ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ

       Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός! Την ώρα που η επιτροπή των λοιμωξιολόγων ανακοίνωνε τα ημερήσια κρούσματα του κορονοϊού, τον αριθμό των διασωληνωμένων και τους θανάτους που προξένησε η πανδημία, ένας τοπικός τηλεοπτικός σταθμός διέκοψε τη ροή του απογεματινού του προγράμματος και μετέδωσε το πρωτάκουστο για τα χρονικά την πόλης μας συμβάν:

       «Στην επιφάνεια της λίμνης μας και κατά μήκος του δρόμου γύρω από το Κάστρο (στην περιοχή του Δώδεκα) εθεάθησαν να επιπλέουν ακαθαρσίες, άγνωστης προέλευσης και σύστασης»!

       Κάποιοι παλιοί Γιαννιώτες, μόλις αντίκρισαν το πρωτοφανές αυτό θέαμα, δεν άντεξαν από το σοκ και έπεσαν λιπόθυμοι. Μια ακτιβίστρια κατάπιε τη διπλή κορονομάσκα της από ντροπή και ενοχές, ένας περιβαλλοντικός αγωνιστής έπαθε κρίση πανικού και ζητούσε απεγνωσμένα μια ανεμογεννήτρια τσέπης για να του κάνουν αέρα. Τέλος, λίγο παραπέρα, ένας πολλάκις τιμηθείς και εκλεγείς από τους δημότες Άρχων της πόλεως, εκδήλωσε την έκπληξή του σε άπταιστη ντοπιολαλιά: «Ουρέ, ιτούτο του πράμα δεν έχει ματαγίν’ στ’ λίμν»!  

       Οι αρχές της πόλης συγκάλεσαν αμέσως έκτακτα συμβούλια και όρισαν επιτροπές έρευνας και διάσωσης του υδάτινου στοιχείου! Οι πρώην, νυν και αεί ντόπιοι υπουργοί, βουλευτές και ευρωβουλευτές, συγκρότησαν διακομματικό σώμα για τη διερεύνηση και διεθνοποίηση αυτού του πρωτόγνωρου για τα χρονικά της πόλης μας ζητήματος. Η πανεπιστημιακή κοινότητα ξεσκόνισε τα εργαστήριά της για να μελετήσει σε βάθος το φαινόμενο καθώς διαχέονται οι φήμες πως σε αυτά τα λύματα μπορεί να εδρεύει κάποιος μεταλλαγμένος κορονοϊός. Και τέλος, ο φορέας διαχείρισης της λίμνης προβληματίστηκε, τόσο έντονα μάλιστα, που παραλίγο να του ψοφήσουν στις γυάλες, οι νεογέννητες τσίμες!   

       Από την επόμενη κιόλας μέρα, άρχισαν οι προβλεπόμενες σε μια δημοκρατική και προοδευτική κοινωνία διαβουλεύσεις! Ωστόσο, τα πραγματικά κρίσιμα σημεία του προβλήματος, αναλύθηκαν πίσω από τους τοίχους των αιθουσών συσκέψεως, κεκλεισμένων των θυρών, για να μην πανικοβληθούν οι μπολιασμένοι πολίτες και προβούν σε αυτομαστιγώματα. Και είναι αλήθεια πως όλοι θα μέναμε στο σκοτάδι, αν οι τοίχοι δεν είχαν αυτιά και τα πουλάκια δεν ήταν μαρτυριάρικα!  

       Για παράδειγμα, στην επιτροπή που συγκροτήθηκε από τη δημοτική Αρχή, οι τοίχοι άκουσαν να λέγεται: «Η μόλυνση της λίμνης είναι πραγματικά ένα φλέγον ζήτημα που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί εν τη γενέσει του. Όλοι γνωρίζουμε ότι ακόμα και σήμερα πέφτουν στη λίμνη λύματα από εκείνους τους βόθρους που δεν έχουν συνδεθεί με το αποχετευτικό δίκτυο. Όλοι επίσης ξέρουμε ότι το δίκτυο των ομβρίων που απολήγει κατευθείαν στη λίμνη χωρίς να φιλτράρεται, μεταφέρει με τις βροχές και το ξέπλυμα των οδών, σκουπίδια, σαπουνάδες, γράσα και λοιπά πετρελαιοειδή που δεν είναι και η καλύτερη τροφή για τα ψάρια! Ωστόσο, εκείνο που προέχει αυτή τη στιγμή, είναι να σταθούμε συνεπείς απέναντι στους δημότες που μας ψήφισαν και μας έδωσαν την εντολή να αναπλάσουμε επιτέλους την κεντρική τους πλατεία, που εδώ και εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια, δυστυχώς παραμένει η ίδια! Η λίμνη μπορεί να περιμένει για την επόμενη τετραετία! Στο κάτω-κάτω της γραφής, υποχρέωσή της είναι να αυτοκαθαρίζεται, όπως κάνουν όλες οι λίμνες του πολιτισμένου κόσμου»!

