ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2020, ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΧΕΠΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ

   

Με μεγάλη επιτυχία και σε ιδιαίτερα εορταστική ατμόσφαιρα, κόπηκε η βασιλόπιτα του Τμήματος HJ23 King Pyrros της AHEPA Ιωαννίνων, για το καλωσόρισμα του 2020
.

              Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε σε μία εξαιρετική αίθουσα του Ellopia Point Hotel στην Πεδινή Ιωαννίνων.

 Την πρωτοχρονιάτικη πίτα έκοψε ο πρόεδρος του τμήματος κ Σπύρος Στέργιος. Παρευρέθησαν όλα τα παλαιά μέλη του συλλόγου, καθώς και νέα προς ένταξη μέλη, που στάθηκαν και οι τυχεροί της βραδιάς, κερδίζοντας το φλουρί και τα προσφερόμενα δώρα. Επίσης παρευρέθησαν φίλοι του τμήματος, που λειτουργεί ως μια μεγάλη οικογένεια, προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες του, για την προώθηση των αξιών του ελληνισμού, του αθλητισμού και  της φιλανθρωπίας σε συνεργασία με την ομογένεια και την Εκκλησία της Ελλάδος.

Χαιρετισμό και ευχές απηύθυναν εκτός από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του συλλόγου, οι παρευρισκόμενοι πρώην πρόεδροι κ.κ. Βαγγέλης Γκόλας ιατρός, Κωνσταντίνος Σιαφάκας ιατρός και Νικόλαος Παύλου επιχειρηματίας, οι οποίοι πλέον των άλλων αναφέρθηκαν στην συμβολή του τμήματος στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, καθώς και στους μελλοντικούς στόχους του συλλόγου.

Ο Γραμματέας

ΙΟΝΙΑ ...ΑΤΡΑΠΟΣ

«Γράφω γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να αναστοχαστούμε για ένα παρελθόν ολοκληρωμένο, όμως όχι και πεπερασμένο. Γράφω γιατί δεν μπορώ να αρκεστώ στα όσα άλλα έχω κατακτήσει ή ακόμα επειδή ίσως νοιώθω κάποιο έλλειμμα απ’ όσα επιδίωξα και δεν κατάφερα να επιτύχω».

            Αυτά ομολογεί μεταξύ άλλων ο Νίκος Θέμελης, στην παρουσίαση την μυθιστορηματικής του τριλογίας, «Αναζήτηση-Ανατροπή – Αναλαμπή».

Στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας, ο Ηπειρώτης συγγραφέας, παρουσιάζει τον κεντρικό του ήρωα, να οργανώνει ένα καραβάνι, συλλέγοντας όλη την πολύτιμη πρωτογενή και μεταποιητική παραγωγή της Ηπείρου προκειμένου να την μεταφέρει στις αγορές της χερσονήσου του Αίμου, ως και στις ακρογωνιές της Νότιας Ρωσίας. Η διακίνηση των εμπορευμάτων προς το τέλος του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα που η Ήπειρος ευημερούσε, ήταν ελεύθερη μέσα στα εδάφη που ήλεγχε η Οθωμανική αυτοκρατορία, γιατί δεν υπήρχαν συρματοπλέγματα και τελωνεία να την εμποδίζουν. Περίπου όπως συμβαίνει και σήμερα, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η διακίνηση των αγαθών δεν έχει περιορισμούς.

Κατόπιν τούτου, οι προοπτικές για να επανέλθει η Ήπειρος, στις μέρες της ευημερίας και του πλούτου, του ένδοξου παρελθόντος της, παρουσιάζονται σήμερα ευνοϊκότερες από ποτέ.  

Εμείς όμως τι κάνουμε γι αυτό; Έχουμε όραμα; Έχουμε μελετήσει πως θα αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται; Έχουμε σχεδιάσει τις ενέργειες που απαιτούνται; Έχουμε κινητοποιήσει τους ανθρώπους μας στην κεντρική σκηνή και στις Βρυξέλλες, για να μην νοιώθουνε κι αυτοί οι άμοιροι ανία;   

Θα προσπαθήσω με αυτό το άρθρο να σας μεταφέρω κάποια βιώματά μου, που για χρόνια τώρα με προβληματίζουν και με πνίγουν. Κι εσείς, μετά, ας βγάλετε τα συμπεράσματά σας.  

 Στις αρχές τις δεκαετίας του ενενήντα, παρακολουθώντας μια υψηλού επιπέδου, από πλευράς ομιλητών, διημερίδα οδοποιίας στην Αθήνα, άκουσα από το στόμα, του διεθνώς αναγνωρισμένου εξέχοντος επιστήμονα και καθηγητού του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του κ Κωνσταντίνου Αμπακούμκιν, ότι παρότι τα πλεονεκτήματα των σιδηροδρόμων σε σχέση με τους αυτοκινητόδρομους είναι τεράστια, στην Ελλάδα δεν έχουμε σιδηροδρόμους, αφενός γιατί δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τις ευρωπαϊκές χώρες  να αναπτυχθεί τέτοιο δίκτυο, καθότι ενδιαφέρονται πρωτίστως να εξάγουν τα προϊόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας τους (οχήματα, λιπαντικά, ανταλλακτικά, ελαστικά κ.λ.π.) και αφετέρου γιατί δεν έχει εγερθεί ποτέ τέτοια απαίτηση από την ελληνική εκτελεστική εξουσία, η οποία αδιαφορούσε.

