Η ΛΙΜΝΗ ΜΑΣ

           Τα επικριτικά σχόλια για την κατάσταση της λίμνης μας τις τελευταίες δεκαετίες δεν υπέκρυπταν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πολιτικές ή άλλου είδους σκοπιμότητες. Απλά ενσωμάτωναν την ανησυχία μας για το σήμερα και το αύριο της Παμβώτιδας, χωρίς την οποία η πόλις δεν έχει ταυτότητα! Ωστόσο, οφείλουμε να επισημάνουμε πως τους τελευταίους μήνες – όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό- οι παρεμβάσεις της Περιφέρειας Ηπείρου και του κυρίου Αλέξανδρου Καχριμάνη προσωπικά, έχουν επιφέρει εντυπωσιακή βελτίωση στην ποιότητα του υδάτινου στοιχείου και δημιουργούν βάσιμες ελπίδες για την πλήρη αποκατάστασή του. Ελπίζουμε, ο Δήμος και η ΔΕΥΑΙ να συνδράμουν αποτελεσματικά, με τολμηρές παρεμβάσεις, πάνω σ’ αυτήν την προσπάθεια, καθότι υπάρχουν ακόμη σοβαρά προβλήματα στα δίκτυα. Τόσο στο αποχετευτικό, όσο και στο αντίστοιχο της απορροής των ομβρίων.

Γ.Β.Δ.

Από τη στήλη «ΔΙΑΔΟΣΕΙΣ» της ημερήσιας εφημερίδας «Πρωινός Λόγος Ιωαννίνων».