…..

       Εις το άρτι συγκληθέν και ομού προεδρευθέν σώμα των ντόπιων Ευρωεθνικών πολιτικών, ηκούσθησαν τα κάτωθι σεμνά και ταπεινά:

     «-Πότε λέτε να έχουμε εκλογές συνάδελφοι;

-Λυσσάξατε ρε παιδιά με τις εκλογές. Άσε να πάρουμε πρώτα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και βλέπουμε.

-Αυτό με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ακούγεται δίκαιο σύντροφοι και πρέπει να γίνει πράξη! Εμείς συμφωνούμε, γιατί πρωτίστως πρέπει να προστατέψουμε το περιβάλλον»!

…..

       Στα γραφεία του φορέα διαχείρισης της λίμνης, κάτω από το αντίγραφο του πίνακα του Κώστα Τσόκλη, το «καμακωμένο ψάρι» που σφαδάζει στον επιθανάτιο ρόγχο του,  επικρατούσε σιγή ιχθύος! «Ίσως δουλεύουν με τηλεργασία», είπε κάποιος. «Μπα, αυτοί μας δουλεύουνε ψιλό γαζί» απάντησε ένας δεύτερος. «Σε δουλειά  να βρισκόμαστε», προσέθεσε ένας τρίτος λίγο πριν ακουσθεί η φωνή του Ζαν-Πωλ Σαρτρ από το υπερπέραν για να μας θυμίσει: «Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα…»! 

       Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που μας είπε το πουλάκι κι ύστερα πέταξε πάνω στο ψηλότερο κλαδί του γεροπλάτανου που δεσπόζει στη στροφή της Κυρά Φροσύνης στο Μώλο, και τραγούδησε με τη φωνούλα του μελαγχολικά: 

«Να ταν οι πέτραις ζάχαρη, να ρήχνανε ‘ς τη λίμνη
για να γλυκάνη το νερό, για την κυρά Φροσύνη…».

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΑ

1^ον. Προχθές, είχα μια επιθανάτια εμπειρία για μισό περίπου λεπτό, μπορεί και περισσότερο! Αφού πρώτα το αστρικό μου σώμα αποσπάστηκε από το υλικό, βρέθηκα στη συνέχεια μέσα σε ένα τούνελ με έντονο λευκό φως, σαν αυτό που βγάζουν οι οικονομικές λυχνίες ανά τας αγυιάς και τας ρύμας του Δήμου Ιωαννιτών. Μια αίσθηση ειρήνης με κυρίευσε και μουσική από ουράνια κλαρίνα συνόδευε την πορεία μου προς το «επέκεινα»! Είχα τη βεβαιότητα, κάποια στιγμή, πως πήγαινα κατευθείαν γραμμή για τον Άγιο Πέτρο. Και ενώ έσπαγα το κεφάλι μου να βρω, με τι άραγε θα μπορούσα να τον λαδώσω για να εξασφαλίσω μια καλύτερη θέση στην κόλαση, έπεσα φάτσα κάρτα πάνω στον φορέα διαχείρισης της λίμνης των Ιωαννίνων!!!

Ήταν, λέει, μαζεμένος σύσσωμος ο φορέας κοντά σε κάτι λακκούβες - που ήταν κάποτε ιχθυογεννητικός σταθμός, ο οποίος όμως στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και τώρα αποτελεί εστία μόλυνσης χωρίς ωστόσο αυτό να απασχολεί τους αρμόδιους - και με κάτι μεγάλες απόχες, ψάρευαν τις τσίμες (ψαράκι εξαφανισμένο) μέσα από τη λίμνη και τις έσωζαν από σίγουρο... πνιγμό!!

Και πάνω στο… σώσιμο, κάποιος με χαστούκισε και επανήλθα στη ζωή. «Φαίνεται πως δεν ήρθε ακόμα η ώρα σου», μου είπε μια νοσοκόμα και μου χαμογέλασε! Λίγο αργότερα, έμαθα από τον εφημερεύοντα ιατρό του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων που με εξέτασε, ότι όντως είχα για κάμποση ώρα πεθάνει από τα γέλια, ακούγοντας ότι ο φορέας διαχείρισης της λίμνης θα έσωζε τις τσίμες!!!

….

2^ον. Όταν ήμουν πολύ νέος, ενώ δεν έβλεπα όνειρα στον ύπνο μου, έκανα ένα σωρό όνειρα για τη ζωή. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, θα έλεγα ότι συμβαίνει το αντίθετο. Ενώ ατόνησαν τα όνειρα που κάνω για το αύριο, βλέπω ανελλιπώς κάθε βράδυ στον ύπνο μου, ένα τουλάχιστον όνειρο προφητικό.

 Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αγοράσω έναν αναλυτικό ονειροκρίτη για να τα ερμηνεύω επιστημονικά και να γνωρίζω εκ των προτέρων τα μελλούμενα!!! Επισκέφτηκα λοιπόν χωρίς καθυστέρηση το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου και ο βιβλιοπώλης μου πρότεινε την ανανεωμένη έκδοση μιας διάσημης αστρολόγου-αστροφυσικού, ειδικευμένης στην «ονειροκριτική» και όχι μόνο!!!

Πεντέμισι η ώρα σήμερα χαράματα, ξυπνάω κάθιδρος και έντρομος από έναν φοβερό εφιάλτη. Ήμουν, λέει, ακινητοποιημένος με αλυσίδες, σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι του Αλή Πασά. Απέναντί μου καθόταν σε αντίστοιχα γραφεία, τρεις τύποι με βαριεστημένα χαρακτηριστικά δημόσιου υπάλληλου και είχαν μπροστά τους τις ταμπέλες, «ανέπαφος», «αδιάφορος», «ανέγγιχτος». Στο πλάι, καμουφλαρισμένη πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, μια κυρία προσπαθούσε με το ένα της νύχι - το καλό - να πληκτρολογήσει κάτι! Τα άλλα νύχια της, δεν ήταν εύκολο να διακρίνεις που τα απασχολούσε! Ακριβώς από πάνω μου ήταν στερεωμένο ένα βαρέλι γεμάτο με νερό, που το τροφοδοτούσε ένας σωλήνας αμιάντου. Από μια βρύση στον πάτο του βαρελιού, έσταζε βασανιστικά πάνω μου σταγόνα – σταγόνα το νερό, προξενώντας μου φοβερούς πόνους οι οποίοι σε συνδυασμό με την ανατριχίλα που μου προξενούσε ο ήχος από το νύχι της κυρίας πάνω στο πληκτρολόγιο, με έκανε να ουρλιάξω από απελπισία.

Τραβάω χωρίς καθυστέρηση τον ονειροκρίτη που είχα αποβραδίς τοποθετήσει κάτω από το μαξιλάρι μου και διαβάζω: ΝΥΧΙ: Αν δεις στον ύπνο σου νύχι, περίμενε οικονομική απώλεια. ΝΕΡΟ: Αν τα νερά είναι θολά και βορβορώδη, έρχεται μεγάλη δυστυχία.

Φυσικά από τη σύγχυση που είχα δεν ξανακοιμήθηκα. Κατά τις οκτώ το πρωί και ενώ έπινα το καφεδάκι μου πριν φύγω από το σπίτι, χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Ήταν ο ταχυδρόμος! Επηρεασμένος καθώς ήμουν από το όνειρο και τον ονειροκρίτη, με έζωσαν τα φίδια. Κάποιο κακό μαντάτο σκέφτηκα θα έφτασε!

«Ό λογαριασμός του νερού από τη ΔΕΥΑΙ» μου είπε ο ταχυδρόμος και χαμογέλασε πονηρά. Ευτυχώς, σκέφτηκα. Τη γλύτωσα προς το παρόν. Η ΔΕΥΑΙ είχε στο παρελθόν χρηστή διαχείριση και επεδείκνυε ανέκαθεν τον πρέποντα σεβασμό προς τους «Ιωαννίτες». Κι αν κάποτε γινόταν μια μικρή έστω απιστία (νομικός όρος), το κοστολόγιο βάραινε τους υπεύθυνους και όχι τους δημότες-ψηφοφόρους!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας  

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ CORONA VIRUS

          Αγαπητέ μου κορωνοϊέ, αλητάμπουρα, θέλω να σε αποκαλέσω, αλλά σε καλοπιάνω γιατί δεν ξέρω τί μου ξημερώνεις αύριο. Σε ξέρω καλά, μικρέ αόρατε Χίτλερ. Η πρώτη μας "γνωριμία" ήταν το 1981 πρωτοετής φοιτήτρια στο Βιολογικό. RNA ιοί, με μια κάψα και πρωταρχικός κανόνας, το αυξάνεσθε και πληθύνεσθε. Το πρόβλημά μας είναι ότι μεταλλάσσεσαι και εσύ και όλη σου η φαμελιά, γρήγορα. :            
          100nm μια σταλιά είσαι και έχεις καταφέρει 2,5 δισ ανθρώπους να κάθονται "σούζα" μπροστά σου, μέσα στα σπίτια τους, ακόμη και στην πιθανότητα της παρουσίας σου. Μπας και ήρθες από μακρινό εξωπλανήτη??
          Μπας και ξέφυγες από κάποιον τρελλάρα βιολόγο ιολόγο που αποφάσισε να "παίξει" με το DNA και το RNA και να κάνεις μπάχαλο τον πλανήτη??
Μπας και ήρθες από το Θεό για να δείξεις τη σαπίλα των ανθρώπων, να μας απομονώσεις για να δεις πόσο αντέχουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας?? Δε σε φιλάω γιατί σε φυλάω, έγραψε προχτές ο Βαγγέλης στο χρονολόγιό του... Και πόσο δίκιο είχε.
          Πάντως σε παραδέχομαι. Γιατί μέσα από σένα, είδαμε τη μικρότητά μας, εμείς οι άνθρωποι, που με το μυαλό μας καταφέραμε να κυριαρχήσουμε σε όλα τα πλάσματα του Θεού, που με την αχαριστία μας και τον υπερφίαλο εγωϊσμό μας κάψαμε, λεηλατήσαμε, διαλύσαμε το σπιτικό μας, τη μάνα ΓΗ.
          Μαγκιά σου, όμως, γιατί μετά από 60 χρόνια οι ΗΠΑ, ήραν το εμπάργκο στην Κούβα, αφού οι Κουβανοί γιατροί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στην Ισπανία και στην Ιταλία, που έχουν τόσο πολύ ταλαιπωρηθεί από σένα.

Βούλα Γεωργακοπούλου.

Υ.Γ. Χάσαμε την άνοιξη, αλλά το καλοκαίρι, να είμαστε όλοι γεροί και σωστοί στο μέτρημα.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2020, ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΧΕΠΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ

   

Με μεγάλη επιτυχία και σε ιδιαίτερα εορταστική ατμόσφαιρα, κόπηκε η βασιλόπιτα του Τμήματος HJ23 King Pyrros της AHEPA Ιωαννίνων, για το καλωσόρισμα του 2020
.

              Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε σε μία εξαιρετική αίθουσα του Ellopia Point Hotel στην Πεδινή Ιωαννίνων.

 Την πρωτοχρονιάτικη πίτα έκοψε ο πρόεδρος του τμήματος κ Σπύρος Στέργιος. Παρευρέθησαν όλα τα παλαιά μέλη του συλλόγου, καθώς και νέα προς ένταξη μέλη, που στάθηκαν και οι τυχεροί της βραδιάς, κερδίζοντας το φλουρί και τα προσφερόμενα δώρα. Επίσης παρευρέθησαν φίλοι του τμήματος, που λειτουργεί ως μια μεγάλη οικογένεια, προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες του, για την προώθηση των αξιών του ελληνισμού, του αθλητισμού και  της φιλανθρωπίας σε συνεργασία με την ομογένεια και την Εκκλησία της Ελλάδος.

Χαιρετισμό και ευχές απηύθυναν εκτός από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του συλλόγου, οι παρευρισκόμενοι πρώην πρόεδροι κ.κ. Βαγγέλης Γκόλας ιατρός, Κωνσταντίνος Σιαφάκας ιατρός και Νικόλαος Παύλου επιχειρηματίας, οι οποίοι πλέον των άλλων αναφέρθηκαν στην συμβολή του τμήματος στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, καθώς και στους μελλοντικούς στόχους του συλλόγου.

Ο Γραμματέας

ΙΟΝΙΑ ...ΑΤΡΑΠΟΣ

«Γράφω γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να αναστοχαστούμε για ένα παρελθόν ολοκληρωμένο, όμως όχι και πεπερασμένο. Γράφω γιατί δεν μπορώ να αρκεστώ στα όσα άλλα έχω κατακτήσει ή ακόμα επειδή ίσως νοιώθω κάποιο έλλειμμα απ’ όσα επιδίωξα και δεν κατάφερα να επιτύχω».

            Αυτά ομολογεί μεταξύ άλλων ο Νίκος Θέμελης, στην παρουσίαση την μυθιστορηματικής του τριλογίας, «Αναζήτηση-Ανατροπή – Αναλαμπή».

Στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, ο Ηπειρώτης συγγραφέας, παρουσιάζει τον κεντρικό του ήρωα, να οργανώνει ένα καραβάνι, συλλέγοντας όλη την πολύτιμη πρωτογενή και μεταποιητική παραγωγή της Ηπείρου προκειμένου να την μεταφέρει στις αγορές της χερσονήσου του Αίμου, ως και στις ακρογωνιές της Νότιας Ρωσίας. Η διακίνηση των εμπορευμάτων προς το τέλος του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα που η Ήπειρος ευημερούσε, ήταν ελεύθερη μέσα στα εδάφη που ήλεγχε η Οθωμανική αυτοκρατορία, γιατί δεν υπήρχαν συρματοπλέγματα και τελωνεία να την εμποδίζουν. Περίπου όπως συμβαίνει και σήμερα, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η διακίνηση των αγαθών δεν έχει περιορισμούς.

Κατόπιν τούτου, οι προοπτικές για να επανέλθει η Ήπειρος, στις μέρες της ευημερίας και του πλούτου, του ένδοξου παρελθόντος της, παρουσιάζονται σήμερα ευνοϊκότερες από ποτέ.  