Υπόψιν ότι εκείνη της εποχή, συζητείτο έντονα το θέμα της σιδηροδρομικής σύνδεσης του λιμένος της Ηγουμενίτσας με την Αλεξανδρούπολη, παράλληλα με την Εγνατία οδό, πράγμα που διακαώς, για τους δικούς του λόγους, επιθυμούσε και ο Στρατός Ξηράς. Υπόψιν επίσης, ότι οι Ιταλοί μέσα σε μία τριετία από την πτώση του παραπετάσματος, εκείνη την εποχή, ανέδειξαν το λιμάνι της Τεργέστης στο μέγιστο των δυνατοτήτων του, για να εκμεταλλευτούν την αγορά της κεντρικής Ευρώπης, ενώ εμείς την Ηγουμενίτσα την έχουμε ακόμα στο …περίμενε, χωρίς σιδηροδρομική σύνδεση με την τεράστια αγορά της Κωνσταντινούπολης. Ένα έργο που θα άλλαζε τελείως τα αναπτυξιακά δεδομένα και την ευημερία του λαού ολόκληρης της Βόρειας Ελλάδας.

Λίγα χρόνια μετά, σε μια συνεργασία που είχα με έναν εξαιρετικό άνθρωπο και επιστήμονα, στο περιφερειακό εργαστήριο Ιωαννίνων, τον κ Πραπίδη. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω τα σχέδια της Εγνατίας Οδού η οποία ήταν τότε υπό κατασκευή. Μου είχε κάνει εντύπωση πως στην περιοχή της Ηπείρου, τα τεχνικά έργα που προέβλεπε η αρχική μελέτη ήταν πολύ λίγα, σε σχέση με το ανάγλυφο του εδάφους. Την ίδια εποχή, ο υπουργός δημοσίων έργων θριαμβολογούσε στις τηλεοράσεις, ότι δήθεν επέτυχε στους διαγωνισμούς μεγάλα ποσοστά εκπτώσεων, της τάξεως του εβδομήντα τοις εκατό, αποκρύπτοντας ωστόσο σκοπίμως, ότι θησαύριζαν οι μεγαλοεργολάβοι από τα έξτρα τεχνικά έργα (γέφυρες, σήραγγες, πρανή και οχετούς), που είχαν απείρως μεγαλύτερο προϋπολογισμό, δημιουργούσαν τεράστιες καθυστερήσεις και πληρώνονταν από τον αφελή ελληνικό λαό με μηδενική έκπτωση, ως  μη προβλεπόμενες στη μελέτη, νέες εργασίες!   

Την ίδια δεκαετία, σε μια συνάντηση που είχα με τον Νομάρχη της Θεσσαλονίκης, τον κύριο Κώστα Παπαδόπουλο, που εκείνη την εποχή ήταν και μέλος της επιτροπής περιφερειών της Ε.Ε., τον ρώτησα γιατί η κατασκευή της Εγνατίας οδού και της γέφυρας του Ρίου-Αντιρίου καθυστερούν τόσο πολύ και αυτός μου απάντησε με νόημα ότι θα πρέπει να βλέπουμε την ¨μεγάλη εικόνα¨! Υπονοώντας ότι περιοχές, όπως παραδείγματος χάριν η Αχαΐα, θα πλήττονταν οικονομικά με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες. Εγώ, του είπα, δεν τα καταλαβαίνω αυτά, γιατί η μόνη εικόνα που έχω μπροστά μου είναι από τα Γιάννενα ως το χωριό μου! Απ’ ότι φαίνεται όμως, οι εκλεγμένοι πολιτικοί μας σε Ήπειρο και Μακεδονία, σε αντίθεση με εμένα, είχαν σπουδαία όραση και έβλεπαν τη ¨μεγάλη εικόνα¨!

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ακούσαμε προσφάτως ότι η σύνδεση της Ιόνιας οδού με την Κακαβιά, - ένα έργο που θα δημιουργήσει τεράστιες ευκαιρίες ανάπτυξης για την Ήπειρο επειδή τη βγάζει έξω από τα σύνορα και έχει προοπτική να μας ενώσει κατευθείαν με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης μέσω της Αλβανίας που αργά ή γρήγορα θα συνδεθεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση - δεν θα ενταχθεί τελικά στο διεθνές οδικό δίκτυο, αλλά, τηρουμένων των αναλογιών, θα υποβαθμισθεί παρά τον αντίθετο ως σήμερα σχεδιασμό, σε ατραπό!!! Και οι πολιτικοί μας, που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να είναι σκαρφαλωμένοι πάνω στους ιστούς των κομματικών τους λαβάρων, και με πάθος να διεκδικούν το αυτονόητο, παρουσιάζονται ως απλοί παρατηρητές. Ως ουραγοί κάποιων υπηρεσιακών δήθεν παραγόντων!

Η πικρή αλήθεια είναι ότι φταίμε όλοι οι Ηπειρώτες. Αν ήμασταν διεκδικητικοί στο ένα δέκατο από ότι είναι τα αδέλφια μας οι Κρητικοί. Αν δεν δείχναμε ανεκτικότητα στις δυναμικές μειοψηφίες που παρουσιάζονται ως δήθεν προστάτες των φτωχών και του περιβάλλοντος, αντιμαχόμενοι με διάφορα προσχήματα την οικονομική πρόοδο (βλέπε αγωγό φυσικού αερίου) γιατί θα τις πέρναγε στο περιθώριο και στην ανυπαρξία. Αν δεν τρέχαμε πίσω από τις εξελίξεις, αλλά με σχέδιο και συστηματική προετοιμασία, ήμασταν έτοιμοι να αρπάξουμε τις ευκαιρίες όταν αυτές παρουσιάστηκαν, τα πράγματα θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικά.