Ο ΜΗΤΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ…

            Πριν από είκοσι-εικοσιπέντε χρόνια σε μια πόλη του «τρίτου» κόσμου, μπορεί και του «τετάρτου», αποφασίστηκε να θέσουν σε λειτουργία ένα σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων με μπλε και πράσινους κάδους, που θα υποστήριζε την ανακύκλωση!
           Για να έχουμε καλύτερη εικόνα, ας φέρουμε στο μυαλό μας μια πόλη όπως τα σημερινά Γιάννενα! Με τον ίδιο περίπου πληθυσμό, το φυσικό κάλλος, την πεντακάθαρη λιμνούλα, τους περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους κατοίκους, τη λαμπρή και πλούσια παράδοση και ιστορία, το πανεπιστήμιο, και φυσικά το ένδοξο φούτμπολ κλαμπ, τον περίφημο «Αίαντα»!
            Σ’ εκείνη λοιπόν την πόλη – που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομά της - μαζεύτηκαν ένα απόγευμα πεντέξι νοματαίοι, όχι ιδιαίτερα σοφοί αλλά με πρακτική σκέψη και ιδού τι αποφάσισαν προκειμένου να στεφθεί με επιτυχία, σε κάποιον έστω ικανοποιητικό βαθμό, το εγχείρημα του διαχωρισμού των απορριμμάτων.
            Ζήτησαν από το πανεπιστήμιό τους να αναλάβουν οι φοιτητές - να βγάλουν και το χαρτζιλικάκι τους- την ενημέρωση των πολιτών αναφορικά με τον διαχωρισμό των απορριμμάτων, αφενός στα ανακυκλώσιμα και αφετέρου στα υπολείμματα των τροφών, τα οποία (αποφάγια) όταν με το καλό δημιουργούνταν οι κατάλληλες υποδομές και οι προϋποθέσεις, θα αποτελούσαν πρώτη ύλη για παραγωγή δωρεάν για τα νοικοκυριά ενέργειας. Το πανεπιστήμιο συμφώνησε!  
            Λίγες μέρες μετά, ο μπάρμπα Μήτρος και η Μήτραινα ξόδευαν το σκυθρωπό τους απόγευμα μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας μια τούρκικη σειρά, όταν χτύπησε η πόρτα του διαμερίσματός τους. Ήταν δύο νεαρά παιδιά. Τους χαιρέτησαν ευγενικά και ζήτησαν λίγο από το χρόνο τους.
           «Διώξ’ τς» είπε από τον καναπέ ο Μήτρος χωρίς να τραβήξει το ένα μάτι του από τη δακρύβρεχτη οθόνη της TV. Η Μήτραινα όμως που με το έμπειρο μάτι της παρατήρησε ότι οι απρόσκλητοι επισκέπτες κρατούσαν κάτι χρωματιστές σακούλες στα χέρια, το ξανασκέφτηκε και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. «Περάστε παιδιά»!
            «Είμαστε φοιτητές στο πανεπιστήμιο και ήρθαμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με την ανακύκλωση των σκουπιδιών που ξεκινάει στην πόλη μας μετά από έξι μήνες… είπε συνεσταλμένα το ένα αγόρι»!
            Τους ενημέρωσαν οι φοιτητές για δέκα περίπου λεπτά για τα οφέλη που προκύπτουν από την ανακύκλωση και για τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται από τους νοικοκυραίους. Τους έδωσαν δωρεάν, από πέντε πράσινες και γαλάζιες σακούλες, τους χαιρέτησαν και πάλι ευγενικά, και έφυγαν.
            Δεν θα είχε περάσει ούτε μήνας, όταν αλλά δύο παιδιά τους χτύπησαν πάλι την πόρτα, τους είπαν τα ίδια περίπου πράγματα για την ανακύκλωση και τους άφησαν δωράκι από πέντε σακούλες απορριμμάτων. Της Μήτραινας αυτή τη φορά της κίνησαν την περιέργεια, του Μήτρου… όχι! Διώξ’ τς!
            Αυτό έγινε μία ακόμη φορά μέσα στο εξάμηνο, ως την ημέρα δηλαδή που ξεκίνησε η εφαρμογή της σύγχρονης αποκομιδής των απορριμμάτων. Όπως παρατηρήθηκε ωστόσο από… εκείνη τη Δημοτική Αρχή, ενώ στην αρχή οι πολίτες ανταποκρίθηκαν ικανοποιητικά, στη συνέχεια το μέτρο ατόνησε και έβρισκαν μέσα στους κάδους της ανακύκλωσης τροφές. Και τούμπαλιν!
           Έτσι λοιπόν αποφάσισαν να επαναλάβουν το επιτυχημένο μέτρο με τους φοιτητές. Να υπενθυμίσουν δηλαδή στους δημότες τις υποχρεώσεις τους σε ότι αφορά στη διαδικασία αποκομιδής, ώσπου αυτό να τους γίνει συνήθεια. Να πάρουνε και το δωράκι τους.
            Λίγες μέρες μετά, ο μπάρμπα Μήτρος και η Μήτραινα ξόδευαν το σκυθρωπό τους απόγευμα μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας μια νέα τουρκική υπερπαραγωγή, όταν χτύπησε η πόρτα του διαμερίσματός τους. Ήταν δύο νεαρά παιδιά. Τους χαιρέτησαν ευγενικά και ζήτησαν λίγο από το χρόνο τους.
           «Διώξ’ τς» είπε από τον καναπέ ο Μήτρος χωρίς να τραβήξει το τσακίρικο το μάτι του από τη δακρύβρεχτη οθόνη. Η Μήτραινα όμως δεν του έδωσε σημασία και για μια ακόμη φορά τα καλοδέχθηκε! «Περάστε παιδιά»!
            «Είμαστε φοιτητές στο πανεπιστήμιο και ήρθαμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με την ανακύκλωση και διαχείριση των σκουπιδιών…  Ορίστε και μερικές χρωματιστές σακούλες δώρο από τον Δήμαρχο… Ξέρετε σχεδιάζεται η παραγωγή ενέργειας από τα αποφάγια που θα μαζεύονται από τους κάδους... Θα έχετε στο σπίτι και δωρεάν ζεστό νερό όλο το χρόνο από ένα εργοστάσιο που δεν εκπέμπει ρύπους και μπορεί να κατασκευαστεί ακόμη και μέσα στην πόλη μας όπως γίνεται στις πόλεις της Δανίας και της Σουηδίας που αγοράζουν σκουπίδια από άλλες γειτονικές τους χώρες που ακόμα τα θάβουν…»!
           Της Μήτραινας της κίνησε την περιέργεια, του Μήτρου… όχι! «Διώξ’ τς»!
           Κουτσά στραβά, η ανακύκλωση σ’ αυτήν την τριτοκοσμική κατά τα άλλα πόλη, δούλεψε!
           Όλα αυτά βέβαια συνέβησαν πριν δυο και κάτι δεκαετίες κάπου αλλού σε μια πόλη που δεν θυμάται πια κανείς το όνομά της. Όμως αυτή η πόλη τυχαίνει να μοιάζει με τα χιλιοτραγουδισμένα Γιάννενα! Με τον ίδιο περίπου πληθυσμό, το φυσικό κάλλος, την πεντακάθαρη λιμνούλα, τους περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους κατοίκους, τη λαμπρή και πλούσια παράδοση και ιστορία, το πανεπιστήμιο, τους δολοφονικά τοποθετημένους καταμεσής των οδών κάδους και φυσικά το ένδοξο φούτμπολ κλαμπ, τον περίφημο «Αίαντα της Ηπείρου»!
           Ωστόσο, δεν θα σας πρότεινα να ασχοληθείτε περαιτέρω με το θέμα σοβαρά, γιατί περνάμε δύσκολες μέρες και δεν θα βοηθήσει η κατάθλιψη. Εξάλλου, ότι και να κάνουμε, ότι και να πούμε, μας την έχουν «στημένη» στην πρώτη στροφή οι πάσης φύσεως «αρνητές» κάθε προόδου και εξέλιξης που έχουν το «ακαταδίωκτο» απ’ ότι φαίνεται, για να μας διαφεντεύουν!
           «Τι είπες Μήτραινα πως θέλν αυτοί; Το καλό μας; Κλείσ’ τς τν πόρτα! Διώξ’ τς»!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
           

ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ

       Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός! Την ώρα που η επιτροπή των λοιμωξιολόγων ανακοίνωνε τα ημερήσια κρούσματα του κορονοϊού, τον αριθμό των διασωληνωμένων και τους θανάτους που προξένησε η πανδημία, ένας τοπικός τηλεοπτικός σταθμός διέκοψε τη ροή του απογεματινού του προγράμματος και μετέδωσε το πρωτάκουστο για τα χρονικά την πόλης μας συμβάν:

       «Στην επιφάνεια της λίμνης μας και κατά μήκος του δρόμου γύρω από το Κάστρο (στην περιοχή του Δώδεκα) εθεάθησαν να επιπλέουν ακαθαρσίες, άγνωστης προέλευσης και σύστασης»!

       Κάποιοι παλιοί Γιαννιώτες, μόλις αντίκρισαν το πρωτοφανές αυτό θέαμα, δεν άντεξαν από το σοκ και έπεσαν λιπόθυμοι. Μια ακτιβίστρια κατάπιε τη διπλή κορονομάσκα της από ντροπή και ενοχές, ένας περιβαλλοντικός αγωνιστής έπαθε κρίση πανικού και ζητούσε απεγνωσμένα μια ανεμογεννήτρια τσέπης για να του κάνουν αέρα. Τέλος, λίγο παραπέρα, ένας πολλάκις τιμηθείς και εκλεγείς από τους δημότες Άρχων της πόλεως, εκδήλωσε την έκπληξή του σε άπταιστη ντοπιολαλιά: «Ουρέ, ιτούτο του πράμα δεν έχει ματαγίν’ στ’ λίμν»!  

       Οι αρχές της πόλης συγκάλεσαν αμέσως έκτακτα συμβούλια και όρισαν επιτροπές έρευνας και διάσωσης του υδάτινου στοιχείου! Οι πρώην, νυν και αεί ντόπιοι υπουργοί, βουλευτές και ευρωβουλευτές, συγκρότησαν διακομματικό σώμα για τη διερεύνηση και διεθνοποίηση αυτού του πρωτόγνωρου για τα χρονικά της πόλης μας ζητήματος. Η πανεπιστημιακή κοινότητα ξεσκόνισε τα εργαστήριά της για να μελετήσει σε βάθος το φαινόμενο καθώς διαχέονται οι φήμες πως σε αυτά τα λύματα μπορεί να εδρεύει κάποιος μεταλλαγμένος κορονοϊός. Και τέλος, ο φορέας διαχείρισης της λίμνης προβληματίστηκε, τόσο έντονα μάλιστα, που παραλίγο να του ψοφήσουν στις γυάλες, οι νεογέννητες τσίμες!   

       Από την επόμενη κιόλας μέρα, άρχισαν οι προβλεπόμενες σε μια δημοκρατική και προοδευτική κοινωνία διαβουλεύσεις! Ωστόσο, τα πραγματικά κρίσιμα σημεία του προβλήματος, αναλύθηκαν πίσω από τους τοίχους των αιθουσών συσκέψεως, κεκλεισμένων των θυρών, για να μην πανικοβληθούν οι μπολιασμένοι πολίτες και προβούν σε αυτομαστιγώματα. Και είναι αλήθεια πως όλοι θα μέναμε στο σκοτάδι, αν οι τοίχοι δεν είχαν αυτιά και τα πουλάκια δεν ήταν μαρτυριάρικα!  

       Για παράδειγμα, στην επιτροπή που συγκροτήθηκε από τη δημοτική Αρχή, οι τοίχοι άκουσαν να λέγεται: «Η μόλυνση της λίμνης είναι πραγματικά ένα φλέγον ζήτημα που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί εν τη γενέσει του. Όλοι γνωρίζουμε ότι ακόμα και σήμερα πέφτουν στη λίμνη λύματα από εκείνους τους βόθρους που δεν έχουν συνδεθεί με το αποχετευτικό δίκτυο. Όλοι επίσης ξέρουμε ότι το δίκτυο των ομβρίων που απολήγει κατευθείαν στη λίμνη χωρίς να φιλτράρεται, μεταφέρει με τις βροχές και το ξέπλυμα των οδών, σκουπίδια, σαπουνάδες, γράσα και λοιπά πετρελαιοειδή που δεν είναι και η καλύτερη τροφή για τα ψάρια! Ωστόσο, εκείνο που προέχει αυτή τη στιγμή, είναι να σταθούμε συνεπείς απέναντι στους δημότες που μας ψήφισαν και μας έδωσαν την εντολή να αναπλάσουμε επιτέλους την κεντρική τους πλατεία, που εδώ και εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια, δυστυχώς παραμένει η ίδια! Η λίμνη μπορεί να περιμένει για την επόμενη τετραετία! Στο κάτω-κάτω της γραφής, υποχρέωσή της είναι να αυτοκαθαρίζεται, όπως κάνουν όλες οι λίμνες του πολιτισμένου κόσμου»!