Εμείς όμως τι κάνουμε γι αυτό; Έχουμε όραμα; Έχουμε μελετήσει πως θα αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται; Έχουμε σχεδιάσει τις ενέργειες που απαιτούνται; Έχουμε κινητοποιήσει τους ανθρώπους μας στην κεντρική σκηνή και στις Βρυξέλλες, για να μην νοιώθουνε κι αυτοί οι άμοιροι ανία;   

Θα προσπαθήσω με αυτό το άρθρο να σας μεταφέρω κάποια βιώματά μου, που για χρόνια τώρα με προβληματίζουν και με πνίγουν. Κι εσείς, μετά, ας βγάλετε τα συμπεράσματά σας.  

 Στις αρχές τις δεκαετίας του ενενήντα, παρακολουθώντας μια υψηλού επιπέδου, από πλευράς ομιλητών, διημερίδα οδοποιίας στην Αθήνα, άκουσα από το στόμα, του διεθνώς αναγνωρισμένου εξέχοντος επιστήμονα και καθηγητού του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του κ Κωνσταντίνου Αμπακούμκιν, ότι παρότι τα πλεονεκτήματα των σιδηροδρόμων σε σχέση με τους αυτοκινητόδρομους είναι τεράστια, στην Ελλάδα δεν έχουμε σιδηροδρόμους, αφενός γιατί δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τις ευρωπαϊκές χώρες  να αναπτυχθεί τέτοιο δίκτυο, καθότι ενδιαφέρονται πρωτίστως να εξάγουν τα προϊόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας τους (οχήματα, λιπαντικά, ανταλλακτικά, ελαστικά κ.λ.π.) και αφετέρου γιατί δεν έχει εγερθεί ποτέ τέτοια απαίτηση από την ελληνική εκτελεστική εξουσία, η οποία αδιαφορούσε.

Υπόψιν ότι εκείνη της εποχή, συζητείτο έντονα το θέμα της σιδηροδρομικής σύνδεσης του λιμένος της Ηγουμενίτσας με την Αλεξανδρούπολη, παράλληλα με την Εγνατία οδό, πράγμα που διακαώς, για τους δικούς του λόγους, επιθυμούσε και ο Στρατός Ξηράς. Υπόψιν επίσης, ότι οι Ιταλοί μέσα σε μία τριετία από την πτώση του παραπετάσματος, εκείνη την εποχή, ανέδειξαν το λιμάνι της Τεργέστης στο μέγιστο των δυνατοτήτων του, για να εκμεταλλευτούν την αγορά της κεντρικής Ευρώπης, ενώ εμείς την Ηγουμενίτσα την έχουμε ακόμα στο …περίμενε, χωρίς σιδηροδρομική σύνδεση με την τεράστια αγορά της Κωνσταντινούπολης. Ένα έργο που θα άλλαζε τελείως τα αναπτυξιακά δεδομένα και την ευημερία του λαού ολόκληρης της Βόρειας Ελλάδας.

Λίγα χρόνια μετά, σε μια συνεργασία που είχα με έναν εξαιρετικό άνθρωπο και επιστήμονα, στο περιφερειακό εργαστήριο Ιωαννίνων, τον κ Πραπίδη. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω τα σχέδια της Εγνατίας Οδού η οποία ήταν τότε υπό κατασκευή. Μου είχε κάνει εντύπωση πως στην περιοχή της Ηπείρου, τα τεχνικά έργα που προέβλεπε η αρχική μελέτη ήταν πολύ λίγα, σε σχέση με το ανάγλυφο του εδάφους. Την ίδια εποχή, ο υπουργός δημοσίων έργων θριαμβολογούσε στις τηλεοράσεις, ότι δήθεν επέτυχε στους διαγωνισμούς μεγάλα ποσοστά εκπτώσεων, της τάξεως του εβδομήντα τοις εκατό, αποκρύπτοντας ωστόσο σκοπίμως, ότι θησαύριζαν οι μεγαλοεργολάβοι από τα έξτρα τεχνικά έργα (γέφυρες, σήραγγες, πρανή και οχετούς), που είχαν απείρως μεγαλύτερο προϋπολογισμό, δημιουργούσαν τεράστιες καθυστερήσεις και πληρώνονταν από τον αφελή ελληνικό λαό με μηδενική έκπτωση, ως  μη προβλεπόμενες στη μελέτη, νέες εργασίες!   

Την ίδια δεκαετία, σε μια συνάντηση που είχα με τον Νομάρχη της Θεσσαλονίκης, τον κύριο Κώστα Παπαδόπουλο, που εκείνη την εποχή ήταν και μέλος της επιτροπής περιφερειών της Ε.Ε., τον ρώτησα γιατί η κατασκευή της Εγνατίας οδού και της γέφυρας του Ρίου-Αντιρίου καθυστερούν τόσο πολύ και αυτός μου απάντησε με νόημα ότι θα πρέπει να βλέπουμε την ¨μεγάλη εικόνα¨! Υπονοώντας ότι περιοχές, όπως παραδείγματος χάριν η Αχαΐα, θα πλήττονταν οικονομικά με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες. Εγώ, του είπα, δεν τα καταλαβαίνω αυτά, γιατί η μόνη εικόνα που έχω μπροστά μου είναι από τα Γιάννενα ως το χωριό μου! Απ’ ότι φαίνεται όμως, οι εκλεγμένοι πολιτικοί μας σε Ήπειρο και Μακεδονία, σε αντίθεση με εμένα, είχαν σπουδαία όραση και έβλεπαν τη ¨μεγάλη εικόνα¨!

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ακούσαμε προσφάτως ότι η σύνδεση της Ιόνιας οδού με την Κακαβιά, - ένα έργο που θα δημιουργήσει τεράστιες ευκαιρίες ανάπτυξης για την Ήπειρο επειδή τη βγάζει έξω από τα σύνορα και έχει προοπτική να μας ενώσει κατευθείαν με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης μέσω της Αλβανίας που αργά ή γρήγορα θα συνδεθεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση - δεν θα ενταχθεί τελικά στο διεθνές οδικό δίκτυο, αλλά, τηρουμένων των αναλογιών, θα υποβαθμισθεί παρά τον αντίθετο ως σήμερα σχεδιασμό, σε ατραπό!!! Και οι πολιτικοί μας, που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να είναι σκαρφαλωμένοι πάνω στους ιστούς των κομματικών τους λαβάρων, και με πάθος να διεκδικούν το αυτονόητο, παρουσιάζονται ως απλοί παρατηρητές. Ως ουραγοί κάποιων υπηρεσιακών δήθεν παραγόντων!

Η πικρή αλήθεια είναι ότι φταίμε όλοι οι Ηπειρώτες. Αν ήμασταν διεκδικητικοί στο ένα δέκατο από ότι είναι τα αδέλφια μας οι Κρητικοί. Αν δεν δείχναμε ανεκτικότητα στις δυναμικές μειοψηφίες που παρουσιάζονται ως δήθεν προστάτες των φτωχών και του περιβάλλοντος, αντιμαχόμενοι με διάφορα προσχήματα την οικονομική πρόοδο (βλέπε αγωγό φυσικού αερίου) γιατί θα τις πέρναγε στο περιθώριο και στην ανυπαρξία. Αν δεν τρέχαμε πίσω από τις εξελίξεις, αλλά με σχέδιο και συστηματική προετοιμασία, ήμασταν έτοιμοι να αρπάξουμε τις ευκαιρίες όταν αυτές παρουσιάστηκαν, τα πράγματα θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικά.

Ο στόχος μας και το όραμά μας, πρέπει να είναι: Η Ηγουμενίτσα να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδος μετά τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Να συνδεθεί σιδηροδρομικά με την Κωνσταντινούπολη, ώστε τα κοντέινερ που θα έρχονται από την Ιταλία να μεταφορτώνονται στους συρμούς και μαζί με τα προϊόντα της παραγωγής μας, να βρίσκονται αυθημερόν στην τεράστια αγορά της Κωνσταντινούπολης.  Να συνδεθούν τα Ιωάννινα σιδηροδρομικώς και οδικώς με την Κεντρική Ευρώπη μέσω της Αλβανίας και του Μαυροβουνίου. Να συνδεθεί η Ήπειρος σιδηροδρομικά με τον Πειραιά, την Πάτρα και τον Αστακό. Να φέρουμε επειγόντως στην Ήπειρο το φυσικό αέριο, ώστε να μειωθεί το κόστος της παραγωγής και να γίνουμε ανταγωνιστικοί και επιτέλους να δημιουργηθούνε θέσεις εργασίας.

Κάθε εξάμηνο, αυτοί που έχουν εξουσία στην Ελλάδα κι αυτοί που ιδροκοπούν για το καλό μας στις Βρυξέλλες, σεβόμενοι τον όρκο τους και τον ηπειρωτικό λαό που τους έδωσε την εξουσία και τις τιμές, οφείλουν να δίνουν λογαριασμό, ο καθένας ξεχωριστά, για τα πεπραγμένα τους πάνω σε αυτούς τους στόχους, ή σε όποιους άλλους στόχους τέλος πάντων έχουν. Ακόμα κι αν οι στόχοι αυτοί, ξεπερνούν τα όρια της εξουσίας και της δικαιοδοσίας τους. 

Κλείνω το άρθρο, με τα λόγια του αείμνηστου Νίκου Θέμελη! «Ας αναστοχαστούμε λοιπόν το παρελθόν και ας επιδιώξουμε, τώρα, ότι δεν καταφέραμε να επιτύχουμε»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΛΕΙΨΥΔΡΙΑ; ΚΑΙ ΤΙ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΜΕΝΑ;

           

           Ο Νικόλας, έγειρε το κορμί του μπροστά, σήκωσε τον αχνιστό καφέ από το στρογγυλό μεταλλικό τραπεζάκι, έκλεισε τα μάτια του ερμητικά και απόλαυσε με πάθος το διάχυτο άρωμά του, όπως ακριβώς θα έκανε κάποιος αν κρατούσε στο χέρι του ένα ολάνοιχτο τριαντάφυλλο!

