουν προς την γειτονική μας χώρα; Γιατί δεν διεκδίκησαν τότε, ως όφειλαν, για το δικό τους συμφέρον φθηνή ενέργεια, ώστε τα προϊόντα τους να έχουν πλεονέκτημα στις τοπικές και διεθνείς αγορές;
          Ποια πρόβλεψη, σχεδιασμό και μελέτη έχουν εκπονήσει ως τώρα για την εξασφάλιση αντισταθμιστικών ωφελημάτων από την πράσινη ενέργεια που παράγεται από τα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα που ξεφυτρώνουν στη περιοχή μας στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού σχεδιασμού για τη μετάβαση στην πράσινη βιώσιμη ανάπτυξη;
          Γιατί ουδέποτε ξεσηκώθηκαν σε πανελλαδικό επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες, ώστε να πιέσουν τις κυβερνήσεις να επιταχύνουν τις διαδικασίες εξόρυξης του πλούτου πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων από τους υδρογονάνθρακες, που αποδεδειγμένα λιμνάζουν κάτω από τις θάλασσες και τις στεριές μας, όταν μάλιστα με εργαλείο την ευρωπαϊκή νομοθεσία εξασφαλίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η προστασία του περιβάλλοντος από την διαδικασία εξόρυξής τους;   
          Γιατί υποκύπτουν στις σκοπιμότητες εκείνων των κομμάτων που παρουσιάζονται ως δήθεν προστάτες της ¨αγροτιάς¨ και τις ¨εργατιάς¨; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτά τα κόμματα θρέφονται από τη δυστυχία τους; Ότι έχουν λόγω ύπαρξης και πολιτικό ρόλο, μόνο όταν οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι ή οι εργάτες γης όπως συνηθίζεται να ονομάζονται υποτιμητικά τελευταία, είναι εξαθλιωμένοι;
          Γιατί δεν απαίτησαν δυναμικά, από κανέναν υπουργό και καμία κυβέρνηση να θέσουν σε εφαρμογή (οι ίδιοι οι υπουργοί το ομολογούν), ένα αποτελεσματικό σχέδιο γεωργικής ανάπτυξης, όπως αυτό που εφαρμόζεται για παράδειγμα στη Ολλανδία με άμεση εμπλοκή του κράτους, το οποίο θα δημιουργούσε προϋποθέσεις αξιοποίησης του μοναδικού στον κόσμο φυτικού και ζωικού πλούτου που μας προσφέρει η ελληνική γη;
          Πολλά ¨γιατί¨ υπάρχουν που όσο τα σκέφτεται κανείς του φέρνουν θλίψη και απογοήτευση, για να καταλήξει τελικά στο συμπέρασμα ότι είμαστε άξιοι της τύχης μας.
          Θα μου πει τώρα κάποιος: «Μα, φταίνε οι παραγωγοί»;
          Φυσικά και έχουν ένα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Όπως όταν οδηγούν το αγροτικό τους κοιτάνε μακριά για να προβλέπουν και να αποφεύγουν τις λακκούβες, έτσι ας ανοίξουν και τα μάτια τους να δούνε λίγο παραπέρα, για να μην πέφτουν από τα σύννεφα όταν έρχονται δύσκολες μέρες.
          Σε αυτό το σημείο βέβαια πρέπει να επισημάνουμε και τις τεράστιες ευθύνες των εκπροσώπων της πολιτείας, οι οποίοι την ώρα που οι παραγωγοί διαμαρτύρονται, πίνουν πιθανότατα ανέμελα το καφεδάκι τους. Αυτοί έχουν ως πρώτιστο καθήκον και υποχρέωση να προστατεύουν τον παραγωγό και την παραγωγή, προβλέποντας τις εξελίξεις και όχι τρέχοντας ασθμαίνοντας πίσω από αυτές. Αυτοί, είναι εκείνοι που γνωρίζουν τα εμπόδια που υπάρχουν, έχουν τα μέσα, και οφείλουν να αγωνιστούν για να ξεπεραστούν. Αυτοί είναι εκείνοι που συνομιλούν και κοιτούν στα μάτια το ¨Θηρίο¨! Όσοι τουλάχιστον δεν έχουν ταυτισθεί με αυτό!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
   