Ο στόχος μας και το όραμά μας, πρέπει να είναι: Η Ηγουμενίτσα να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδος μετά τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Να συνδεθεί σιδηροδρομικά με την Κωνσταντινούπολη, ώστε τα κοντέινερ που θα έρχονται από την Ιταλία να μεταφορτώνονται στους συρμούς και μαζί με τα προϊόντα της παραγωγής μας, να βρίσκονται αυθημερόν στην τεράστια αγορά της Κωνσταντινούπολης.  Να συνδεθούν τα Ιωάννινα σιδηροδρομικώς και οδικώς με την Κεντρική Ευρώπη μέσω της Αλβανίας και του Μαυροβουνίου. Να συνδεθεί η Ήπειρος σιδηροδρομικά με τον Πειραιά, την Πάτρα και τον Αστακό. Να φέρουμε επειγόντως στην Ήπειρο το φυσικό αέριο, ώστε να μειωθεί το κόστος της παραγωγής και να γίνουμε ανταγωνιστικοί και επιτέλους να δημιουργηθούνε θέσεις εργασίας.

Κάθε εξάμηνο, αυτοί που έχουν εξουσία στην Ελλάδα κι αυτοί που ιδροκοπούν για το καλό μας στις Βρυξέλλες, σεβόμενοι τον όρκο τους και τον ηπειρωτικό λαό που τους έδωσε την εξουσία και τις τιμές, οφείλουν να δίνουν λογαριασμό, ο καθένας ξεχωριστά, για τα πεπραγμένα τους πάνω σε αυτούς τους στόχους, ή σε όποιους άλλους στόχους τέλος πάντων έχουν. Ακόμα κι αν οι στόχοι αυτοί, ξεπερνούν τα όρια της εξουσίας και της δικαιοδοσίας τους. 

Κλείνω το άρθρο, με τα λόγια του αείμνηστου Νίκου Θέμελη! «Ας αναστοχαστούμε λοιπόν το παρελθόν και ας επιδιώξουμε, τώρα, ότι δεν καταφέραμε να επιτύχουμε»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΛΕΙΨΥΔΡΙΑ; ΚΑΙ ΤΙ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΜΕΝΑ;

           

           Ο Νικόλας, έγειρε το κορμί του μπροστά, σήκωσε τον αχνιστό καφέ από το στρογγυλό μεταλλικό τραπεζάκι, έκλεισε τα μάτια του ερμητικά και απόλαυσε με πάθος το διάχυτο άρωμά του, όπως ακριβώς θα έκανε κάποιος αν κρατούσε στο χέρι του ένα ολάνοιχτο τριαντάφυλλο!

-            Ξέρεις, μου είπε αμέσως μετά την πρώτη θορυβώδη ρουφηξιά. Η διαδικασία για κάποιον σαν εμένα που είμαι λάτρης του καλού καφέ, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Αρχικά, πρέπει να τον αφήσεις για κάμποσο στο τραπέζι να αχνίζει, για να σου γίνει ποθητός απ’ το άρωμά του, να σε στραγγίξει η ανυπομονησία. Ύστερα, πίνεται ρουφηχτός, όχι μόνο για να μη σου κάψει τη γλώσσα και σου καταστρέψει τη γεύση, αλλά κυρίως για να πάει κατευθείαν στη ψυχή σου, να κυριεύσει την ύπαρξή σου ολοκληρωτικά!  

-            Ο καφές φίλε μου, συνέχισε, δεν είναι μόνο γεύση. Είναι άρωμα, είναι συναίσθημα, είναι έμπνευση, είναι ποίηση! Κι εσείς εδώ στην Ήπειρο που έχετε άφθονο και εξαιρετικής ποιότητας νερό, πρέπει να αισθάνεστε πολύ τυχεροί καθώς η ποιότητα του νερού έχει τεράστια σημασία για όλα τα ροφήματα, και βέβαια για τον καφέ.

                   Με τον Νικόλα ήμασταν κάποτε συμφοιτητές και κάναμε παρέα, αν και δεν μέναμε πολύ κοντά. Εκείνος έμενε με τους γονείς του στον Διόνυσο κι εγώ μέσα στην «μπίχλα» της Αθήνας, στο Γουδί.  Ο πατέρας του ήταν πρώτος καπετάνιος σε εμπορικό ποντοπόρο βαπόρι και τους έστελνε συχνά πυκνά στο σπίτι, δέματα από τα πέρατα της οικουμένης. Δώρα και τρόφιμα εξωτικά.

                   Μια μέρα, ήρθε στα μαθήματα με μια μεγάλη πράσινη σακούλα στολισμένη με όμορφα σχέδια, που περιείχε συν τοις άλλοις, αράπικο καφέ. Μπορεί να μην θυμάμαι σήμερα αν ο καφές είχε χώρα προελεύσεως τον Λίβανο ή την Αίγυπτο, δεν έχω ξεχάσει όμως κατ’ ελάχιστον το υπέροχο άρωμα, που αναδύθηκε μεθυστικό, μόλις ανοίξαμε αργότερα τη συσκευασία για να τον δοκιμάσουμε.

                   Από τότε βρισκόμαστε αρκετά συχνά με τον Νικόλα, είτε στην Αθήνα, είτε στα Γιάννενα όταν καμιά φορά κοπιάσει προς τα μέρη μας. Τις προάλλες λοιπόν, τον συνάντησα σε ένα μαγαζάκι σε κάποιο χωριό της Δωδώνης και παραγγείλαμε ελληνικό καφέ και γλυκό του κουταλιού!