…..

       Εις το άρτι συγκληθέν και ομού προεδρευθέν σώμα των ντόπιων Ευρωεθνικών πολιτικών, ηκούσθησαν τα κάτωθι σεμνά και ταπεινά:

     «-Πότε λέτε να έχουμε εκλογές συνάδελφοι;

-Λυσσάξατε ρε παιδιά με τις εκλογές. Άσε να πάρουμε πρώτα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και βλέπουμε.

-Αυτό με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ακούγεται δίκαιο σύντροφοι και πρέπει να γίνει πράξη! Εμείς συμφωνούμε, γιατί πρωτίστως πρέπει να προστατέψουμε το περιβάλλον»!

…..

       Στα γραφεία του φορέα διαχείρισης της λίμνης, κάτω από το αντίγραφο του πίνακα του Κώστα Τσόκλη, το «καμακωμένο ψάρι» που σφαδάζει στον επιθανάτιο ρόγχο του,  επικρατούσε σιγή ιχθύος! «Ίσως δουλεύουν με τηλεργασία», είπε κάποιος. «Μπα, αυτοί μας δουλεύουνε ψιλό γαζί» απάντησε ένας δεύτερος. «Σε δουλειά  να βρισκόμαστε», προσέθεσε ένας τρίτος λίγο πριν ακουσθεί η φωνή του Ζαν-Πωλ Σαρτρ από το υπερπέραν για να μας θυμίσει: «Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα…»! 

       Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που μας είπε το πουλάκι κι ύστερα πέταξε πάνω στο ψηλότερο κλαδί του γεροπλάτανου που δεσπόζει στη στροφή της Κυρά Φροσύνης στο Μώλο, και τραγούδησε με τη φωνούλα του μελαγχολικά: 

«Να ταν οι πέτραις ζάχαρη, να ρήχνανε ‘ς τη λίμνη
για να γλυκάνη το νερό, για την κυρά Φροσύνη…».

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΑ

1^ον. Προχθές, είχα μια επιθανάτια εμπειρία για μισό περίπου λεπτό, μπορεί και περισσότερο! Αφού πρώτα το αστρικό μου σώμα αποσπάστηκε από το υλικό, βρέθηκα στη συνέχεια μέσα σε ένα τούνελ με έντονο λευκό φως, σαν αυτό που βγάζουν οι οικονομικές λυχνίες ανά τας αγυιάς και τας ρύμας του Δήμου Ιωαννιτών. Μια αίσθηση ειρήνης με κυρίευσε και μουσική από ουράνια κλαρίνα συνόδευε την πορεία μου προς το «επέκεινα»! Είχα τη βεβαιότητα, κάποια στιγμή, πως πήγαινα κατευθείαν γραμμή για τον Άγιο Πέτρο. Και ενώ έσπαγα το κεφάλι μου να βρω, με τι άραγε θα μπορούσα να τον λαδώσω για να εξασφαλίσω μια καλύτερη θέση στην κόλαση, έπεσα φάτσα κάρτα πάνω στον φορέα διαχείρισης της λίμνης των Ιωαννίνων!!!

Ήταν, λέει, μαζεμένος σύσσωμος ο φορέας κοντά σε κάτι λακκούβες - που ήταν κάποτε ιχθυογεννητικός σταθμός, ο οποίος όμως στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και τώρα αποτελεί εστία μόλυνσης χωρίς ωστόσο αυτό να απασχολεί τους αρμόδιους - και με κάτι μεγάλες απόχες, ψάρευαν τις τσίμες (ψαράκι εξαφανισμένο) μέσα από τη λίμνη και τις έσωζαν από σίγουρο... πνιγμό!!

Και πάνω στο… σώσιμο, κάποιος με χαστούκισε και επανήλθα στη ζωή. «Φαίνεται πως δεν ήρθε ακόμα η ώρα σου», μου είπε μια νοσοκόμα και μου χαμογέλασε! Λίγο αργότερα, έμαθα από τον εφημερεύοντα ιατρό του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων που με εξέτασε, ότι όντως είχα για κάμποση ώρα πεθάνει από τα γέλια, ακούγοντας ότι ο φορέας διαχείρισης της λίμνης θα έσωζε τις τσίμες!!!

….

2^ον. Όταν ήμουν πολύ νέος, ενώ δεν έβλεπα όνειρα στον ύπνο μου, έκανα ένα σωρό όνειρα για τη ζωή. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, θα έλεγα ότι συμβαίνει το αντίθετο. Ενώ ατόνησαν τα όνειρα που κάνω για το αύριο, βλέπω ανελλιπώς κάθε βράδυ στον ύπνο μου, ένα τουλάχιστον όνειρο προφητικό.

 Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αγοράσω έναν αναλυτικό ονειροκρίτη για να τα ερμηνεύω επιστημονικά και να γνωρίζω εκ των προτέρων τα μελλούμενα!!! Επισκέφτηκα λοιπόν χωρίς καθυστέρηση το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου και ο βιβλιοπώλης μου πρότεινε την ανανεωμένη έκδοση μιας διάσημης αστρολόγου-αστροφυσικού, ειδικευμένης στην «ονειροκριτική» και όχι μόνο!!!

Πεντέμισι η ώρα σήμερα χαράματα, ξυπνάω κάθιδρος και έντρομος από έναν φοβερό εφιάλτη. Ήμουν, λέει, ακινητοποιημένος με αλυσίδες, σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι του Αλή Πασά. Απέναντί μου καθόταν σε αντίστοιχα γραφεία, τρεις τύποι με βαριεστημένα χαρακτηριστικά δημόσιου υπάλληλου και είχαν μπροστά τους τις ταμπέλες, «ανέπαφος», «αδιάφορος», «ανέγγιχτος». Στο πλάι, καμουφλαρισμένη πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, μια κυρία προσπαθούσε με το ένα της νύχι - το καλό - να πληκτρολογήσει κάτι! Τα άλλα νύχια της, δεν ήταν εύκολο να διακρίνεις που τα απασχολούσε! Ακριβώς από πάνω μου ήταν στερεωμένο ένα βαρέλι γεμάτο με νερό, που το τροφοδοτούσε ένας σωλήνας αμιάντου. Από μια βρύση στον πάτο του βαρελιού, έσταζε βασανιστικά πάνω μου σταγόνα – σταγόνα το νερό, προξενώντας μου φοβερούς πόνους οι οποίοι σε συνδυασμό με την ανατριχίλα που μου προξενούσε ο ήχος από το νύχι της κυρίας πάνω στο πληκτρολόγιο, με έκανε να ουρλιάξω από απελπισία.

Τραβάω χωρίς καθυστέρηση τον ονειροκρίτη που είχα αποβραδίς τοποθετήσει κάτω από το μαξιλάρι μου και διαβάζω: ΝΥΧΙ: Αν δεις στον ύπνο σου νύχι, περίμενε οικονομική απώλεια. ΝΕΡΟ: Αν τα νερά είναι θολά και βορβορώδη, έρχεται μεγάλη δυστυχία.

Φυσικά από τη σύγχυση που είχα δεν ξανακοιμήθηκα. Κατά τις οκτώ το πρωί και ενώ έπινα το καφεδάκι μου πριν φύγω από το σπίτι, χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Ήταν ο ταχυδρόμος! Επηρεασμένος καθώς ήμουν από το όνειρο και τον ονειροκρίτη, με έζωσαν τα φίδια. Κάποιο κακό μαντάτο σκέφτηκα θα έφτασε!

«Ό λογαριασμός του νερού από τη ΔΕΥΑΙ» μου είπε ο ταχυδρόμος και χαμογέλασε πονηρά. Ευτυχώς, σκέφτηκα. Τη γλύτωσα προς το παρόν. Η ΔΕΥΑΙ είχε στο παρελθόν χρηστή διαχείριση και επεδείκνυε ανέκαθεν τον πρέποντα σεβασμό προς τους «Ιωαννίτες». Κι αν κάποτε γινόταν μια μικρή έστω απιστία (νομικός όρος), το κοστολόγιο βάραινε τους υπεύθυνους και όχι τους δημότες-ψηφοφόρους!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας  

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ CORONA VIRUS

          Αγαπητέ μου κορωνοϊέ, αλητάμπουρα, θέλω να σε αποκαλέσω, αλλά σε καλοπιάνω γιατί δεν ξέρω τί μου ξημερώνεις αύριο. Σε ξέρω καλά, μικρέ αόρατε Χίτλερ. Η πρώτη μας "γνωριμία" ήταν το 1981 πρωτοετής φοιτήτρια στο Βιολογικό. RNA ιοί, με μια κάψα και πρωταρχικός κανόνας, το αυξάνεσθε και πληθύνεσθε. Το πρόβλημά μας είναι ότι μεταλλάσσεσαι και εσύ και όλη σου η φαμελιά, γρήγορα. :            
          100nm μια σταλιά είσαι και έχεις καταφέρει 2,5 δισ ανθρώπους να κάθονται "σούζα" μπροστά σου, μέσα στα σπίτια τους, ακόμη και στην πιθανότητα της παρουσίας σου. Μπας και ήρθες από μακρινό εξωπλανήτη??
          Μπας και ξέφυγες από κάποιον τρελλάρα βιολόγο ιολόγο που αποφάσισε να "παίξει" με το DNA και το RNA και να κάνεις μπάχαλο τον πλανήτη??
Μπας και ήρθες από το Θεό για να δείξεις τη σαπίλα των ανθρώπων, να μας απομονώσεις για να δεις πόσο αντέχουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας?? Δε σε φιλάω γιατί σε φυλάω, έγραψε προχτές ο Βαγγέλης στο χρονολόγιό του... Και πόσο δίκιο είχε.
          Πάντως σε παραδέχομαι. Γιατί μέσα από σένα, είδαμε τη μικρότητά μας, εμείς οι άνθρωποι, που με το μυαλό μας καταφέραμε να κυριαρχήσουμε σε όλα τα πλάσματα του Θεού, που με την αχαριστία μας και τον υπερφίαλο εγωϊσμό μας κάψαμε, λεηλατήσαμε, διαλύσαμε το σπιτικό μας, τη μάνα ΓΗ.
          Μαγκιά σου, όμως, γιατί μετά από 60 χρόνια οι ΗΠΑ, ήραν το εμπάργκο στην Κούβα, αφού οι Κουβανοί γιατροί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στην Ισπανία και στην Ιταλία, που έχουν τόσο πολύ ταλαιπωρηθεί από σένα.

