ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΧΡΙΜΑΝΗ

           Σαρωτική η επικράτηση του Αλέξανδρου Καχριμάνη στις περιφερειακές εκλογές. Με την ισχυρή προσωπικότητά του και το αδιαμφισβήτητο έργο του, κατάφερε:
           Πρώτον, να εξαφανίσει τους επίδοξους αντιπάλους του.
           Δεύτερον, να εξουδετερώσει τη διασπορά των ψήφων, η οποία ευνοείται από την απλή αναλογική, συγκεντρώνοντας πέραν από κάθε πρόβλεψη ποσοστό κοντά στο εξήντα τοις εκατό.
           Τρίτον, να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στο περιφερειακό συμβούλιο, απομακρύνοντας τον κίνδυνο παρεμπόδισης των αποφάσεων, από εκείνους  τους περιφερειακούς συμβούλους, που διακατέχονται από αρνητική σκέψη ή ακολουθούν κομματική γραμμή που δεν ταυτίζεται πάντα με το συμφέρον του τόπου.
           Καλή θητεία!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Από τη στήλη «Διαδόσεις» της εφημερίδας Πρωινός Λόγος Ιωαννίνων.

ΞΕΡΕΤΕ, ΤΟ ΛΕΩ…

Περιδιαβαίνοντας τις παλιότερες στήλες των γιαννιώτικων ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, για να πληροφορηθώ τα τοπικά νέα των δύο τελευταίων μηνών, μιας και απουσίαζα από την πόλη για κάποιο διάστημα, στάθηκα αντίκρυ σε ένα ερασιτεχνικό βίντεο, το οποίο παρουσίαζε μια από στήθους ομολογία του προέδρου του Διαζώματος (Σωματείο Διάσωσης Αρχαίων Θεάτρων) κ Σταύρου Μπένου.

Το «άνοιξα» από περιέργεια:

« Ξέρετε, το λέω… το λέει η ψυχούλα μου! Τέτοια αθωότητα, τέτοια ντομπροσύνη, τέτοια αποτελεσματικότητα, σπάνια τη συναντάς σε πολιτικούς. Σας το λέω με μεγάλη πίκρα. Εδώ στην Ήπειρο γνωρίσαμε έναν πραγματικό εταίρο. Εδώ συνειδητοποίησα από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε ότι μπορούσαμε να ξεδιπλώσουμε τα πιο ακραία όνειρά μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ Αλέκο, για αυτό το χώρο που δημιουργείς, το χώρο αγάπης, το χώρο καινοτομίας, το χώρο ελπίδας, για να κάνεις σε αυτόν τον ωραίο τόπο αυτό το μεγάλο εγχείρημα».

Ο ειρμός του προφορικού αυτού λόγου, συνεπικουρούμενος από τη στάση και την έκφραση του ομιλητή, φανέρωνε αβίαστα πως δεν ήταν προσχεδιασμένος. Ήταν αυθόρμητος, ειλικρινής. Ήταν κατάθεση!

Δίπλα στον ομιλητή, στέκονταν αγέρωχος ο Περιφερειάρχης Ηπείρου κ Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο οποίος δεχόταν τα κολακευτικά σχόλια με συστολή, όπως ακριβώς το επιβάλει η θέση και η προσωπικότητά του, καθώς ακριβώς εμπρός από αυτούς, σε μικρή απόσταση, καθόταν το ακροατήριο το οποίο αποτελείτο από επιστήμονες και ανθρώπους της παραγωγής, μεταξύ των οποίων και η επιτροπή παρακολούθησης του συμπλέγματος επιχειρηματικότητας των πολιτιστικών διαδρομών στα αρχαία θέατρα της Ηπείρου.

Ξέρετε, το λέω…   

-            Γιάννη, το αρμονία δεν γράφεται με ωμέγα αλλά με όμικρον, το γράφεις λάθος, διόρθωσέ το.

Εκείνο το πρωινό του 1967, σε μια παγωμένη αίθουσα της Καλπανείου Σχολής, όλη η ΣΤ Τάξη Δημοτικού, τέσσερα νομίζω τμήματα, γράφαμε ένα μακροσκελές διαγώνισμα ορθογραφίας. Ο Αλέκος, συμμαθητής και γείτονας, αν και από άλλο τμήμα, καθόταν συμπτωματικά δίπλα μου! Είδε το λάθος μου στην κόλλα και σαν καλός φίλος που ήταν, με παρότρυνε να το διορθώσω. Εγώ, το διόρθωσα μεν, αλλά δαγκώθηκα από τον υπερβολικό μου εγωισμό, που δυστυχώς δεν τον απέβαλα ποτέ!

Μετά το διαγώνισμα πήγα και του έδωσα το χέρι.

-          Έλα βρε Γιάννη, μου είπε αδιάφορα. Κι εσύ το ίδιο θα έκανες!

-            Δεν σου δίνω το χέρι γι αυτό το λόγο Αλέκο, του αντιγύρισα. Αλλά γιατί φαγώθηκα να βρω και στο δικό σου γραπτό ένα λάθος, αλλά δεν βρήκα κανένα. Ήταν άψογο!

Από τότε, έδωσα πολλές φορές το χέρι στον κ. Περιφερειάρχη για να τον συγχαρώ για το έργο του στα κοινά και την προσφορά του στην ιδιαίτερη πατρίδα μας την Ήπειρο και τους κατοίκους της.

Ξέρετε, το λέω…

Τα κολακευτικά λόγια του προέδρου του Διαζώματος, σκιαγραφούν την προσωπικότητα του Αλέξανδρου Καχριμάνη, για την οποία λίγο πολύ, από κοντά ή από μακριά, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο, την ξέρουμε και την ομολογούμε. Ακόμα κι εκείνοι που δεν συμφωνούν στα φωναχτά μαζί του και τον αντιπαλεύουν πολιτικά, από μέσα τους, σε πολλά πράγματα και κυρίως για το έργο του, τον παραδέχονται, του βγάζουν το καπέλο. Εξάλλου η πρόσφατη ομόφωνη βράβευσή του από την Ένωση Περιφερειών Ελλάδος δεν είναι τυχαία ούτε προϊόν φιλοφρόνησης. Την κατέκτησε με την αξία του και με καθολική αναγνώριση του έργου και της προσφοράς του!

Σε εκείνο το σημείο όμως που θα ήθελα να σταθώ, αναφορικά με τις πολιτιστικές διαδρομές στα αρχαία θέατρα της Ηπείρου, είναι η παράμετρος της επιχειρηματικότητας. Η παράμετρος αυτή, αποτελεί μια ολοκληρωτικά καινοτόμα προσπάθεια για τα δικά μας δεδομένα, που επιτέλους παίρνει μορφή. Ακόμα και στην πολυβασανισμένη Συρία, με τεράστιο επίσης πολιτισμό, όταν βρέθηκα πριν δέκα χρόνια (πριν την ολοσχερή της καταστροφή), διέκρινα με έκπληξη ότι ήταν πολύ πιο μπροστά από εμάς στον τομέα της προώθησης της παραγωγής τους σε συνδυασμό με τα την εκμετάλλευση των αρχαίων της μνημείων, αν και ήταν μια χώρα της… Ανατολής.

Σε μια εποχή που οι παραγωγικοί τομείς στην Ελλάδα, συνθλίβονται κάτω από το βάρος του υψηλού κόστους παροχής υπηρεσιών, της απίστευτα υψηλής φορολογίας και του απαγορευτικού κόστους χρήματος και ενέργειας, ο συνδυασμός της προώθησης της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής μέσω του τουριστικού «προϊόντος», είναι η μόνη ίσως αποτελεσματική διέξοδος.
Αυτό το «έπιασε» αμέσως ο Περιφερειάρχης μας και οι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί στενοί του συνεργάτες και έσπευσαν να συντονίσουν συστηματικά και αρμονικά, τους εξαιρετικούς επιστήμονες, τους εξωστρεφείς ανθρώπους της παραγωγής και τους αποφασιστικούς παράγοντες του επιχειρηματικού κόσμου, που είχαν και έχουν αυτό το όραμα κοινό! Έσπευσαν παράλληλα να εξασφαλίσουν με υπερβατικό τρόπο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, τις αναγκαίες πιστώσεις (40 εκατομμύρια ευρώ) που απαιτούνται για την υλοποίηση του ρηξικέλευθου αυτού εγχειρήματος και κυρίως για τη βιωσιμότητά του.  

Φτάσαμε με αυτόν τον τρόπο στην ευχάριστη θέση, σε λίγες μέρες – 30 τρέχοντος- να γιορτάζουμε τα εγκαίνια του πρώτου «cluster ολιστικού προϊόντος» που συνδέει τα μνημεία με την επιχειρηματικότητα. Την επιχειρηματικότητα που θα προωθήσει τα ποιοτικά και μοναδικά προϊόντα της ηπειρωτικής γης και θα δημιουργήσει πολλές ευκαιρίες και ακόμα περισσότερες θέσεις εργασίας.

Αυτή η προσπάθεια που γίνεται κάτω από μια ευλογημένη συγκυρία, να συνεργάζονται δηλαδή αξιόλογοι φορείς και παράγοντες τόσο αρμονικά, θα πρέπει να έχει συνέχεια για να μη χαθεί. Και τη συνέχεια πρέπει να τη δώσουμε όλοι οι Ηπειρώτες με τις επιλογές μας στις ερχόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι πειραματισμοί δεν είναι φρόνιμο να γίνονται σε εποχές δύσκολες, όπως αυτή που βιώνουμε υπομονετικά.

Είναι καιρός η Περσεφόνη, η Θεά της άνοιξης, της βλάστησης και της ελπίδας, να απαλλαγεί από τους εφιάλτες της και να ανέβει ξανά στου κόσμου το μπαλκόνι και στα μεγαλοπρεπή και ανεκτίμητα μνημεία μας. Στους χώρους δηλαδή, που κάποτε φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο, όπως πολύ σοφά μας περιγράφει ο Νίκος Γκάτσος στο σχετικό του ποίημα.

Στο εν λόγω εγχείρημα, η παρουσία του Περιφερειάρχη μας, εγγυάται την αρμονική «συνέργεια» των πολλαπλών παραγόντων που το συναρτούν. Εγγυάται την «αρμονία», τη σημασία και την αξία της οποίας, ο Αλέξανδρος Καχριμάνης τη γνωρίζει πολύ καλά, από την παιδική του ακόμα ηλικία! Παράγεται από το «αρμόζω» κι έχει την ίδια βάση με τη λέξη, «αρετή»!

Ξέρετε, το λέω…   και το προσυπογράφω!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΙΣΩΣ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ

            Οι δύο ποδοσφαιρικές ομάδες παρατάχθηκαν πάνω στα βρεγμένα και φρεσκοπατημένα από τον οδοστρωτήρα σκύρα, του νέο-διανοιγόμενου δρόμου μπροστά από τα Ταμπάκικα. Τη σημερινή οδό Γαριβάλδη. Από την μεριά της ιχθυόσκαλας, έλαβε θέση η καστρινή ομάδα και από την άλλη, που έβλεπε προς το παλιατζίδικο του Τσακανίκα στα Σφαγεία, η «Εθνική» Σιαράβας. Εκείνη την ημέρα, είχαμε αποφασίσει οι δύο συνοικίες να λύσουμε τις μεταξύ μας διαφορές, με αγώνα ποδοσφαίρου.

Λίγο νωρίτερα το μεσημέρι, είχε διαδραματισθεί ένα συγκλονιστικό γεγονός! Ένα παιδί από το Κάστρο, παρουσίασε στην παρέα μια μπάλα δερμάτινη, κανονική δερμάτινη, που του την είχε κάνει δώρο ένας θείος του, ο οποίος ζούσε για χρόνια στη Νότιο Αφρική, στο Γιοχάνεσμπουργκ! Ως τότε, παίζαμε με μπάλες αυτοσχέδιες που φτιάχναμε από κουρέλια ή στην καλύτερη περίπτωση με κάτι μικρές πλαστικές, που αγοράζαμε ρεφενέ από το κατάστημα του Σακαβίτση στον πλάτανο!

            Αφού πρώτα χαϊδέψαμε όλοι με τη σειρά και ασπαστήκαμε με ευλάβεια τη μουσταρδί δίφυλλη Θεά, άρχισε ο αγώνας. Δεν θα είχαν γίνει ούτε δύο φάσεις μπροστά στις εστίες, όταν μια στραβοκλωτσιά, έστειλε τη μπάλα βαθιά μέσα στη λίμνη. Τότε, όλοι τρέξαμε για να την πιάσουμε και δεν διστάσαμε οι περισσότεροι να βουτήξουμε στο νερό, αφού είχαμε  ακόμα καλοκαιράκι και τα νερά της λίμνης ήταν εκείνον τον καιρό καθαρά!

            ……

            Ξαφνικά, ένοιωσα έναν οξύτατο πόνο στο καλάμι του δεξιού μου ποδιού! Αναρωτήθηκα προς στιγμήν, πάνω στον ύπνο μου, αν την κλωτσιά μου την έδωσε ο κύριος που κάθονταν απέναντί μου στην καμπίνα του τρένου ή αν όλα αυτά συνέβαιναν στο όνειρο που έβλεπα προηγουμένως και στον υποτιθέμενο αγώνα ποδοσφαίρου!   

-«Ξύπνα», άκουσα τότε τον κύριο απέναντι να μου φωνάζει επιτακτικά!

Παραξενεύτηκα! Άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου και αναγνώρισα έναν περίεργο μεσήλικα, ντυμένο με σπορ σακάκι και κάτι κρεπ χοντροπάπουτσα τουλάχιστον σαράντα πέντε νούμερο. Στο κεφάλι του φορούσε ένα πράσινο παραδοσιακό βαυαρικό καπέλο με φτερό!

 Αρπάχτηκα!

-«Μπορείτε να μου πείτε σας παρακαλώ τι συμβαίνει; Γιατί με χτυπήσατε»; τον ρώτησα χωρίς να μπορέσω να ελέγξω απόλυτα τον θυμό μου, που προήλθε δίκαια από το βίαιο ξύπνημα και την ανεξήγητη «καλαμιά»!

Αυτός χαμογέλασε για να με καθησυχάσει και έστρεψε με νόημα το κεφάλι του προς τη μεριά του παραθύρου, προτρέποντάς με να γυρίσω προς τα εκεί. «Κοίτα και δε θα χάσεις», μου είπε με σπασμένα αγγλικά!

Ο τυπάκος αυτός, όπως μου εξήγησε αμέσως μετά, ήταν ένας δάσκαλος από την Αργεντινή, ο οποίος την ημέρα που συνταξιοδοτήθηκε, είπε στη γυναίκα του: «Γυναίκα είσαι να γυρίσουμε τον κόσμο τώρα που μας παρουσιάζεται η ευκαιρία»; Εκείνη του απάντησε αρνητικά κι έτσι αυτός βρέθηκε να περιπλανιέται ανά τον κόσμο, με μόνη παρέα τον μικρό ταξιδιωτικό του σάκο. Αρχικά περιηγήθηκε τη Βόρειο Αμερική και στη συνέχεια ήρθε για να γνωρίσει την Ευρώπη.

«Κοίτα»! Μου επανέλαβε επιτακτικά, «γιατί θα χάσεις»!

Υπάκουσα στην επιμονή του και κοίταξα προς το παράθυρο. Στην αρχή δεν είδα τίποτε το ιδιαίτερο. Το τρένο που μας μετέφερε από το Μόναχο της Γερμανίας προς την περιοχή των Άλπεων, περνούσε εκείνη τη στιγμή μέσα από μια τεράστια εκσκαφή και το μόνο που μπορούσα να δω μέσα από την καμπίνα, ήταν ένα κατάφυτο με δένδρα πρανές.           

-«Περίμενε»! μου είπε πάλι ο συνεπιβάτης μου, που είχα αρχίσει να υποπτεύομαι πως ήταν θεοπάλαβος!

Και τότε ξαφνικά, καθώς το τρένο βγήκε από το χωμάτινο στενάδι, παρουσιάστηκε μπροστά μας ένα καταπληκτικό θέαμα!  Μια πανέμορφη λίμνη, που έμοιαζε πολύ με την Παμβώτιδα! Μόνο που η λίμνη αυτή, έδειχνε πεντακάθαρη και καταγάλανη. Κατά μήκος της ακτής, υπήρχε μια ατέλειωτη σειρά από ξύλινα καταστρώματα και κατάλευκες ξαπλώστρες, πάνω στις οποίες λιαζότανε κόσμος πολύς. Δεν ήταν λίγοι μάλιστα εκείνοι που είχαν βουτήξει στο νερό, παρότι αργούσε ακόμη το καλοκαιράκι. Στο βάθος, δεκάδες βαρκούλες με φουσκωμένα πολύχρωμα πανιά, έδειχναν να είναι καρφιτσωμένες με απαράμιλλη επιμέλεια, πάνω «στ’ ακύμαντα της θάλασσας ατλάζια» όπως περιγράφει στο σχετικό ποίημά του, ο …δικός μας Λορέντζος Μαβίλης!   

Όταν πήρε στροφή το τρένο και χάθηκε από τα μάτια μας το υπέροχο αυτό τοπίο, ευχαρίστησα τον Αργεντινό συνταξιδιώτη μου για την ευκαιρία που μου έδωσε να το απολαύσω, έστω και με αυτόν τον περίεργο τρόπο! Του ζήτησα επίσης να μου εξηγήσει - ταξιδιώτης κι αυτός - πώς συνέβαινε να γνωρίζει τόσο καλά τη διαδρομή!

Ταξιδεύω πάντα με το τρένο, μου είπε. Με αυτόν τον τρόπο γύρισα όλη την Ευρώπη, από τη Θάλασσα της Μάγχης ως τα Ουράλια όρη και τώρα επισκέπτομαι για δεύτερη φορά εκείνα τα μέρη που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση.

-«Από την Ελλάδα πέρασες»; Τον ρώτησα με υπερηφάνεια κι ενδιαφέρον. Δίστασε λίγο στην αρχή και μετά μου είπε χωρίς περιστροφές, πως:

- «Η Ελλάδα είναι μοναδική σε ομορφιά και σε μνημεία χώρα, αλλά δεν έχει ικανοποιητικό σιδηροδρομικό δίκτυο». Μου είπε ακόμα πως: «Με τέτοιο πολιτισμό που έχετε, την περίμενα τουλάχιστον πιο καθαρή τη χώρα σας, πιο περιποιημένη! Θα ήθελα όμως κάποια στιγμή να κάνω μία κρουαζιέρα στα νησιά! Ίσως μιαν άλλη φορά, αν μου δοθεί η ευκαιρία»!  

Εκεί τελείωσε και η κουβέντα μας. Αυτός έβγαλε ένα σάντουιτς από τον σάκο του κι εγώ έκλεισα πάλι τα μάτια μου γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος και προσπάθησα να κοιμηθώ για λίγο, αλλά μάταια! Στριφογύριζε στο μυαλό μου βασανιστικά η σκέψη, πως αν έπεφτε σήμερα η μπάλα μας μέσα στην όμορφη λίμνη μας στα Γιάννενα, κανένα από τα παιδιά δεν θα κολύμπαγε για να την πιάσει. Κάτι που είναι φυσιολογικό, αφού εμείς οι ίδιοι με την αδιαφορία μας την έχουμε καταντήσει βούρκο, ρίχνοντας ανενδοίαστα μέσα στο δίκτυο των ομβρίων, βοθρολύματα, σαπουνάδες από το πλύσιμο των μπαλκονιών, απόνερα ξενοδοχείων και άλλων επαγγελματικών δραστηριοτήτων και φυσικά επικίνδυνα λιπαντικά και βαρέα μέταλλα, από την κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους, τα οποία με τις βροχές καταλήγουν αφιλτράριστα μέσα στη λίμνη!   

Πάλι θα γίνουν εκλογές, και πάλι στα οράματα και στα προγράμματα των παρατάξεων που θα αγωνιστούν για την κατάκτηση του Δήμου, δεν θα περιλαμβάνονται αποτελεσματικά μέτρα για τη σωτηρία της λίμνης. Καθώς, τέτοια μέτρα είναι οδυνηρά και δεν ευχαριστούν τους ψηφοφόρους. Και επιπλέον, δυσαρεστούν μερικούς από αυτούς που έχουν …άκρες και συμφέροντα ατομικά!

Έτσι κι αλλιώς, ελάχιστοι δημότες και φορείς νοιάζονται και σχεδόν κανείς δεν απαιτεί!

«Ίσως μιαν άλλη φορά, αν μας δοθεί η ευκαιρία», όπως είπε και ο δάσκαλος απ΄ την Αργεντινή. «Ίσως μιαν άλλη φορά, όταν θα αποκτήσουμε παιδεία», θα συμπληρώσω κι εγώ!   

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

57 ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΣΤΟ ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ

   

      
           Είναι ευκαιρία τώρα που προέκυψε το θέμα, να αναρωτηθούμε: Πόσα από αυτά τα μνημεία, τα αρχοντικά, τα ιστορικά ακίνητα, τα έχουμε αξιοποιήσει σε τοπικό επίπεδο όπως θα έπρεπε; Σε πόσα από αυτά αποδίδουμε τον σεβασμό που τους αρμόζει; Σε τι κατάσταση βρίσκονται από πλευράς καθαριότητας και συντήρησης; Γιατί διαμαρτυρόμαστε τώρα, ενώ πολλά από αυτά, συνειδητά τα έχουμε εγκαταλείψει; Γιατί υψώνουμε εκ των υστέρων φωνή, ενώ σταθήκαμε εγκληματικά απαθείς, απέναντι στην αδιαφορία των καλοπληρωμένων αρμοδίων; Πότε απαιτήσαμε ως υπεύθυνοι πολίτες να αποδοθούν ευθύνες; Πόσο έτοιμοι είμαστε ως κοινωνία, να ακούμε πέντε φορές την ημέρα από κάποιον μιναρέ τη φωνή του Μουεζίνη, όταν τα τζαμιά «αξιοποιηθούν» και λειτουργήσουν ως χώροι λατρείας; 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΜΑ ΕΓΩ ΤΟ ΛΕΩ …ΔΕΝΔΡΟ

                Κατσουφιασμένη ξύπνησε η μέρα πίσω από τον Λάκμο και κατηφορίζοντας προς την σκεπασμένη με ομίχλη πόλη μας, άφηνε πίσω της μια μελαγχολική διάθεση και μια περίεργη ανησυχία. Μπα! είπα από μέσα μου, ανοησίες, δεν μπορεί να φταίει η καταχνιά, κάτι άλλο μου δημιουργεί αυτή την απροσδιόριστη ανησυχία! Ίσως να ευθύνεται ο πρωινός δυνατός καφές που έθεσε σε συναγερμό το ευάλωτο στην καφεΐνη νευρικό μου σύστημα, μετά την προκλητική επίσκεψη του Σουλτάνου στη Θράκη μας!

                Μάζεψα στα γρήγορα από το τραπέζι της κουζίνας, τους φακέλους με τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες που είχα ετοιμάσει από την προηγουμένη, τράβηξα από την κρεμάστρα ένα πανωφόρι και ετοιμάστηκα να ανηφορήσω για το  Ταχυδρομείο, όταν, το εκκωφαντικό μαρσάρισμα ενός θηριώδους φορτηγού μου τράβηξε την περιέργεια και βγήκα στο μπαλκόνι.

                Το φορτηγό που είχε ακινητοποιηθεί από δύο παράνομα σταθμευμένα ΙΧ, άρχισε τώρα να κορνάρει ανυπόμονα. Εκείνο που μου τράβηξε όμως περισσότερο την προσοχή, ήταν το περιεχόμενο της ανατρεπόμενης καρότσας του, που είχε λογιών - λογιών αταίριαστα οικοδομικά υλικά! Μπετόβεργες, τσιμεντόλιθους, γυψοσανίδες, ντέξιον, νιπτήρες, μπιντέδες, λεκάνες …ανακούφισης, καζανάκια, σκαλωσιές και διάφορα άλλα παλιοσίδερα και λαμαρίνες. Και από πάνω, ακουμπισμένες άτακτα, ένα σωρό σωλήνες αποχέτευσης σε ποντικί απόχρωση.

Αμάν, σκέφτηκα! Έχε γούστο! Ανατρίχιασα στη σκέψη πως θα μπορούσαν αυτά τα υλικά και οι σκαλωσιές να χρησιμοποιηθούν για τη φετινή Χριστουγεννιάτικη «εικαστική παρέμβαση» του Δήμου Ιωαννιτών! Θυμήθηκα και τα προπέρσινα Χριστούγεννα που τα περάσαμε παρέα με ένα δένδρο που έφερνε περισσότερο προς το αποχετευτικό δίκτυο του βιολογικού καθαρισμού, παρά σε έλατο!

Τέλειωσα με τις δουλειές μου, αγόρασα και μερικά μελομακάρονα φτιαγμένα με παλιά γιαννιώτικη συνταγή που αρέσουν σε όλους και είπα να κάνω μια γύρα στην κεντρική πλατεία για να απολαύσω τον ήλιο, που εν τω μεταξύ είχε σκαρφαλώσει ψηλά και σκόρπιζε τα τελευταία απομεινάρια της ομίχλης. Μόνο εκείνη η ενοχλητική ανησυχία δεν έλεγε να με εγκαταλείψει!

Σαν έφτασα στο ύψος του μεγάρου της Περιφέρειας Ηπείρου και κοίταξα καταμεσής στην πλατεία Βασιλέως Πύρρου, με περίμεναν μια ευχάριστη και μια δυσάρεστη έκπληξη! Η δυσάρεστη ήταν ότι στην θέση του Χριστουγεννιάτικου δένδρου, συναρμολογούσαν αντί για το παραδοσιακό έλατο, μια ασχημάτιστη ακόμη σιδεροκατασκευή! Το ευχάριστο, ήταν πως οι σκαλωσιές και οι λαμαρίνες που συναρμολογούσαν δεν ήταν εκείνες που είχα δει στην καρότσα του φορτηγού, γιατί ετούτες εδώ τις είχανε βαμμένες!

Πλησίασα και ρώτησα δυο νεαρούς που παρακολουθούσαν τις εργασίες με ενδιαφέρον.

-            Είναι ο πύργος του Τάτλιν, πετάχτηκε μια νεαρή κοπέλα από δίπλα. Είναι ένα αρχιτεκτονικό έργο τέχνης του σχεδιάστηκε για να στεγασθεί στα πρώτα χρόνια της κομουνιστικής επανάστασης το επιτελείο της Γ΄ Διεθνούς! Προβλεπόταν να φτιαχτεί με ατσάλι σίδερο και γυαλί και να έχει ύψος 400 μέτρα. Θα ήταν η απάντηση της επανάστασης, στον πύργο του Άιφελ και της αστικής εκβιομηχάνισης!

-            Εμένα μου μοιάζει με έναν δρομέα που θέλει να φύγει από αυτόν τον τόπο γιατί δεν έχει προκοπή. Είπε τη γνώμη του ο νεαρός που τη συνόδευε. Εσείς τι λέτε κύριε;

-            Εμένα μου θυμίζει τους στίχους του Διονύση από το «ΦΟΡΤΗΓΟ» του αποκρίθηκα: «Τη νύχτα αυτή, τη λέτε εσείς φωτιά, μα εγώ τη λέω …δένδρο»!

            Τον έπιασε η κοπέλα από το μπράτσο και απομακρύνθηκαν.

Δεν έμεινα όμως για πολύ χωρίς παρέα. Ήρθε και στάθηκε δίπλα μου ένα γεροντάκι.

-            Τι είναι αυτό που φτιάχνουν εδώ πέρα, νεαρέ; Με ρώτησε. (Το νεαρέ είναι προσθήκη του αρθρογράφου)!

-            Αυτό εδώ παππού είναι ο πύργος του Τάτλιν που ήθελαν να φτιάξουν οι Σοβιετικοί στην Πετρούπολη, αλλά έμεινε στα σχέδια, όπως και ο κομουνισμός!

-             Και τι να τον κάνω εγώ αυτόν τον πύργο του Στάλιν ή του Τάλιν ή όπως αλλιώς τον λένε; Μου απάντησε αγριεμένος ο παππούς. Εγώ θέλω το κλαρίνο του Χάλιλ (-οπουλου). Αυτός μου αρέσει και αυτόν ακούω! Θα πάω τώρα στον αντιδήμαρχο που τα φτιάχνει αυτά τα πράματα και θα του προτείνω του χρόνου, αντί για δένδρο, να στολίσουμε ένα κλαρίνο!

                Με μιας, η ανησυχία μου εξαφανίστηκε! Τώρα ησύχασα!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΤΡΑΞΙΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΜΒΩΤΙΔΑ

     Είναι πραγματικά κρίμα για τους επισκέπτες της πόλης μας, που συρρέουν αυτή την εποχή, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, κάνοντας χρήση του υπερσύγχρονου αεροδρομίου μας «Βασιλεύς Πύρρος», των υδροπλάνων και της σιδηροδρομικής γραμμής η οποία συνδέει την Ηγουμενίτσα με την Κωνσταντινούπολη, που δεν κατάφεραν αυτές τις μέρες να βρεθούν κοντά στη λίμνη μας - την τα πάντα θρέφουσα Παμβώτιδα – για να απολαύσουν το φαινόμενο της «αναλαμπής»!

       Η αναλαμπή είναι ένα μοναδικής ομορφιάς φυσικό φαινόμενο, που δημιουργείται από μικρής διάρκειας πολύχρωμες λάμψεις στην επιφάνεια της λίμνης, οι οποίες συνοδεύονται από σπάνια αρώματα!

       Σύμφωνα με την παράδοση, εμπνευστές αυτής της ατραξιόν, φέρονται οι μεγάλης ευφυΐας και πνευματικής διαύγειας τοπικοί άρχοντες, βουλευτές και υπουργοί, κυρίως των δεκαετιών των ¨80 και ¨90, που εκμεταλλεύτηκαν στο ακέραιο, τα κονδύλια των ευρωπαϊκών αναπτυξιακών προγραμμάτων!
       Παρά την τεράστια προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία χρόνια από την Περιφέρεια Ηπείρου, με την απόλυτη απορροφητικότητα επί των κονδυλίων που προέρχονται από την ΕΕ, η κατάσταση ενδεχομένως να έχει καταστεί μη αναστρέψιμη. 

Γ.Β.Δ.

«ΖΗ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ»

Ο τίτλος της χθεσινής μουσικής παράστασης στο Καλλιμάρμαρο,«Ζη το ελληνικό τραγούδι», δεν ταίριαζε με το περιεχόμενό της. Διαφάνηκε στην εξέλιξή της, η αγωνιώδης προσπάθεια του Σαββόπουλου, να στηρίξει την υστεροφημία και το έργο του και τίποτε περισσότερο. Δυστυχώς όμως, για τον ευρηματικότατο καλλιτέχνη που θαυμάστηκε πολύ από τη δική μου γενιά, αποκαλύφθηκε στο κοινό ότι η διαδρομή του στο ελληνικό τραγούδι ήταν περισσότερο ρηχή απ’ ότι οι φίλοι του πιστεύαμε (και ενδεχομένως ο ίδιος). Ο χρόνος τελικά είναι ο μοναδικός κριτής της ποιότητας και της αξίας. Και απέναντι στον Διονύση, ο χρόνος, στάθηκε πολύ αυστηρός!!! Κρίμα!