-        Είμαι σίγουρος, μου είπε σε κάποια στιγμή,  πως γνωρίζεις ότι το νερό εδώ της Δωδώνης, θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα και γευστικότερα νερά στον κόσμο. Στους διαγωνισμούς που γίνονται κάθε χρόνο, είναι πάντα μέσα στην πρώτη πεντάδα!

-        Να σου πω την αλήθεια Νικόλα, με πιάνεις αδιάβαστο, του απάντησα!

-        Το 2014, μου είπε, μια ξένη μεγάλη εταιρεία, που αγοράζει διάφορες καλές πηγές σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, αγόρασε αρκετά στρέμματα στον Τόμαρο, εδώ από πάνω μας, και αντλεί τεράστιες ποσότητες υπέροχου νερού. Μήπως και πάλι σε πιάνω αδιάβαστο; Με ρώτησε περιπαιχτικά.

-        Ομολογώ πως ναι! Απάντησα και τον κοίταξα με δυσπιστία.

Αυτός, κατάλαβε πως τον αμφισβητούσα. Έβγαλε από την τσέπη του ένα μολύβι και κάτι έγραψε πάνω σε μια χαρτοπετσέτα.

-        Αυτή είναι η ιστοσελίδα της τεράστιας πολυεθνικής εταιρείας, μου είπε χαμογελώντας θριαμβευτικά και συνέχισε. Όσα σου είπα προηγουμένως τα λέει η ίδια η εταιρεία, όχι εγώ! Ψάξ’ το!!!

-        Μα καλά και από ποιον αγόρασε την έκταση και τα δικαιώματα αυτή η ξένη εταιρεία πάνω στο βουνό; Έχουνε κάποιο όφελος οι ντόπιοι από αυτό το αλισβερίσι;
 Με κοίταξε αυτή τη φορά με τέτοιο τρόπο, που με έκανε να αισθανθώ αφελής.

-        Και όλοι αυτοί που κόπτονται για το περιβάλλον; αντέδρασα! Και οι ευαίσθητοι αριστεριστές και ακτιβιστές που υποτίθεται πως αγωνίζονται για να μην ιδιωτικοποιηθεί το νερό που θεωρείται, και είναι, κοινωνικό αγαθό; Τι κάνουν αυτοί;

-        Αυτοί είναι θύματα του διεθνούς κεφαλαίου, μου απάντησε ο Νικόλας, είναι τα χρήσιμα εργαλεία του καπιταλισμού, γιατί ο διεθνισμός τους, ευνοεί τα σχέδια του. Και φυσικά οι ηγεσίες τους, το ξέρουνε αυτό καλύτερα απ’ όλους!

-        Πάντως το νερό προς το παρόν ανήκει στο κράτος και νομίζω πως το διαχειρίζεται ικανοποιητικά, του αντιγύρισα λιγάκι επιθετικά!

-        Νομίζεις! μου είπε τότε ο Νικόλας και μου έδειξε το μπουκαλάκι με το εμφιαλωμένο που σερβιρίστηκε μαζί με τον καφέ. Το νερό φίλε μου είναι ήδη εμπόρευμα προς πώληση και στην πραγματικότητα κανένας δεν μιλάει από το 2003, που οι κοινοτικές οδηγίες έγιναν νόμος του κράτους. Και σε ότι αφορά στους κρατικούς φορείς εξουσίας, διαχρονικά, ποτέ δεν υλοποίησαν ένα σχέδιο για την προληπτική συντήρηση των δικτύων και την βελτίωση των υποδομών τους. Στα συρτάρια μένουν, πανελλαδικώς, οι μελέτες αντιπλημμυρικών και αρδευτικών έργων, την ώρα που επιστρέφονται τεράστια κονδύλια του ΕΣΠΑ στην Ευρώπη.

-        Και δεν φτάνει, συνέχισε απτόητος, που το κράτος δείχνει τεράστια ανικανότητα να διαχειρισθεί τους υδάτινους πόρους, αλλά πολλές φορές αναίσχυντα,  ρίχνει το βάρος της σπατάλης στους πολίτες. Για παράδειγμα στην Ήπειρο που έχετε το ακριβότερο νερό πανελληνίως, όταν ο δείκτης βροχοπτώσεων είναι στα ύψη, όταν μέχρι τον περασμένο Ιούλιο έβρεχε ακατάπαυστα, όταν έπεσε πέρυσι το χειμώνα νωρίς τεράστιος όγκος χιονιού που στη συνέχεια πάγωσε, δεν δικαιολογείται με κανέναν τρόπο η λειψυδρία που παρουσιάζεται αυτήν την περίοδο.

-        Μελέτη του πολυτεχνείου Κρήτης, συνέχισε καθώς με έβλεπε αποσβολωμένο, απέδειξε ότι ακόμη και στην Κρήτη, που έχει πολύ χαμηλότερο δείκτη βροχοπτώσεων από την Ήπειρο, τα υδρολογικά ισοζύγια είναι θετικά, ακόμα και σε περιόδους παρατεταμένης ανομβρίας.

-        Τι να σου πω βρε Νικόλα, του μίλησα μετά από μια δική μου παρατεταμένη παύση! Έτσι που μου τα λες, είναι μαθηματικά βέβαιο πως, ή θα πούμε το πανάκριβο νερό νεράκι, ή κάποια στιγμή, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες νομοθετικά, θα ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα από μεγάλες πολυεθνικές που θα εξαγοράσουν το νερό μπιτ παρά, τόσο από τα δίκτυα τα κρατικά, όσο και από τους ντόπιους ιδιώτες - που προς το παρόν τους είναι χρήσιμοι και δεν τους πειράζουν - και θα οδηγηθούμε έτσι σε μονοπωλιακές καταστάσεις.