Βούλα Γεωργακοπούλου.

Υ.Γ. Χάσαμε την άνοιξη, αλλά το καλοκαίρι, να είμαστε όλοι γεροί και σωστοί στο μέτρημα.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2020, ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΧΕΠΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ

   

Με μεγάλη επιτυχία και σε ιδιαίτερα εορταστική ατμόσφαιρα, κόπηκε η βασιλόπιτα του Τμήματος HJ23 King Pyrros της AHEPA Ιωαννίνων, για το καλωσόρισμα του 2020
.

              Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε σε μία εξαιρετική αίθουσα του Ellopia Point Hotel στην Πεδινή Ιωαννίνων.

 Την πρωτοχρονιάτικη πίτα έκοψε ο πρόεδρος του τμήματος κ Σπύρος Στέργιος. Παρευρέθησαν όλα τα παλαιά μέλη του συλλόγου, καθώς και νέα προς ένταξη μέλη, που στάθηκαν και οι τυχεροί της βραδιάς, κερδίζοντας το φλουρί και τα προσφερόμενα δώρα. Επίσης παρευρέθησαν φίλοι του τμήματος, που λειτουργεί ως μια μεγάλη οικογένεια, προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες του, για την προώθηση των αξιών του ελληνισμού, του αθλητισμού και  της φιλανθρωπίας σε συνεργασία με την ομογένεια και την Εκκλησία της Ελλάδος.

Χαιρετισμό και ευχές απηύθυναν εκτός από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του συλλόγου, οι παρευρισκόμενοι πρώην πρόεδροι κ.κ. Βαγγέλης Γκόλας ιατρός, Κωνσταντίνος Σιαφάκας ιατρός και Νικόλαος Παύλου επιχειρηματίας, οι οποίοι πλέον των άλλων αναφέρθηκαν στην συμβολή του τμήματος στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, καθώς και στους μελλοντικούς στόχους του συλλόγου.

Ο Γραμματέας

ΙΟΝΙΑ ...ΑΤΡΑΠΟΣ

«Γράφω γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να αναστοχαστούμε για ένα παρελθόν ολοκληρωμένο, όμως όχι και πεπερασμένο. Γράφω γιατί δεν μπορώ να αρκεστώ στα όσα άλλα έχω κατακτήσει ή ακόμα επειδή ίσως νοιώθω κάποιο έλλειμμα απ’ όσα επιδίωξα και δεν κατάφερα να επιτύχω».

            Αυτά ομολογεί μεταξύ άλλων ο Νίκος Θέμελης, στην παρουσίαση την μυθιστορηματικής του τριλογίας, «Αναζήτηση-Ανατροπή – Αναλαμπή».

Στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, ο Ηπειρώτης συγγραφέας, παρουσιάζει τον κεντρικό του ήρωα, να οργανώνει ένα καραβάνι, συλλέγοντας όλη την πολύτιμη πρωτογενή και μεταποιητική παραγωγή της Ηπείρου προκειμένου να την μεταφέρει στις αγορές της χερσονήσου του Αίμου, ως και στις ακρογωνιές της Νότιας Ρωσίας. Η διακίνηση των εμπορευμάτων προς το τέλος του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα που η Ήπειρος ευημερούσε, ήταν ελεύθερη μέσα στα εδάφη που ήλεγχε η Οθωμανική αυτοκρατορία, γιατί δεν υπήρχαν συρματοπλέγματα και τελωνεία να την εμποδίζουν. Περίπου όπως συμβαίνει και σήμερα, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η διακίνηση των αγαθών δεν έχει περιορισμούς.

Κατόπιν τούτου, οι προοπτικές για να επανέλθει η Ήπειρος, στις μέρες της ευημερίας και του πλούτου, του ένδοξου παρελθόντος της, παρουσιάζονται σήμερα ευνοϊκότερες από ποτέ.  