-            Ξέρεις, μου είπε αμέσως μετά την πρώτη θορυβώδη ρουφηξιά. Η διαδικασία για κάποιον σαν εμένα που είμαι λάτρης του καλού καφέ, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Αρχικά, πρέπει να τον αφήσεις για κάμποσο στο τραπέζι να αχνίζει, για να σου γίνει ποθητός απ’ το άρωμά του, να σε στραγγίξει η ανυπομονησία. Ύστερα, πίνεται ρουφηχτός, όχι μόνο για να μη σου κάψει τη γλώσσα και σου καταστρέψει τη γεύση, αλλά κυρίως για να πάει κατευθείαν στη ψυχή σου, να κυριεύσει την ύπαρξή σου ολοκληρωτικά!  

-            Ο καφές φίλε μου, συνέχισε, δεν είναι μόνο γεύση. Είναι άρωμα, είναι συναίσθημα, είναι έμπνευση, είναι ποίηση! Κι εσείς εδώ στην Ήπειρο που έχετε άφθονο και εξαιρετικής ποιότητας νερό, πρέπει να αισθάνεστε πολύ τυχεροί καθώς η ποιότητα του νερού έχει τεράστια σημασία για όλα τα ροφήματα, και βέβαια για τον καφέ.

                   Με τον Νικόλα ήμασταν κάποτε συμφοιτητές και κάναμε παρέα, αν και δεν μέναμε πολύ κοντά. Εκείνος έμενε με τους γονείς του στον Διόνυσο κι εγώ μέσα στην «μπίχλα» της Αθήνας, στο Γουδί.  Ο πατέρας του ήταν πρώτος καπετάνιος σε εμπορικό ποντοπόρο βαπόρι και τους έστελνε συχνά πυκνά στο σπίτι, δέματα από τα πέρατα της οικουμένης. Δώρα και τρόφιμα εξωτικά.

                   Μια μέρα, ήρθε στα μαθήματα με μια μεγάλη πράσινη σακούλα στολισμένη με όμορφα σχέδια, που περιείχε συν τοις άλλοις, αράπικο καφέ. Μπορεί να μην θυμάμαι σήμερα αν ο καφές είχε χώρα προελεύσεως τον Λίβανο ή την Αίγυπτο, δεν έχω ξεχάσει όμως κατ’ ελάχιστον το υπέροχο άρωμα, που αναδύθηκε μεθυστικό, μόλις ανοίξαμε αργότερα τη συσκευασία για να τον δοκιμάσουμε.

                   Από τότε βρισκόμαστε αρκετά συχνά με τον Νικόλα, είτε στην Αθήνα, είτε στα Γιάννενα όταν καμιά φορά κοπιάσει προς τα μέρη μας. Τις προάλλες λοιπόν, τον συνάντησα σε ένα μαγαζάκι σε κάποιο χωριό της Δωδώνης και παραγγείλαμε ελληνικό καφέ και γλυκό του κουταλιού!

-        Είμαι σίγουρος, μου είπε σε κάποια στιγμή,  πως γνωρίζεις ότι το νερό εδώ της Δωδώνης, θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα και γευστικότερα νερά στον κόσμο. Στους διαγωνισμούς που γίνονται κάθε χρόνο, είναι πάντα μέσα στην πρώτη πεντάδα!

-        Να σου πω την αλήθεια Νικόλα, με πιάνεις αδιάβαστο, του απάντησα!

-        Το 2014, μου είπε, μια ξένη μεγάλη εταιρεία, που αγοράζει διάφορες καλές πηγές σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, αγόρασε αρκετά στρέμματα στον Τόμαρο, εδώ από πάνω μας, και αντλεί τεράστιες ποσότητες υπέροχου νερού. Μήπως και πάλι σε πιάνω αδιάβαστο; Με ρώτησε περιπαιχτικά.

-        Ομολογώ πως ναι! Απάντησα και τον κοίταξα με δυσπιστία.

Αυτός, κατάλαβε πως τον αμφισβητούσα. Έβγαλε από την τσέπη του ένα μολύβι και κάτι έγραψε πάνω σε μια χαρτοπετσέτα.

-        Αυτή είναι η ιστοσελίδα της τεράστιας πολυεθνικής εταιρείας, μου είπε χαμογελώντας θριαμβευτικά και συνέχισε. Όσα σου είπα προηγουμένως τα λέει η ίδια η εταιρεία, όχι εγώ! Ψάξ’ το!!!