    -       Αυτό το τελευταίο ποσώς με απασχολεί φίλε μου. Εγώ αυτή τη στιγμή πίνω το καφεδάκι μου φτιαγμένο με το καλύτερο νερό του κόσμου, της Ολύτσικας! Και αυτό μου φτάνει!

    Αυτά μου είπε πριν με αποχαιρετήσει ο Νικόλας, κι απόλαυσε αχόρταγα την τελευταία ρουφηξιά!  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΜΙΑ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΆ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ COPA AMERICA

 Ο Φ. Κουτίνιο σούταρε από πολύ μακριά και η μπάλα κατέληξε απελπιστικά στα δίχτυα!

Γ.Β.Δ.

Από τη συλλογή «Σύντομες Ιστορίες»

ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΧΡΙΜΑΝΗ

           Σαρωτική η επικράτηση του Αλέξανδρου Καχριμάνη στις περιφερειακές εκλογές. Με την ισχυρή προσωπικότητά του και το αδιαμφισβήτητο έργο του, κατάφερε:
           Πρώτον, να εξαφανίσει τους επίδοξους αντιπάλους του.
           Δεύτερον, να εξουδετερώσει τη διασπορά των ψήφων, η οποία ευνοείται από την απλή αναλογική, συγκεντρώνοντας πέραν από κάθε πρόβλεψη ποσοστό κοντά στο εξήντα τοις εκατό.
           Τρίτον, να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στο περιφερειακό συμβούλιο, απομακρύνοντας τον κίνδυνο παρεμπόδισης των αποφάσεων, από εκείνους  τους περιφερειακούς συμβούλους, που διακατέχονται από αρνητική σκέψη ή ακολουθούν κομματική γραμμή που δεν ταυτίζεται πάντα με το συμφέρον του τόπου.
           Καλή θητεία!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Από τη στήλη «Διαδόσεις» της εφημερίδας Πρωινός Λόγος Ιωαννίνων.

ΞΕΡΕΤΕ, ΤΟ ΛΕΩ…

Περιδιαβαίνοντας τις παλιότερες στήλες των γιαννιώτικων ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, για να πληροφορηθώ τα τοπικά νέα των δύο τελευταίων μηνών, μιας και απουσίαζα από την πόλη για κάποιο διάστημα, στάθηκα αντίκρυ σε ένα ερασιτεχνικό βίντεο, το οποίο παρουσίαζε μια από στήθους ομολογία του προέδρου του Διαζώματος (Σωματείο Διάσωσης Αρχαίων Θεάτρων) κ Σταύρου Μπένου.

Το «άνοιξα» από περιέργεια:

« Ξέρετε, το λέω… το λέει η ψυχούλα μου! Τέτοια αθωότητα, τέτοια ντομπροσύνη, τέτοια αποτελεσματικότητα, σπάνια τη συναντάς σε πολιτικούς. Σας το λέω με μεγάλη πίκρα. Εδώ στην Ήπειρο γνωρίσαμε έναν πραγματικό εταίρο. Εδώ συνειδητοποίησα από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε ότι μπορούσαμε να ξεδιπλώσουμε τα πιο ακραία όνειρά μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ Αλέκο, για αυτό το χώρο που δημιουργείς, το χώρο αγάπης, το χώρο καινοτομίας, το χώρο ελπίδας, για να κάνεις σε αυτόν τον ωραίο τόπο αυτό το μεγάλο εγχείρημα».

Ο ειρμός του προφορικού αυτού λόγου, συνεπικουρούμενος από τη στάση και την έκφραση του ομιλητή, φανέρωνε αβίαστα πως δεν ήταν προσχεδιασμένος. Ήταν αυθόρμητος, ειλικρινής. Ήταν κατάθεση!

Δίπλα στον ομιλητή, στέκονταν αγέρωχος ο Περιφερειάρχης Ηπείρου κ Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο οποίος δεχόταν τα κολακευτικά σχόλια με συστολή, όπως ακριβώς το επιβάλει η θέση και η προσωπικότητά του, καθώς ακριβώς εμπρός από αυτούς, σε μικρή απόσταση, καθόταν το ακροατήριο το οποίο αποτελείτο από επιστήμονες και ανθρώπους της παραγωγής, μεταξύ των οποίων και η επιτροπή παρακολούθησης του συμπλέγματος επιχειρηματικότητας των πολιτιστικών διαδρομών στα αρχαία θέατρα της Ηπείρου.

Ξέρετε, το λέω…   

-            Γιάννη, το αρμονία δεν γράφεται με ωμέγα αλλά με όμικρον, το γράφεις λάθος, διόρθωσέ το.

Εκείνο το πρωινό του 1967, σε μια παγωμένη αίθουσα της Καλπανείου Σχολής, όλη η ΣΤ Τάξη Δημοτικού, τέσσερα νομίζω τμήματα, γράφαμε ένα μακροσκελές διαγώνισμα ορθογραφίας. Ο Αλέκος, συμμαθητής και γείτονας, αν και από άλλο τμήμα, καθόταν συμπτωματικά δίπλα μου! Είδε το λάθος μου στην κόλλα και σαν καλός φίλος που ήταν, με παρότρυνε να το διορθώσω. Εγώ, το διόρθωσα μεν, αλλά δαγκώθηκα από τον υπερβολικό μου εγωισμό, που δυστυχώς δεν τον απέβαλα ποτέ!