Η ΛΙΜΝΗ ΜΑΣ

           Τα επικριτικά σχόλια για την κατάσταση της λίμνης μας τις τελευταίες δεκαετίες δεν υπέκρυπταν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πολιτικές ή άλλου είδους σκοπιμότητες. Απλά ενσωμάτωναν την ανησυχία μας για το σήμερα και το αύριο της Παμβώτιδας, χωρίς την οποία η πόλις δεν έχει ταυτότητα! Ωστόσο, οφείλουμε να επισημάνουμε πως τους τελευταίους μήνες – όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό- οι παρεμβάσεις της Περιφέρειας Ηπείρου και του κυρίου Αλέξανδρου Καχριμάνη προσωπικά, έχουν επιφέρει εντυπωσιακή βελτίωση στην ποιότητα του υδάτινου στοιχείου και δημιουργούν βάσιμες ελπίδες για την πλήρη αποκατάστασή του. Ελπίζουμε, ο Δήμος και η ΔΕΥΑΙ να συνδράμουν αποτελεσματικά, με τολμηρές παρεμβάσεις, πάνω σ’ αυτήν την προσπάθεια, καθότι υπάρχουν ακόμη σοβαρά προβλήματα στα δίκτυα. Τόσο στο αποχετευτικό, όσο και στο αντίστοιχο της απορροής των ομβρίων.

Γ.Β.Δ.

Από τη στήλη «ΔΙΑΔΟΣΕΙΣ» της ημερήσιας εφημερίδας «Πρωινός Λόγος Ιωαννίνων».

Ο ΜΗΤΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ…

            Πριν από είκοσι-εικοσιπέντε χρόνια σε μια πόλη του «τρίτου» κόσμου, μπορεί και του «τετάρτου», αποφασίστηκε να θέσουν σε λειτουργία ένα σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων με μπλε και πράσινους κάδους, που θα υποστήριζε την ανακύκλωση!
           Για να έχουμε καλύτερη εικόνα, ας φέρουμε στο μυαλό μας μια πόλη όπως τα σημερινά Γιάννενα! Με τον ίδιο περίπου πληθυσμό, το φυσικό κάλλος, την πεντακάθαρη λιμνούλα, τους περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους κατοίκους, τη λαμπρή και πλούσια παράδοση και ιστορία, το πανεπιστήμιο, και φυσικά το ένδοξο φούτμπολ κλαμπ, τον περίφημο «Αίαντα»!
            Σ’ εκείνη λοιπόν την πόλη – που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομά της - μαζεύτηκαν ένα απόγευμα πεντέξι νοματαίοι, όχι ιδιαίτερα σοφοί αλλά με πρακτική σκέψη και ιδού τι αποφάσισαν προκειμένου να στεφθεί με επιτυχία, σε κάποιον έστω ικανοποιητικό βαθμό, το εγχείρημα του διαχωρισμού των απορριμμάτων.
            Ζήτησαν από το πανεπιστήμιό τους να αναλάβουν οι φοιτητές - να βγάλουν και το χαρτζιλικάκι τους- την ενημέρωση των πολιτών αναφορικά με τον διαχωρισμό των απορριμμάτων, αφενός στα ανακυκλώσιμα και αφετέρου στα υπολείμματα των τροφών, τα οποία (αποφάγια) όταν με το καλό δημιουργούνταν οι κατάλληλες υποδομές και οι προϋποθέσεις, θα αποτελούσαν πρώτη ύλη για παραγωγή δωρεάν για τα νοικοκυριά ενέργειας. Το πανεπιστήμιο συμφώνησε!  
            Λίγες μέρες μετά, ο μπάρμπα Μήτρος και η Μήτραινα ξόδευαν το σκυθρωπό τους απόγευμα μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας μια τούρκικη σειρά, όταν χτύπησε η πόρτα του διαμερίσματός τους. Ήταν δύο νεαρά παιδιά. Τους χαιρέτησαν ευγενικά και ζήτησαν λίγο από το χρόνο τους.
           «Διώξ’ τς» είπε από τον καναπέ ο Μήτρος χωρίς να τραβήξει το ένα μάτι του από τη δακρύβρεχτη οθόνη της TV. Η Μήτραινα όμως που με το έμπειρο μάτι της παρατήρησε ότι οι απρόσκλητοι επισκέπτες κρατούσαν κάτι χρωματιστές σακούλες στα χέρια, το ξανασκέφτηκε και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. «Περάστε παιδιά»!
            «Είμαστε φοιτητές στο πανεπιστήμιο και ήρθαμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με την ανακύκλωση των σκουπιδιών που ξεκινάει στην πόλη μας μετά από έξι μήνες… είπε συνεσταλμένα το ένα αγόρι»!
            Τους ενημέρωσαν οι φοιτητές για δέκα περίπου λεπτά για τα οφέλη που προκύπτουν από την ανακύκλωση και για τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται από τους νοικοκυραίους. Τους έδωσαν δωρεάν, από πέντε πράσινες και γαλάζιες σακούλες, τους χαιρέτησαν και πάλι ευγενικά, και έφυγαν.
            Δεν θα είχε περάσει ούτε μήνας, όταν αλλά δύο παιδιά τους χτύπησαν πάλι την πόρτα, τους είπαν τα ίδια περίπου πράγματα για την ανακύκλωση και τους άφησαν δωράκι από πέντε σακούλες απορριμμάτων. Της Μήτραινας αυτή τη φορά της κίνησαν την περιέργεια, του Μήτρου… όχι! Διώξ’ τς!
            Αυτό έγινε μία ακόμη φορά μέσα στο εξάμηνο, ως την ημέρα δηλαδή που ξεκίνησε η εφαρμογή της σύγχρονης αποκομιδής των απορριμμάτων. Όπως παρατηρήθηκε ωστόσο από… εκείνη τη Δημοτική Αρχή, ενώ στην αρχή οι πολίτες ανταποκρίθηκαν ικανοποιητικά, στη συνέχεια το μέτρο ατόνησε και έβρισκαν μέσα στους κάδους της ανακύκλωσης τροφές. Και τούμπαλιν!
           Έτσι λοιπόν αποφάσισαν να επαναλάβουν το επιτυχημένο μέτρο με τους φοιτητές. Να υπενθυμίσουν δηλαδή στους δημότες τις υποχρεώσεις τους σε ότι αφορά στη διαδικασία αποκομιδής, ώσπου αυτό να τους γίνει συνήθεια. Να πάρουνε και το δωράκι τους.
            Λίγες μέρες μετά, ο μπάρμπα Μήτρος και η Μήτραινα ξόδευαν το σκυθρωπό τους απόγευμα μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας μια νέα τουρκική υπερπαραγωγή, όταν χτύπησε η πόρτα του διαμερίσματός τους. Ήταν δύο νεαρά παιδιά. Τους χαιρέτησαν ευγενικά και ζήτησαν λίγο από το χρόνο τους.
           «Διώξ’ τς» είπε από τον καναπέ ο Μήτρος χωρίς να τραβήξει το τσακίρικο το μάτι του από τη δακρύβρεχτη οθόνη. Η Μήτραινα όμως δεν του έδωσε σημασία και για μια ακόμη φορά τα καλοδέχθηκε! «Περάστε παιδιά»!
            «Είμαστε φοιτητές στο πανεπιστήμιο και ήρθαμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με την ανακύκλωση και διαχείριση των σκουπιδιών…  Ορίστε και μερικές χρωματιστές σακούλες δώρο από τον Δήμαρχο… Ξέρετε σχεδιάζεται η παραγωγή ενέργειας από τα αποφάγια που θα μαζεύονται από τους κάδους... Θα έχετε στο σπίτι και δωρεάν ζεστό νερό όλο το χρόνο από ένα εργοστάσιο που δεν εκπέμπει ρύπους και μπορεί να κατασκευαστεί ακόμη και μέσα στην πόλη μας όπως γίνεται στις πόλεις της Δανίας και της Σουηδίας που αγοράζουν σκουπίδια από άλλες γειτονικές τους χώρες που ακόμα τα θάβουν…»!
           Της Μήτραινας της κίνησε την περιέργεια, του Μήτρου… όχι! «Διώξ’ τς»!
           Κουτσά στραβά, η ανακύκλωση σ’ αυτήν την τριτοκοσμική κατά τα άλλα πόλη, δούλεψε!
           Όλα αυτά βέβαια συνέβησαν πριν δυο και κάτι δεκαετίες κάπου αλλού σε μια πόλη που δεν θυμάται πια κανείς το όνομά της. Όμως αυτή η πόλη τυχαίνει να μοιάζει με τα χιλιοτραγουδισμένα Γιάννενα! Με τον ίδιο περίπου πληθυσμό, το φυσικό κάλλος, την πεντακάθαρη λιμνούλα, τους περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους κατοίκους, τη λαμπρή και πλούσια παράδοση και ιστορία, το πανεπιστήμιο, τους δολοφονικά τοποθετημένους καταμεσής των οδών κάδους και φυσικά το ένδοξο φούτμπολ κλαμπ, τον περίφημο «Αίαντα της Ηπείρου»!
           Ωστόσο, δεν θα σας πρότεινα να ασχοληθείτε περαιτέρω με το θέμα σοβαρά, γιατί περνάμε δύσκολες μέρες και δεν θα βοηθήσει η κατάθλιψη. Εξάλλου, ότι και να κάνουμε, ότι και να πούμε, μας την έχουν «στημένη» στην πρώτη στροφή οι πάσης φύσεως «αρνητές» κάθε προόδου και εξέλιξης που έχουν το «ακαταδίωκτο» απ’ ότι φαίνεται, για να μας διαφεντεύουν!
           «Τι είπες Μήτραινα πως θέλν αυτοί; Το καλό μας; Κλείσ’ τς τν πόρτα! Διώξ’ τς»!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
           

ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ

       Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός! Την ώρα που η επιτροπή των λοιμωξιολόγων ανακοίνωνε τα ημερήσια κρούσματα του κορονοϊού, τον αριθμό των διασωληνωμένων και τους θανάτους που προξένησε η πανδημία, ένας τοπικός τηλεοπτικός σταθμός διέκοψε τη ροή του απογεματινού του προγράμματος και μετέδωσε το πρωτάκουστο για τα χρονικά την πόλης μας συμβάν:

       «Στην επιφάνεια της λίμνης μας και κατά μήκος του δρόμου γύρω από το Κάστρο (στην περιοχή του Δώδεκα) εθεάθησαν να επιπλέουν ακαθαρσίες, άγνωστης προέλευσης και σύστασης»!

       Κάποιοι παλιοί Γιαννιώτες, μόλις αντίκρισαν το πρωτοφανές αυτό θέαμα, δεν άντεξαν από το σοκ και έπεσαν λιπόθυμοι. Μια ακτιβίστρια κατάπιε τη διπλή κορονομάσκα της από ντροπή και ενοχές, ένας περιβαλλοντικός αγωνιστής έπαθε κρίση πανικού και ζητούσε απεγνωσμένα μια ανεμογεννήτρια τσέπης για να του κάνουν αέρα. Τέλος, λίγο παραπέρα, ένας πολλάκις τιμηθείς και εκλεγείς από τους δημότες Άρχων της πόλεως, εκδήλωσε την έκπληξή του σε άπταιστη ντοπιολαλιά: «Ουρέ, ιτούτο του πράμα δεν έχει ματαγίν’ στ’ λίμν»!  