-        Μα καλά και από ποιον αγόρασε την έκταση και τα δικαιώματα αυτή η ξένη εταιρεία πάνω στο βουνό; Έχουνε κάποιο όφελος οι ντόπιοι από αυτό το αλισβερίσι;
 Με κοίταξε αυτή τη φορά με τέτοιο τρόπο, που με έκανε να αισθανθώ αφελής.

-        Και όλοι αυτοί που κόπτονται για το περιβάλλον; αντέδρασα! Και οι ευαίσθητοι αριστεριστές και ακτιβιστές που υποτίθεται πως αγωνίζονται για να μην ιδιωτικοποιηθεί το νερό που θεωρείται, και είναι, κοινωνικό αγαθό; Τι κάνουν αυτοί;

-        Αυτοί είναι θύματα του διεθνούς κεφαλαίου, μου απάντησε ο Νικόλας, είναι τα χρήσιμα εργαλεία του καπιταλισμού, γιατί ο διεθνισμός τους, ευνοεί τα σχέδια του. Και φυσικά οι ηγεσίες τους, το ξέρουνε αυτό καλύτερα απ’ όλους!

-        Πάντως το νερό προς το παρόν ανήκει στο κράτος και νομίζω πως το διαχειρίζεται ικανοποιητικά, του αντιγύρισα λιγάκι επιθετικά!

-        Νομίζεις! μου είπε τότε ο Νικόλας και μου έδειξε το μπουκαλάκι με το εμφιαλωμένο που σερβιρίστηκε μαζί με τον καφέ. Το νερό φίλε μου είναι ήδη εμπόρευμα προς πώληση και στην πραγματικότητα κανένας δεν μιλάει από το 2003, που οι κοινοτικές οδηγίες έγιναν νόμος του κράτους. Και σε ότι αφορά στους κρατικούς φορείς εξουσίας, διαχρονικά, ποτέ δεν υλοποίησαν ένα σχέδιο για την προληπτική συντήρηση των δικτύων και την βελτίωση των υποδομών τους. Στα συρτάρια μένουν, πανελλαδικώς, οι μελέτες αντιπλημμυρικών και αρδευτικών έργων, την ώρα που επιστρέφονται τεράστια κονδύλια του ΕΣΠΑ στην Ευρώπη.

-        Και δεν φτάνει, συνέχισε απτόητος, που το κράτος δείχνει τεράστια ανικανότητα να διαχειρισθεί τους υδάτινους πόρους, αλλά πολλές φορές αναίσχυντα,  ρίχνει το βάρος της σπατάλης στους πολίτες. Για παράδειγμα στην Ήπειρο που έχετε το ακριβότερο νερό πανελληνίως, όταν ο δείκτης βροχοπτώσεων είναι στα ύψη, όταν μέχρι τον περασμένο Ιούλιο έβρεχε ακατάπαυστα, όταν έπεσε πέρυσι το χειμώνα νωρίς τεράστιος όγκος χιονιού που στη συνέχεια πάγωσε, δεν δικαιολογείται με κανέναν τρόπο η λειψυδρία που παρουσιάζεται αυτήν την περίοδο.

-        Μελέτη του πολυτεχνείου Κρήτης, συνέχισε καθώς με έβλεπε αποσβολωμένο, απέδειξε ότι ακόμη και στην Κρήτη, που έχει πολύ χαμηλότερο δείκτη βροχοπτώσεων από την Ήπειρο, τα υδρολογικά ισοζύγια είναι θετικά, ακόμα και σε περιόδους παρατεταμένης ανομβρίας.

-        Τι να σου πω βρε Νικόλα, του μίλησα μετά από μια δική μου παρατεταμένη παύση! Έτσι που μου τα λες, είναι μαθηματικά βέβαιο πως, ή θα πούμε το πανάκριβο νερό νεράκι, ή κάποια στιγμή, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες νομοθετικά, θα ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα από μεγάλες πολυεθνικές που θα εξαγοράσουν το νερό μπιτ παρά, τόσο από τα δίκτυα τα κρατικά, όσο και από τους ντόπιους ιδιώτες - που προς το παρόν τους είναι χρήσιμοι και δεν τους πειράζουν - και θα οδηγηθούμε έτσι σε μονοπωλιακές καταστάσεις.

    -       Αυτό το τελευταίο ποσώς με απασχολεί φίλε μου. Εγώ αυτή τη στιγμή πίνω το καφεδάκι μου φτιαγμένο με το καλύτερο νερό του κόσμου, της Ολύτσικας! Και αυτό μου φτάνει!

    Αυτά μου είπε πριν με αποχαιρετήσει ο Νικόλας, κι απόλαυσε αχόρταγα την τελευταία ρουφηξιά!  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΜΙΑ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΆ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ COPA AMERICA

 Ο Φ. Κουτίνιο σούταρε από πολύ μακριά και η μπάλα κατέληξε απελπιστικά στα δίχτυα!

Γ.Β.Δ.

Από τη συλλογή «Σύντομες Ιστορίες»