Μετά το διαγώνισμα πήγα και του έδωσα το χέρι.

-          Έλα βρε Γιάννη, μου είπε αδιάφορα. Κι εσύ το ίδιο θα έκανες!

-            Δεν σου δίνω το χέρι γι αυτό το λόγο Αλέκο, του αντιγύρισα. Αλλά γιατί φαγώθηκα να βρω και στο δικό σου γραπτό ένα λάθος, αλλά δεν βρήκα κανένα. Ήταν άψογο!

Από τότε, έδωσα πολλές φορές το χέρι στον κ. Περιφερειάρχη για να τον συγχαρώ για το έργο του στα κοινά και την προσφορά του στην ιδιαίτερη πατρίδα μας την Ήπειρο και τους κατοίκους της.

Ξέρετε, το λέω…

Τα κολακευτικά λόγια του προέδρου του Διαζώματος, σκιαγραφούν την προσωπικότητα του Αλέξανδρου Καχριμάνη, για την οποία λίγο πολύ, από κοντά ή από μακριά, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο, την ξέρουμε και την ομολογούμε. Ακόμα κι εκείνοι που δεν συμφωνούν στα φωναχτά μαζί του και τον αντιπαλεύουν πολιτικά, από μέσα τους, σε πολλά πράγματα και κυρίως για το έργο του, τον παραδέχονται, του βγάζουν το καπέλο. Εξάλλου η πρόσφατη ομόφωνη βράβευσή του από την Ένωση Περιφερειών Ελλάδος δεν είναι τυχαία ούτε προϊόν φιλοφρόνησης. Την κατέκτησε με την αξία του και με καθολική αναγνώριση του έργου και της προσφοράς του!

Σε εκείνο το σημείο όμως που θα ήθελα να σταθώ, αναφορικά με τις πολιτιστικές διαδρομές στα αρχαία θέατρα της Ηπείρου, είναι η παράμετρος της επιχειρηματικότητας. Η παράμετρος αυτή, αποτελεί μια ολοκληρωτικά καινοτόμα προσπάθεια για τα δικά μας δεδομένα, που επιτέλους παίρνει μορφή. Ακόμα και στην πολυβασανισμένη Συρία, με τεράστιο επίσης πολιτισμό, όταν βρέθηκα πριν δέκα χρόνια (πριν την ολοσχερή της καταστροφή), διέκρινα με έκπληξη ότι ήταν πολύ πιο μπροστά από εμάς στον τομέα της προώθησης της παραγωγής τους σε συνδυασμό με τα την εκμετάλλευση των αρχαίων της μνημείων, αν και ήταν μια χώρα της… Ανατολής.

Σε μια εποχή που οι παραγωγικοί τομείς στην Ελλάδα, συνθλίβονται κάτω από το βάρος του υψηλού κόστους παροχής υπηρεσιών, της απίστευτα υψηλής φορολογίας και του απαγορευτικού κόστους χρήματος και ενέργειας, ο συνδυασμός της προώθησης της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής μέσω του τουριστικού «προϊόντος», είναι η μόνη ίσως αποτελεσματική διέξοδος.
Αυτό το «έπιασε» αμέσως ο Περιφερειάρχης μας και οι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί στενοί του συνεργάτες και έσπευσαν να συντονίσουν συστηματικά και αρμονικά, τους εξαιρετικούς επιστήμονες, τους εξωστρεφείς ανθρώπους της παραγωγής και τους αποφασιστικούς παράγοντες του επιχειρηματικού κόσμου, που είχαν και έχουν αυτό το όραμα κοινό! Έσπευσαν παράλληλα να εξασφαλίσουν με υπερβατικό τρόπο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, τις αναγκαίες πιστώσεις (40 εκατομμύρια ευρώ) που απαιτούνται για την υλοποίηση του ρηξικέλευθου αυτού εγχειρήματος και κυρίως για τη βιωσιμότητά του.  

Φτάσαμε με αυτόν τον τρόπο στην ευχάριστη θέση, σε λίγες μέρες – 30 τρέχοντος- να γιορτάζουμε τα εγκαίνια του πρώτου «cluster ολιστικού προϊόντος» που συνδέει τα μνημεία με την επιχειρηματικότητα. Την επιχειρηματικότητα που θα προωθήσει τα ποιοτικά και μοναδικά προϊόντα της ηπειρωτικής γης και θα δημιουργήσει πολλές ευκαιρίες και ακόμα περισσότερες θέσεις εργασίας.

Αυτή η προσπάθεια που γίνεται κάτω από μια ευλογημένη συγκυρία, να συνεργάζονται δηλαδή αξιόλογοι φορείς και παράγοντες τόσο αρμονικά, θα πρέπει να έχει συνέχεια για να μη χαθεί. Και τη συνέχεια πρέπει να τη δώσουμε όλοι οι Ηπειρώτες με τις επιλογές μας στις ερχόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι πειραματισμοί δεν είναι φρόνιμο να γίνονται σε εποχές δύσκολες, όπως αυτή που βιώνουμε υπομονετικά.

Είναι καιρός η Περσεφόνη, η Θεά της άνοιξης, της βλάστησης και της ελπίδας, να απαλλαγεί από τους εφιάλτες της και να ανέβει ξανά στου κόσμου το μπαλκόνι και στα μεγαλοπρεπή και ανεκτίμητα μνημεία μας. Στους χώρους δηλαδή, που κάποτε φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο, όπως πολύ σοφά μας περιγράφει ο Νίκος Γκάτσος στο σχετικό του ποίημα.

Στο εν λόγω εγχείρημα, η παρουσία του Περιφερειάρχη μας, εγγυάται την αρμονική «συνέργεια» των πολλαπλών παραγόντων που το συναρτούν. Εγγυάται την «αρμονία», τη σημασία και την αξία της οποίας, ο Αλέξανδρος Καχριμάνης τη γνωρίζει πολύ καλά, από την παιδική του ακόμα ηλικία! Παράγεται από το «αρμόζω» κι έχει την ίδια βάση με τη λέξη, «αρετή»!

Ξέρετε, το λέω…   και το προσυπογράφω!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΙΣΩΣ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ

            Οι δύο ποδοσφαιρικές ομάδες παρατάχθηκαν πάνω στα βρεγμένα και φρεσκοπατημένα από τον οδοστρωτήρα σκύρα, του νέο-διανοιγόμενου δρόμου μπροστά από τα Ταμπάκικα. Τη σημερινή οδό Γαριβάλδη. Από την μεριά της ιχθυόσκαλας, έλαβε θέση η καστρινή ομάδα και από την άλλη, που έβλεπε προς το παλιατζίδικο του Τσακανίκα στα Σφαγεία, η «Εθνική» Σιαράβας. Εκείνη την ημέρα, είχαμε αποφασίσει οι δύο συνοικίες να λύσουμε τις μεταξύ μας διαφορές, με αγώνα ποδοσφαίρου.

Λίγο νωρίτερα το μεσημέρι, είχε διαδραματισθεί ένα συγκλονιστικό γεγονός! Ένα παιδί από το Κάστρο, παρουσίασε στην παρέα μια μπάλα δερμάτινη, κανονική δερμάτινη, που του την είχε κάνει δώρο ένας θείος του, ο οποίος ζούσε για χρόνια στη Νότιο Αφρική, στο Γιοχάνεσμπουργκ! Ως τότε, παίζαμε με μπάλες αυτοσχέδιες που φτιάχναμε από κουρέλια ή στην καλύτερη περίπτωση με κάτι μικρές πλαστικές, που αγοράζαμε ρεφενέ από το κατάστημα του Σακαβίτση στον πλάτανο!

            Αφού πρώτα χαϊδέψαμε όλοι με τη σειρά και ασπαστήκαμε με ευλάβεια τη μουσταρδί δίφυλλη Θεά, άρχισε ο αγώνας. Δεν θα είχαν γίνει ούτε δύο φάσεις μπροστά στις εστίες, όταν μια στραβοκλωτσιά, έστειλε τη μπάλα βαθιά μέσα στη λίμνη. Τότε, όλοι τρέξαμε για να την πιάσουμε και δεν διστάσαμε οι περισσότεροι να βουτήξουμε στο νερό, αφού είχαμε  ακόμα καλοκαιράκι και τα νερά της λίμνης ήταν εκείνον τον καιρό καθαρά!

            ……

            Ξαφνικά, ένοιωσα έναν οξύτατο πόνο στο καλάμι του δεξιού μου ποδιού! Αναρωτήθηκα προς στιγμήν, πάνω στον ύπνο μου, αν την κλωτσιά μου την έδωσε ο κύριος που κάθονταν απέναντί μου στην καμπίνα του τρένου ή αν όλα αυτά συνέβαιναν στο όνειρο που έβλεπα προηγουμένως και στον υποτιθέμενο αγώνα ποδοσφαίρου!   

-«Ξύπνα», άκουσα τότε τον κύριο απέναντι να μου φωνάζει επιτακτικά!

Παραξενεύτηκα! Άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου και αναγνώρισα έναν περίεργο μεσήλικα, ντυμένο με σπορ σακάκι και κάτι κρεπ χοντροπάπουτσα τουλάχιστον σαράντα πέντε νούμερο. Στο κεφάλι του φορούσε ένα πράσινο παραδοσιακό βαυαρικό καπέλο με φτερό!

 Αρπάχτηκα!

-«Μπορείτε να μου πείτε σας παρακαλώ τι συμβαίνει; Γιατί με χτυπήσατε»; τον ρώτησα χωρίς να μπορέσω να ελέγξω απόλυτα τον θυμό μου, που προήλθε δίκαια από το βίαιο ξύπνημα και την ανεξήγητη «καλαμιά»!

Αυτός χαμογέλασε για να με καθησυχάσει και έστρεψε με νόημα το κεφάλι του προς τη μεριά του παραθύρου, προτρέποντάς με να γυρίσω προς τα εκεί. «Κοίτα και δε θα χάσεις», μου είπε με σπασμένα αγγλικά!

Ο τυπάκος αυτός, όπως μου εξήγησε αμέσως μετά, ήταν ένας δάσκαλος από την Αργεντινή, ο οποίος την ημέρα που συνταξιοδοτήθηκε, είπε στη γυναίκα του: «Γυναίκα είσαι να γυρίσουμε τον κόσμο τώρα που μας παρουσιάζεται η ευκαιρία»; Εκείνη του απάντησε αρνητικά κι έτσι αυτός βρέθηκε να περιπλανιέται ανά τον κόσμο, με μόνη παρέα τον μικρό ταξιδιωτικό του σάκο. Αρχικά περιηγήθηκε τη Βόρειο Αμερική και στη συνέχεια ήρθε για να γνωρίσει την Ευρώπη.

«Κοίτα»! Μου επανέλαβε επιτακτικά, «γιατί θα χάσεις»!