Εμείς όμως τι κάνουμε γι αυτό; Έχουμε όραμα; Έχουμε μελετήσει πως θα αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται; Έχουμε σχεδιάσει τις ενέργειες που απαιτούνται; Έχουμε κινητοποιήσει τους ανθρώπους μας στην κεντρική σκηνή και στις Βρυξέλλες, για να μην νοιώθουνε κι αυτοί οι άμοιροι ανία;   

Θα προσπαθήσω με αυτό το άρθρο να σας μεταφέρω κάποια βιώματά μου, που για χρόνια τώρα με προβληματίζουν και με πνίγουν. Κι εσείς, μετά, ας βγάλετε τα συμπεράσματά σας.  

 Στις αρχές τις δεκαετίας του ενενήντα, παρακολουθώντας μια υψηλού επιπέδου, από πλευράς ομιλητών, διημερίδα οδοποιίας στην Αθήνα, άκουσα από το στόμα, του διεθνώς αναγνωρισμένου εξέχοντος επιστήμονα και καθηγητού του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του κ Κωνσταντίνου Αμπακούμκιν, ότι παρότι τα πλεονεκτήματα των σιδηροδρόμων σε σχέση με τους αυτοκινητόδρομους είναι τεράστια, στην Ελλάδα δεν έχουμε σιδηροδρόμους, αφενός γιατί δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τις ευρωπαϊκές χώρες  να αναπτυχθεί τέτοιο δίκτυο, καθότι ενδιαφέρονται πρωτίστως να εξάγουν τα προϊόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας τους (οχήματα, λιπαντικά, ανταλλακτικά, ελαστικά κ.λ.π.) και αφετέρου γιατί δεν έχει εγερθεί ποτέ τέτοια απαίτηση από την ελληνική εκτελεστική εξουσία, η οποία αδιαφορούσε.

Υπόψιν ότι εκείνη της εποχή, συζητείτο έντονα το θέμα της σιδηροδρομικής σύνδεσης του λιμένος της Ηγουμενίτσας με την Αλεξανδρούπολη, παράλληλα με την Εγνατία οδό, πράγμα που διακαώς, για τους δικούς του λόγους, επιθυμούσε και ο Στρατός Ξηράς. Υπόψιν επίσης, ότι οι Ιταλοί μέσα σε μία τριετία από την πτώση του παραπετάσματος, εκείνη την εποχή, ανέδειξαν το λιμάνι της Τεργέστης στο μέγιστο των δυνατοτήτων του, για να εκμεταλλευτούν την αγορά της κεντρικής Ευρώπης, ενώ εμείς την Ηγουμενίτσα την έχουμε ακόμα στο …περίμενε, χωρίς σιδηροδρομική σύνδεση με την τεράστια αγορά της Κωνσταντινούπολης. Ένα έργο που θα άλλαζε τελείως τα αναπτυξιακά δεδομένα και την ευημερία του λαού ολόκληρης της Βόρειας Ελλάδας.

Λίγα χρόνια μετά, σε μια συνεργασία που είχα με έναν εξαιρετικό άνθρωπο και επιστήμονα, στο περιφερειακό εργαστήριο Ιωαννίνων, τον κ Πραπίδη. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω τα σχέδια της Εγνατίας Οδού η οποία ήταν τότε υπό κατασκευή. Μου είχε κάνει εντύπωση πως στην περιοχή της Ηπείρου, τα τεχνικά έργα που προέβλεπε η αρχική μελέτη ήταν πολύ λίγα, σε σχέση με το ανάγλυφο του εδάφους. Την ίδια εποχή, ο υπουργός δημοσίων έργων θριαμβολογούσε στις τηλεοράσεις, ότι δήθεν επέτυχε στους διαγωνισμούς μεγάλα ποσοστά εκπτώσεων, της τάξεως του εβδομήντα τοις εκατό, αποκρύπτοντας ωστόσο σκοπίμως, ότι θησαύριζαν οι μεγαλοεργολάβοι από τα έξτρα τεχνικά έργα (γέφυρες, σήραγγες, πρανή και οχετούς), που είχαν απείρως μεγαλύτερο προϋπολογισμό, δημιουργούσαν τεράστιες καθυστερήσεις και πληρώνονταν από τον αφελή ελληνικό λαό με μηδενική έκπτωση, ως  μη προβλεπόμενες στη μελέτη, νέες εργασίες!   