       Οι αρχές της πόλης συγκάλεσαν αμέσως έκτακτα συμβούλια και όρισαν επιτροπές έρευνας και διάσωσης του υδάτινου στοιχείου! Οι πρώην, νυν και αεί ντόπιοι υπουργοί, βουλευτές και ευρωβουλευτές, συγκρότησαν διακομματικό σώμα για τη διερεύνηση και διεθνοποίηση αυτού του πρωτόγνωρου για τα χρονικά της πόλης μας ζητήματος. Η πανεπιστημιακή κοινότητα ξεσκόνισε τα εργαστήριά της για να μελετήσει σε βάθος το φαινόμενο καθώς διαχέονται οι φήμες πως σε αυτά τα λύματα μπορεί να εδρεύει κάποιος μεταλλαγμένος κορονοϊός. Και τέλος, ο φορέας διαχείρισης της λίμνης προβληματίστηκε, τόσο έντονα μάλιστα, που παραλίγο να του ψοφήσουν στις γυάλες, οι νεογέννητες τσίμες!   

       Από την επόμενη κιόλας μέρα, άρχισαν οι προβλεπόμενες σε μια δημοκρατική και προοδευτική κοινωνία διαβουλεύσεις! Ωστόσο, τα πραγματικά κρίσιμα σημεία του προβλήματος, αναλύθηκαν πίσω από τους τοίχους των αιθουσών συσκέψεως, κεκλεισμένων των θυρών, για να μην πανικοβληθούν οι μπολιασμένοι πολίτες και προβούν σε αυτομαστιγώματα. Και είναι αλήθεια πως όλοι θα μέναμε στο σκοτάδι, αν οι τοίχοι δεν είχαν αυτιά και τα πουλάκια δεν ήταν μαρτυριάρικα!  

       Για παράδειγμα, στην επιτροπή που συγκροτήθηκε από τη δημοτική Αρχή, οι τοίχοι άκουσαν να λέγεται: «Η μόλυνση της λίμνης είναι πραγματικά ένα φλέγον ζήτημα που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί εν τη γενέσει του. Όλοι γνωρίζουμε ότι ακόμα και σήμερα πέφτουν στη λίμνη λύματα από εκείνους τους βόθρους που δεν έχουν συνδεθεί με το αποχετευτικό δίκτυο. Όλοι επίσης ξέρουμε ότι το δίκτυο των ομβρίων που απολήγει κατευθείαν στη λίμνη χωρίς να φιλτράρεται, μεταφέρει με τις βροχές και το ξέπλυμα των οδών, σκουπίδια, σαπουνάδες, γράσα και λοιπά πετρελαιοειδή που δεν είναι και η καλύτερη τροφή για τα ψάρια! Ωστόσο, εκείνο που προέχει αυτή τη στιγμή, είναι να σταθούμε συνεπείς απέναντι στους δημότες που μας ψήφισαν και μας έδωσαν την εντολή να αναπλάσουμε επιτέλους την κεντρική τους πλατεία, που εδώ και εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια, δυστυχώς παραμένει η ίδια! Η λίμνη μπορεί να περιμένει για την επόμενη τετραετία! Στο κάτω-κάτω της γραφής, υποχρέωσή της είναι να αυτοκαθαρίζεται, όπως κάνουν όλες οι λίμνες του πολιτισμένου κόσμου»!

…..

       Εις το άρτι συγκληθέν και ομού προεδρευθέν σώμα των ντόπιων Ευρωεθνικών πολιτικών, ηκούσθησαν τα κάτωθι σεμνά και ταπεινά:

     «-Πότε λέτε να έχουμε εκλογές συνάδελφοι;

-Λυσσάξατε ρε παιδιά με τις εκλογές. Άσε να πάρουμε πρώτα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και βλέπουμε.

-Αυτό με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ακούγεται δίκαιο σύντροφοι και πρέπει να γίνει πράξη! Εμείς συμφωνούμε, γιατί πρωτίστως πρέπει να προστατέψουμε το περιβάλλον»!

…..

       Στα γραφεία του φορέα διαχείρισης της λίμνης, κάτω από το αντίγραφο του πίνακα του Κώστα Τσόκλη, το «καμακωμένο ψάρι» που σφαδάζει στον επιθανάτιο ρόγχο του,  επικρατούσε σιγή ιχθύος! «Ίσως δουλεύουν με τηλεργασία», είπε κάποιος. «Μπα, αυτοί μας δουλεύουνε ψιλό γαζί» απάντησε ένας δεύτερος. «Σε δουλειά  να βρισκόμαστε», προσέθεσε ένας τρίτος λίγο πριν ακουσθεί η φωνή του Ζαν-Πωλ Σαρτρ από το υπερπέραν για να μας θυμίσει: «Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα…»! 

       Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που μας είπε το πουλάκι κι ύστερα πέταξε πάνω στο ψηλότερο κλαδί του γεροπλάτανου που δεσπόζει στη στροφή της Κυρά Φροσύνης στο Μώλο, και τραγούδησε με τη φωνούλα του μελαγχολικά: 

«Να ταν οι πέτραις ζάχαρη, να ρήχνανε ‘ς τη λίμνη
για να γλυκάνη το νερό, για την κυρά Φροσύνη…».

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΑ

1^ον. Προχθές, είχα μια επιθανάτια εμπειρία για μισό περίπου λεπτό, μπορεί και περισσότερο! Αφού πρώτα το αστρικό μου σώμα αποσπάστηκε από το υλικό, βρέθηκα στη συνέχεια μέσα σε ένα τούνελ με έντονο λευκό φως, σαν αυτό που βγάζουν οι οικονομικές λυχνίες ανά τας αγυιάς και τας ρύμας του Δήμου Ιωαννιτών. Μια αίσθηση ειρήνης με κυρίευσε και μουσική από ουράνια κλαρίνα συνόδευε την πορεία μου προς το «επέκεινα»! Είχα τη βεβαιότητα, κάποια στιγμή, πως πήγαινα κατευθείαν γραμμή για τον Άγιο Πέτρο. Και ενώ έσπαγα το κεφάλι μου να βρω, με τι άραγε θα μπορούσα να τον λαδώσω για να εξασφαλίσω μια καλύτερη θέση στην κόλαση, έπεσα φάτσα κάρτα πάνω στον φορέα διαχείρισης της λίμνης των Ιωαννίνων!!!

Ήταν, λέει, μαζεμένος σύσσωμος ο φορέας κοντά σε κάτι λακκούβες - που ήταν κάποτε ιχθυογεννητικός σταθμός, ο οποίος όμως στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και τώρα αποτελεί εστία μόλυνσης χωρίς ωστόσο αυτό να απασχολεί τους αρμόδιους - και με κάτι μεγάλες απόχες, ψάρευαν τις τσίμες (ψαράκι εξαφανισμένο) μέσα από τη λίμνη και τις έσωζαν από σίγουρο... πνιγμό!!

Και πάνω στο… σώσιμο, κάποιος με χαστούκισε και επανήλθα στη ζωή. «Φαίνεται πως δεν ήρθε ακόμα η ώρα σου», μου είπε μια νοσοκόμα και μου χαμογέλασε! Λίγο αργότερα, έμαθα από τον εφημερεύοντα ιατρό του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων που με εξέτασε, ότι όντως είχα για κάμποση ώρα πεθάνει από τα γέλια, ακούγοντας ότι ο φορέας διαχείρισης της λίμνης θα έσωζε τις τσίμες!!!

….

2^ον. Όταν ήμουν πολύ νέος, ενώ δεν έβλεπα όνειρα στον ύπνο μου, έκανα ένα σωρό όνειρα για τη ζωή. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, θα έλεγα ότι συμβαίνει το αντίθετο. Ενώ ατόνησαν τα όνειρα που κάνω για το αύριο, βλέπω ανελλιπώς κάθε βράδυ στον ύπνο μου, ένα τουλάχιστον όνειρο προφητικό.

 Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αγοράσω έναν αναλυτικό ονειροκρίτη για να τα ερμηνεύω επιστημονικά και να γνωρίζω εκ των προτέρων τα μελλούμενα!!! Επισκέφτηκα λοιπόν χωρίς καθυστέρηση το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου και ο βιβλιοπώλης μου πρότεινε την ανανεωμένη έκδοση μιας διάσημης αστρολόγου-αστροφυσικού, ειδικευμένης στην «ονειροκριτική» και όχι μόνο!!!

Πεντέμισι η ώρα σήμερα χαράματα, ξυπνάω κάθιδρος και έντρομος από έναν φοβερό εφιάλτη. Ήμουν, λέει, ακινητοποιημένος με αλυσίδες, σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι του Αλή Πασά. Απέναντί μου καθόταν σε αντίστοιχα γραφεία, τρεις τύποι με βαριεστημένα χαρακτηριστικά δημόσιου υπάλληλου και είχαν μπροστά τους τις ταμπέλες, «ανέπαφος», «αδιάφορος», «ανέγγιχτος». Στο πλάι, καμουφλαρισμένη πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, μια κυρία προσπαθούσε με το ένα της νύχι - το καλό - να πληκτρολογήσει κάτι! Τα άλλα νύχια της, δεν ήταν εύκολο να διακρίνεις που τα απασχολούσε! Ακριβώς από πάνω μου ήταν στερεωμένο ένα βαρέλι γεμάτο με νερό, που το τροφοδοτούσε ένας σωλήνας αμιάντου. Από μια βρύση στον πάτο του βαρελιού, έσταζε βασανιστικά πάνω μου σταγόνα – σταγόνα το νερό, προξενώντας μου φοβερούς πόνους οι οποίοι σε συνδυασμό με την ανατριχίλα που μου προξενούσε ο ήχος από το νύχι της κυρίας πάνω στο πληκτρολόγιο, με έκανε να ουρλιάξω από απελπισία.

Τραβάω χωρίς καθυστέρηση τον ονειροκρίτη που είχα αποβραδίς τοποθετήσει κάτω από το μαξιλάρι μου και διαβάζω: ΝΥΧΙ: Αν δεις στον ύπνο σου νύχι, περίμενε οικονομική απώλεια. ΝΕΡΟ: Αν τα νερά είναι θολά και βορβορώδη, έρχεται μεγάλη δυστυχία.

Φυσικά από τη σύγχυση που είχα δεν ξανακοιμήθηκα. Κατά τις οκτώ το πρωί και ενώ έπινα το καφεδάκι μου πριν φύγω από το σπίτι, χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Ήταν ο ταχυδρόμος! Επηρεασμένος καθώς ήμουν από το όνειρο και τον ονειροκρίτη, με έζωσαν τα φίδια. Κάποιο κακό μαντάτο σκέφτηκα θα έφτασε!

«Ό λογαριασμός του νερού από τη ΔΕΥΑΙ» μου είπε ο ταχυδρόμος και χαμογέλασε πονηρά. Ευτυχώς, σκέφτηκα. Τη γλύτωσα προς το παρόν. Η ΔΕΥΑΙ είχε στο παρελθόν χρηστή διαχείριση και επεδείκνυε ανέκαθεν τον πρέποντα σεβασμό προς τους «Ιωαννίτες». Κι αν κάποτε γινόταν μια μικρή έστω απιστία (νομικός όρος), το κοστολόγιο βάραινε τους υπεύθυνους και όχι τους δημότες-ψηφοφόρους!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας  

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ CORONA VIRUS

          Αγαπητέ μου κορωνοϊέ, αλητάμπουρα, θέλω να σε αποκαλέσω, αλλά σε καλοπιάνω γιατί δεν ξέρω τί μου ξημερώνεις αύριο. Σε ξέρω καλά, μικρέ αόρατε Χίτλερ. Η πρώτη μας "γνωριμία" ήταν το 1981 πρωτοετής φοιτήτρια στο Βιολογικό. RNA ιοί, με μια κάψα και πρωταρχικός κανόνας, το αυξάνεσθε και πληθύνεσθε. Το πρόβλημά μας είναι ότι μεταλλάσσεσαι και εσύ και όλη σου η φαμελιά, γρήγορα. :            
          100nm μια σταλιά είσαι και έχεις καταφέρει 2,5 δισ ανθρώπους να κάθονται "σούζα" μπροστά σου, μέσα στα σπίτια τους, ακόμη και στην πιθανότητα της παρουσίας σου. Μπας και ήρθες από μακρινό εξωπλανήτη??
          Μπας και ξέφυγες από κάποιον τρελλάρα βιολόγο ιολόγο που αποφάσισε να "παίξει" με το DNA και το RNA και να κάνεις μπάχαλο τον πλανήτη??
Μπας και ήρθες από το Θεό για να δείξεις τη σαπίλα των ανθρώπων, να μας απομονώσεις για να δεις πόσο αντέχουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας?? Δε σε φιλάω γιατί σε φυλάω, έγραψε προχτές ο Βαγγέλης στο χρονολόγιό του... Και πόσο δίκιο είχε.
          Πάντως σε παραδέχομαι. Γιατί μέσα από σένα, είδαμε τη μικρότητά μας, εμείς οι άνθρωποι, που με το μυαλό μας καταφέραμε να κυριαρχήσουμε σε όλα τα πλάσματα του Θεού, που με την αχαριστία μας και τον υπερφίαλο εγωϊσμό μας κάψαμε, λεηλατήσαμε, διαλύσαμε το σπιτικό μας, τη μάνα ΓΗ.
          Μαγκιά σου, όμως, γιατί μετά από 60 χρόνια οι ΗΠΑ, ήραν το εμπάργκο στην Κούβα, αφού οι Κουβανοί γιατροί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στην Ισπανία και στην Ιταλία, που έχουν τόσο πολύ ταλαιπωρηθεί από σένα.

Βούλα Γεωργακοπούλου.

Υ.Γ. Χάσαμε την άνοιξη, αλλά το καλοκαίρι, να είμαστε όλοι γεροί και σωστοί στο μέτρημα.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2020, ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΧΕΠΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ

   

Με μεγάλη επιτυχία και σε ιδιαίτερα εορταστική ατμόσφαιρα, κόπηκε η βασιλόπιτα του Τμήματος HJ23 King Pyrros της AHEPA Ιωαννίνων, για το καλωσόρισμα του 2020
.

              Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε σε μία εξαιρετική αίθουσα του Ellopia Point Hotel στην Πεδινή Ιωαννίνων.

 Την πρωτοχρονιάτικη πίτα έκοψε ο πρόεδρος του τμήματος κ Σπύρος Στέργιος. Παρευρέθησαν όλα τα παλαιά μέλη του συλλόγου, καθώς και νέα προς ένταξη μέλη, που στάθηκαν και οι τυχεροί της βραδιάς, κερδίζοντας το φλουρί και τα προσφερόμενα δώρα. Επίσης παρευρέθησαν φίλοι του τμήματος, που λειτουργεί ως μια μεγάλη οικογένεια, προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες του, για την προώθηση των αξιών του ελληνισμού, του αθλητισμού και  της φιλανθρωπίας σε συνεργασία με την ομογένεια και την Εκκλησία της Ελλάδος.

Χαιρετισμό και ευχές απηύθυναν εκτός από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του συλλόγου, οι παρευρισκόμενοι πρώην πρόεδροι κ.κ. Βαγγέλης Γκόλας ιατρός, Κωνσταντίνος Σιαφάκας ιατρός και Νικόλαος Παύλου επιχειρηματίας, οι οποίοι πλέον των άλλων αναφέρθηκαν στην συμβολή του τμήματος στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, καθώς και στους μελλοντικούς στόχους του συλλόγου.

Ο Γραμματέας