Υπάκουσα στην επιμονή του και κοίταξα προς το παράθυρο. Στην αρχή δεν είδα τίποτε το ιδιαίτερο. Το τρένο που μας μετέφερε από το Μόναχο της Γερμανίας προς την περιοχή των Άλπεων, περνούσε εκείνη τη στιγμή μέσα από μια τεράστια εκσκαφή και το μόνο που μπορούσα να δω μέσα από την καμπίνα, ήταν ένα κατάφυτο με δένδρα πρανές.           

-«Περίμενε»! μου είπε πάλι ο συνεπιβάτης μου, που είχα αρχίσει να υποπτεύομαι πως ήταν θεοπάλαβος!

Και τότε ξαφνικά, καθώς το τρένο βγήκε από το χωμάτινο στενάδι, παρουσιάστηκε μπροστά μας ένα καταπληκτικό θέαμα!  Μια πανέμορφη λίμνη, που έμοιαζε πολύ με την Παμβώτιδα! Μόνο που η λίμνη αυτή, έδειχνε πεντακάθαρη και καταγάλανη. Κατά μήκος της ακτής, υπήρχε μια ατέλειωτη σειρά από ξύλινα καταστρώματα και κατάλευκες ξαπλώστρες, πάνω στις οποίες λιαζότανε κόσμος πολύς. Δεν ήταν λίγοι μάλιστα εκείνοι που είχαν βουτήξει στο νερό, παρότι αργούσε ακόμη το καλοκαιράκι. Στο βάθος, δεκάδες βαρκούλες με φουσκωμένα πολύχρωμα πανιά, έδειχναν να είναι καρφιτσωμένες με απαράμιλλη επιμέλεια, πάνω «στ’ ακύμαντα της θάλασσας ατλάζια» όπως περιγράφει στο σχετικό ποίημά του, ο …δικός μας Λορέντζος Μαβίλης!   

Όταν πήρε στροφή το τρένο και χάθηκε από τα μάτια μας το υπέροχο αυτό τοπίο, ευχαρίστησα τον Αργεντινό συνταξιδιώτη μου για την ευκαιρία που μου έδωσε να το απολαύσω, έστω και με αυτόν τον περίεργο τρόπο! Του ζήτησα επίσης να μου εξηγήσει - ταξιδιώτης κι αυτός - πώς συνέβαινε να γνωρίζει τόσο καλά τη διαδρομή!

Ταξιδεύω πάντα με το τρένο, μου είπε. Με αυτόν τον τρόπο γύρισα όλη την Ευρώπη, από τη Θάλασσα της Μάγχης ως τα Ουράλια όρη και τώρα επισκέπτομαι για δεύτερη φορά εκείνα τα μέρη που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση.

-«Από την Ελλάδα πέρασες»; Τον ρώτησα με υπερηφάνεια κι ενδιαφέρον. Δίστασε λίγο στην αρχή και μετά μου είπε χωρίς περιστροφές, πως:

- «Η Ελλάδα είναι μοναδική σε ομορφιά και σε μνημεία χώρα, αλλά δεν έχει ικανοποιητικό σιδηροδρομικό δίκτυο». Μου είπε ακόμα πως: «Με τέτοιο πολιτισμό που έχετε, την περίμενα τουλάχιστον πιο καθαρή τη χώρα σας, πιο περιποιημένη! Θα ήθελα όμως κάποια στιγμή να κάνω μία κρουαζιέρα στα νησιά! Ίσως μιαν άλλη φορά, αν μου δοθεί η ευκαιρία»!  

Εκεί τελείωσε και η κουβέντα μας. Αυτός έβγαλε ένα σάντουιτς από τον σάκο του κι εγώ έκλεισα πάλι τα μάτια μου γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος και προσπάθησα να κοιμηθώ για λίγο, αλλά μάταια! Στριφογύριζε στο μυαλό μου βασανιστικά η σκέψη, πως αν έπεφτε σήμερα η μπάλα μας μέσα στην όμορφη λίμνη μας στα Γιάννενα, κανένα από τα παιδιά δεν θα κολύμπαγε για να την πιάσει. Κάτι που είναι φυσιολογικό, αφού εμείς οι ίδιοι με την αδιαφορία μας την έχουμε καταντήσει βούρκο, ρίχνοντας ανενδοίαστα μέσα στο δίκτυο των ομβρίων, βοθρολύματα, σαπουνάδες από το πλύσιμο των μπαλκονιών, απόνερα ξενοδοχείων και άλλων επαγγελματικών δραστηριοτήτων και φυσικά επικίνδυνα λιπαντικά και βαρέα μέταλλα, από την κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους, τα οποία με τις βροχές καταλήγουν αφιλτράριστα μέσα στη λίμνη!   

Πάλι θα γίνουν εκλογές, και πάλι στα οράματα και στα προγράμματα των παρατάξεων που θα αγωνιστούν για την κατάκτηση του Δήμου, δεν θα περιλαμβάνονται αποτελεσματικά μέτρα για τη σωτηρία της λίμνης. Καθώς, τέτοια μέτρα είναι οδυνηρά και δεν ευχαριστούν τους ψηφοφόρους. Και επιπλέον, δυσαρεστούν μερικούς από αυτούς που έχουν …άκρες και συμφέροντα ατομικά!

Έτσι κι αλλιώς, ελάχιστοι δημότες και φορείς νοιάζονται και σχεδόν κανείς δεν απαιτεί!

«Ίσως μιαν άλλη φορά, αν μας δοθεί η ευκαιρία», όπως είπε και ο δάσκαλος απ΄ την Αργεντινή. «Ίσως μιαν άλλη φορά, όταν θα αποκτήσουμε παιδεία», θα συμπληρώσω κι εγώ!   

Γιάννης Β. Δεβελέγκας