Την ίδια δεκαετία, σε μια συνάντηση που είχα με τον Νομάρχη της Θεσσαλονίκης, τον κύριο Κώστα Παπαδόπουλο, που εκείνη την εποχή ήταν και μέλος της επιτροπής περιφερειών της Ε.Ε., τον ρώτησα γιατί η κατασκευή της Εγνατίας οδού και της γέφυρας του Ρίου-Αντιρίου καθυστερούν τόσο πολύ και αυτός μου απάντησε με νόημα ότι θα πρέπει να βλέπουμε την ¨μεγάλη εικόνα¨! Υπονοώντας ότι περιοχές, όπως παραδείγματος χάριν η Αχαΐα, θα πλήττονταν οικονομικά με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες. Εγώ, του είπα, δεν τα καταλαβαίνω αυτά, γιατί η μόνη εικόνα που έχω μπροστά μου είναι από τα Γιάννενα ως το χωριό μου! Απ’ ότι φαίνεται όμως, οι εκλεγμένοι πολιτικοί μας σε Ήπειρο και Μακεδονία, σε αντίθεση με εμένα, είχαν σπουδαία όραση και έβλεπαν τη ¨μεγάλη εικόνα¨!

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ακούσαμε προσφάτως ότι η σύνδεση της Ιόνιας οδού με την Κακαβιά, - ένα έργο που θα δημιουργήσει τεράστιες ευκαιρίες ανάπτυξης για την Ήπειρο επειδή τη βγάζει έξω από τα σύνορα και έχει προοπτική να μας ενώσει κατευθείαν με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης μέσω της Αλβανίας που αργά ή γρήγορα θα συνδεθεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση - δεν θα ενταχθεί τελικά στο διεθνές οδικό δίκτυο, αλλά, τηρουμένων των αναλογιών, θα υποβαθμισθεί παρά τον αντίθετο ως σήμερα σχεδιασμό, σε ατραπό!!! Και οι πολιτικοί μας, που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να είναι σκαρφαλωμένοι πάνω στους ιστούς των κομματικών τους λαβάρων, και με πάθος να διεκδικούν το αυτονόητο, παρουσιάζονται ως απλοί παρατηρητές. Ως ουραγοί κάποιων υπηρεσιακών δήθεν παραγόντων!

Η πικρή αλήθεια είναι ότι φταίμε όλοι οι Ηπειρώτες. Αν ήμασταν διεκδικητικοί στο ένα δέκατο από ότι είναι τα αδέλφια μας οι Κρητικοί. Αν δεν δείχναμε ανεκτικότητα στις δυναμικές μειοψηφίες που παρουσιάζονται ως δήθεν προστάτες των φτωχών και του περιβάλλοντος, αντιμαχόμενοι με διάφορα προσχήματα την οικονομική πρόοδο (βλέπε αγωγό φυσικού αερίου) γιατί θα τις πέρναγε στο περιθώριο και στην ανυπαρξία. Αν δεν τρέχαμε πίσω από τις εξελίξεις, αλλά με σχέδιο και συστηματική προετοιμασία, ήμασταν έτοιμοι να αρπάξουμε τις ευκαιρίες όταν αυτές παρουσιάστηκαν, τα πράγματα θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικά.

Ο στόχος μας και το όραμά μας, πρέπει να είναι: Η Ηγουμενίτσα να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδος μετά τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Να συνδεθεί σιδηροδρομικά με την Κωνσταντινούπολη, ώστε τα κοντέινερ που θα έρχονται από την Ιταλία να μεταφορτώνονται στους συρμούς και μαζί με τα προϊόντα της παραγωγής μας, να βρίσκονται αυθημερόν στην τεράστια αγορά της Κωνσταντινούπολης.  Να συνδεθούν τα Ιωάννινα σιδηροδρομικώς και οδικώς με την Κεντρική Ευρώπη μέσω της Αλβανίας και του Μαυροβουνίου. Να συνδεθεί η Ήπειρος σιδηροδρομικά με τον Πειραιά, την Πάτρα και τον Αστακό. Να φέρουμε επειγόντως στην Ήπειρο το φυσικό αέριο, ώστε να μειωθεί το κόστος της παραγωγής και να γίνουμε ανταγωνιστικοί και επιτέλους να δημιουργηθούνε θέσεις εργασίας.

Κάθε εξάμηνο, αυτοί που έχουν εξουσία στην Ελλάδα κι αυτοί που ιδροκοπούν για το καλό μας στις Βρυξέλλες, σεβόμενοι τον όρκο τους και τον ηπειρωτικό λαό που τους έδωσε την εξουσία και τις τιμές, οφείλουν να δίνουν λογαριασμό, ο καθένας ξεχωριστά, για τα πεπραγμένα τους πάνω σε αυτούς τους στόχους, ή σε όποιους άλλους στόχους τέλος πάντων έχουν. Ακόμα κι αν οι στόχοι αυτοί, ξεπερνούν τα όρια της εξουσίας και της δικαιοδοσίας τους. 

Κλείνω το άρθρο, με τα λόγια του αείμνηστου Νίκου Θέμελη! «Ας αναστοχαστούμε λοιπόν το παρελθόν και ας επιδιώξουμε, τώρα, ότι δεν καταφέραμε να επιτύχουμε»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας